LIEZEL DELA CRUZ
Kinabukasan, maaga akong nagising. Kagabi pa lang ay inayos ko na ang lahat ng dadalhin ko—mga damit at ilang mahahalagang gamit. Ang mga credentials ko ay inilagay ko sa isang envelope para hindi ko makalimutan, saka ko iyon maingat na isinilid sa loob ng maleta.
Isang maliit na ngiti ang kusang sumilay sa aking labi. Gaya ng sinabi ko kahapon, ito na ang simula ng bagong ako. Hangga’t maaari, iiwan ko na rito ang lahat ng masasakit na alaala na patuloy na nagpapahirap sa akin.
Dinampot ko ang cellphone na nakapatong sa ibabaw ng kama at agad kong tinawagan si Mama.
“Liezel, anak… kamusta ka na?” bungad ni Mama sa kabilang linya.
Saglit akong natahimik.
“Hindi ka pa ba uuwi dito sa atin, anak?” muling tanong niya. Garalgal ang boses niya, halatang pinipigilan ang pa
