Jea Raine Serrano’s POV
Ilang sandali pa akong nanatili sa may sala at matapos ay napagpasyahan ko na umakyat sa kwarto. Bahala nang harapin ko si Rafael kahit alam kong galit ito. Tutal malapit na akong masanay sa mga masasakit nitong salita. Nagsisimula na nga akong maging manhid dahil sa mga pasakit sa buhay ko ng mga lalaking nakapaligid sa akin.
“Manang Magda, si Rafael ho?” tanong ko sa mayordoma nang makasalubong ko ito habang paakyat ng hagdan at ito naman ay pababa na.
“Hindi ko po alam kung kausap pa ni Don Ricardo, senyorita. Nang umalis po kasi ako sa kwarto ni Don Ricardo ay sakto na pumasok naman si senyorito sa kwarto nito.”
“Salamat, manang,” ang sabi ko at matapos ay nagmamadaling nagpunta ng kwarto ni Nicole.
Mga mahigit thirty minutes muna ako naglagi sa kwarto ni
