ALINTI- 2
359 Words
Gece, köyün üstüne ağır bir sessizlik gibi çökmüştü. Uzaktan gelen köpek havlamaları dışında her şey suskundu. Emine, avlunun duvarına yaslanmış, ay ışığında ellerini ovuşturuyordu. İçinde garip bir huzursuzluk vardı. O sırada bir gölge karıştı geceye. Sert adımlar, tanıdık bir öfke. Yakup’tu.
Yaklaştı. Yüzünde, her zaman gördüğü o yumuşak gülüş yoktu. Dudakları çizgi gibi, gözleri karanlık kadar deliydi.
— “Doğru mu duydum?” dedi, sesi tok ve kesik. “Seni istemeye geliyorlarmış, ha?”
Emine bir an ne diyeceğini bilemedi. Başını eğdi ama Yakup elini onun çenesine uzatıp kaldırdı, gözlerinin içine bakmaya zorladı.
— “Söylesene Emine hangi siktiğim herifi gelip seni isteyecek ,sen nasıl razı olursun?”
Emine’nin sesi titredi:
— “Benim bir suçum yok, annemler... Babam... Onlar böyle uygun görmüş. Bana istiyonmu diye bir sormadılar. Ne diyeyim?”
Yakup, gözlerini yumdu, dişlerini sıktı. Sonra bir anda kolundan tuttuğu gibi onu duvarın dibine çekti. Parmakları kızın bileğinde ama canını acıtmıyordu; sadece çaresizdi.
— “Bunu bana yapamazsın Emine... sen benim kadınımsın kimse alamaz seni benden. Çıkıcam o babanın karşısına Emineyi başkasına vermezsin diyeceğim’’
Emine’nin kalbi güm güm atıyordu. Yakup’un nefesi yüzüne çarpıyor, gözleri gözlerinde yanıyordu.
— “Dellenme Yakupum ben çokmu mutluyum sanıyon gelenler babamın uzaktan akrabasıymış tutturdu seni isteyecekler diye ama ben anamla konuştum istemiyom dedim bu iş olmayacak…”
Kızın gözleri doldu. Bütün gece onu düşünmüştü zaten. Bir başkasına varma düşüncesi bile midesini bulandırıyordu. Ama içinde bir çaresizlik vardı. Gözleriyle, “ne yapayım” der gibiydi. O anda Yakup daha da yaklaştı. Ellerini Emine’nin yanaklarına koydu.
— “Seni almaya gelecek adamı alnı çatından vurum yedi ceddini sikerim bunu böyle belle ha seni zorla vermeye kalkarsa acımam senin için can alırım.”
Ve sonra... dudaklarını onun dudaklarına bastırdı. Öfke dolu ve tutkulu bir öpücüktü bu. Kızgınlığı da, korkusu da, sevgisi de içindeydi. Emine gözlerini kapattı. Zaman durdu. O an, bütün köy sessizliğe bürünse de onların kalbi haykırıyordu.
Yakup, alnını Emine’nin alnına dayadı. Sesi bir fısıltı gibi çatladı:
— “Beni sevmeye devam et, olur mu? Ne olursa olsun... Çünkü ben seni bir ömür seveceğim. vermezlerse, seni kaçırırım Emine. Yemin ederim.”
Emine kollarını boynuna doladı, usulca:
— “Sana gelmeyen yol bana haramdır Yakup...”
- Writer
