Aşiretle Evlilik

2.Bölüm- (Herkes Bize Karşı)

Nikah kıyıldı kıyılmasına ama ne bir konuk ne bir damat ne de bir gelin vardı ortada, diğer nikahlarla tek ortak yani nikah memurunun olmasıydı. Tabi tek derdimiz bu da değildi. Olay o kadar hızlı cereyan etmişti ki kimselere sorup danışamamıştım tabi ki bu durumu artık annemlere anlatmam lazımdı ama nasıl.

Şimdi soracaksınız senin annenler nerede ne yapıyor? Hemen anlatayım. Annem ve babam Konya’nın Kulu ilçesinde yaşayan insanlardır ve burası eski kafalı insanlarla doludur. Ne de olsa küçük yer herkes herkesi tanır ve küçük bir olay kulaktan kulağa oyununa dönüşüp kırk takla atar ve aslında Ali ile Ayşe arkadaşmış lafı olur size Ayşe Ali’den hamileymiş. Bundan dolayı yıllarca o bu ne der diye düşünerek yaşadım ben bundandır sevmem insanlar ne der diye düşünüp onlara göre hareket etmeyi. Ve gene bundan dolayıdır ki Annemlere evlendiğimi söyleyememem. Formalitede olsa onlara göre evlilik evliliktir ne de olsa bunun formalitesi falan olmazdı.

Ama maalesef ki kaderime razı gelmeliydim ve bunu onlara anlatmalıydım. Nikahtan üç gün kadar sonra tüm cesaretimi topladım ve annemi aradım durumu ona ve babama bir seferde anlattım Annem tabi ki de bu durumu asla kabul etmedi ve hemen boşanıp buraya geliyorsun diyerek bağırdı çağırdı. Babam ise beni neredeyse evlatlıktan reddediyordu ama şükür ki etmedi annem onu hemen sakinleştirdi. Zaten annem benim hep kurtarıcı meleğimdi ne zaman kötü bir şey yapsam üstünü örter babama çaktırmazdı ya da ne zaman ona ihtiyacım olsa hemen işimi halleder asla bekletmezdi. O benim kıymetlimdi aynı zamanda da idolümdü.

Bu arada İki de kız kardeşim var biri şuan lise birde biride lise sonda çok iyi anlaşıyoruz desem yalan olur ama şuan onları görmediğim için galiba biraz özledim.

Neyse konumuza geri dönelim o telefon görüşmesinden sonra annemler Benimle bir ay hiç konuşmadılar, aramalarıma cevap vermedikleri gibi geri de dönmediler ama bir ayın sonunda o ana yüreği denilen şey sayesinde annem telefonumu açtı ve saatlerce konuştum zaten bu olaydan sonra her şey yavaş yavaş yatıştı ve normale döndü.

Tabi ki zamanda bu sürede boş durmadı ve almakta devam etti sonunda ise tamı tamına beş yıl geçti. Efe denen adam bir kere bile evine gelmedi. Bende Türkiye’ye hiç gidemedim çıkarsam giremem diye korktum. Okul bu sene bitti ve ben 23 yaşıma girdim. Ataman holdingde işe başladım torpille değil tabi ki yanlış anlaşılma olmasın biz eceyle tanışmadan önce bu şirkete başvuru yapmıştım onlarda okul hayatım boyunca beni değerlendireceklerini söylemişlerdi bundan dolayı da okul notlarımı olabildiğince yüksek tutmaya çalışmıştım.

Yani Hayatım gayet normal devam ediyordu. Her zamanki gibi bir sabah kalktım saçımı makyajımı yaptım ve Holdinge gittim. Holdingdeki işlerimi hallettikten sonra her zamanki saatimde yani 18:30 gibi eve geldiğimde ev pek de her zamanki gibi değildi. Evde hummalı bir hazırlık ve büyük bir telaş vardı. Biraz daha içeri ilerlediğimde bakla annem büyük salonun kapısında dikilmiş ve karşısındaki Emine teyzeyle miyim bir şey konuluyor gibiydi onlara biraz yaklaştığımda olayın o kadar da mühim olmadığını ama gizemini koruduğunu anlamıştım. Necla annem Emine teyzeye resmen talimatlar veriyordu.

" Emine yemekler hazır mı "

"Evet Necla Hanım"

"Odasını havalandırdınız mı"

"Evet Necla Hanım"

"Örtüleri değiştirdiniz mi "

"Evet Necla Hanım siz sakin olun her şey hazır" dedi, Emine teyze. Daha sonra da hızla mutfağa doğru adımladı. Duyduklarıma anlam vereme semde birinin geleceğini anlayabilmiştim. Merakıma yenik düşüp Necla annemin yanına oturdum ve çekinerek sordum.

" Annem ne oldu bu panik niçin" dedim. Sözüyle beraber mutlulukla bana dönen Necla annemin mutluluğu ve heyecanı gözlerinden okunuyordu. Zar zor konuştuğu her halinden belli olan Necla annem

" Geliyor kuzum. Yıllar sonra ilk kez kendi isteğiyle yanımıza geliyor" deyip ağlamaya başladı. Bu ani gözyaşı dolayısıyla hızla ona Sarıldım ve

"Kim geliyor annem" dedim merakla çünkü söyledikleri inden pek de bir şey anlamamıştım.

"Kocan geliyor kuzum kocan geliyor " dediğinde başta anla masamda biraz kafa yorunca kimin geldiğini anlamak zor değildi. Necla annem bunu gerçek bir evlilik olmadığını bilse de Efe ve ben sanki gerçek karı kocaymışız gibi konuşmaya bayılıyordu ama şu an buna bile kızamamıştım. Tek yaptığım öylece kalmaktı. Bunca yıl sonra neden geliyordu ki.

Aradan saatler geçmişti ve herkes gelecek diye beklerken Efe gelmemişti. Necla annem çok üzülmüş ve fazlasıyla ağlamıştı haklı olarak o da oğlunu çok özlemişti. Dile kolay beş yıldır görüşmüyorlardı tabi anlatılanlara göre önceden de çok görüşmezlermiş de neyse. Anlaşılan bu uzaklık Necla annemin canına tak demişti o kadar zoruna gitmişti ki küçük bir baygınlık bile geçirmişti. Allah'a şükür şu an gayet iyiydi ama gene de hepimizi çok korkutmuştu. Şimdi ise Halit amcanın zoruyla uyumaya gitmişti.

Gayet normal başlayan bugün Efe sayesinde gayet olaylı bitmişti. Herkesler çoktan uykusunun bilmem kaçıncı evresindeysen ben hala yatakta dönüyordum. Amaçsızca uykum kaçmıştı. Sebepsizce hiç tanımadığım bir adam bugün gelmedi diye üzülecek değildim ya ne de olsa.

Gece saat 04: 30 gibi uyumuşum galiba. Tam dalacağım biri yavaşça yatağa girdi refleks ile hızla bacak arasına bir tekme savurmamla yatağa giren kişinin olduğu yerde uyunmadı bir oldu. Bunun üzerine bende hızla lambayı açıp karşımdaki sapığa bir de yumruk attım. Hırsımı alamayınca göğsüne arka arkaya yumruk atmaya başladım. Birden kollarımın tutulmasıyla karşımdaki adama odaklandım. Aşırı yakışıklı gayet iyi görünümlü biriydi hiç hırsıza falan benzemiyordu, hatta fakire bile benzemiyordu. Yüzünde sanki bir masumiyet vardı. Ama olsun, her şeye rağmen yatağıma girmişti.

Ben tam düşüncelere dalmışken birden gözlerini açtı işte şu an durumum çok fenaydı anlaşılan Uğunması bitmişti. Tam bir kez daha tekme atacakken beni hızlıca çevirdi ve altına aldı daha sonra da

" Ne cesaretle bana vurursun. Sen kimsin necisin ve benim odamda ne işin var" diye kükredi.

Benim ise o an resmen şoktan dilim tutulmuştu ve üstümde olduğundan da kas katı kesilmiştim...