Jea Raine Serrano’s POV
“Mommy?!”
Halos maiyak naman ako habang patakbo si Nicole akin. I open my arms widely at lumuhod para salubungin ang bata ng yakap. Umiiyak na ito ngayon na nasa bisig ko. Ako naman ay tuluyan nang tumulo ang luha.
Agad ko naman na pinunasan ang luha ko para hindi makita ni Nicole. Ayoko kasi talaga sa lahat na nakikita akong umiiyak o nalulungkot ng bata. Gusto kong i-portray dito na hindi ako iyakin.
Oh, I really miss my daughter, pati ang boses nito na parang ang tagal kong hindi narinig kahit nakausap ko naman na ang bata bago pa pumunta dito.
Pinaliwanag ko na may bago na akong asawa at humingi ng tawad kung bakit hindi ko sinabi agad. Alam kong naguguluhan pa ang bata dahil wala pa ito sa tamang edad para umintindi ng ganitong sitwasyon. Umiyak rin si Ni
