BIHAG NG PAGNANASA (SSPG)

SARAH POV Nakasarado ang kabaong ni papa sa loob ng tatlong araw at ngayon ay nakatakda na siyang ihimlay sa huling hantungan — at least ito ang alam ng karamihan sa mga nakilamay sa amin. Mula ulo hanggang paa nga ay naka itim kami para maging makatotohanan ang lahat ng ito. Ngunit linggid sa kaalaman ng iba, ang lahat ng mga ito ay isang malaking pagpapanggap upang makuha namin ang pera mula sa kanyang life insurance. Ito ang napag desisyunan namin ni Mama Linda. Walang ibang nakaka alam nito kung di kami lang. Maging ang bunsong kapatid kong si Ralph na tutuntong na ng college next month ay pinaglihiman namin dahil baka mag daldal ito sa mga kaibigan niya. Dalawang taon lamang ang agwat namin at isang taon pa lamang ako nagta-trabaho bilang isang Call Center agent na gising sa gabi at tulog sa umaga. Ayaw ko nga sanang pumayag noong una dahil nako konsensya ako sa ginagawa ko. Subalit wala na kaming ibang nakikitang paraan upang matustusan ang pag aaral ng bunso kong kapatid na plano maging isang Seaman. At tsaka, ang tagal na ni papa na nag huhulog sa insurance ito, 10 years! Sising sisi pa nga siya na sana raw ay inipon niya ang pera kaysa sa ilagay sa insurance. Noon kasi, walang ibang option kung di ang life insurance unlike ngayon na marami nang pagpipilian. Kaya bahala na, magtatago muna siya ng lagpas apat na taon upang mapanatili ang aming sikreto, titiisin na malayo sa amin alang alang sa pag aaral ng aking kapatid. Pumatak ang mga pekeng luha sa mga mata namin ni mama. Pinaghandaan ko ang huling araw na ito kahit na ang dami ko na ring luhang naubos nitong nagdaang mga araw. Naramdaman ko naman ang mahigpit na yakap ni Brent sa aking likuran. Boyfriend ko siya sa higit na tatlong taon at kasa kasama ko sa lahat ng pagsubok ng buhay ko. Ngunit maging siya ay walang kaalam alam sa nangyayari. Sasabihin ko naman ang tungkol dito sa kanya pero pagkatapos na sana ng libing at nakuha na namin ang pera. He does not need to talk to me para pagaanin ang loob ko. Sapat na ang aming mga matang nangungusap at ang haplos niyang banayad sa likod ko upang ipaabot ang kanyang pakiki dalamhati. Unti unting umalis ang mga tao rito hanggang sa tatlo na lang kaming natira nila mama. Sa wakas, tapos na rin ang aming pagpapanggap. Lumapit siya sa akin at nag salita. "Sarah, pupunta na ako sa insurance company para ipasa na ang mga documents ng papa mo." Dapat nga ay magpahinga kami ni mama. Marami pang araw na pwede niya itong gawin pero batid kong hindi siya magpapa pigil. "Sige ma, ingat po kayo ni Ralph." Ako ang sumagot sa kanya ngunit si Brent ang kanyang tiningnan. "Please, samahan mo muna ang anak ko sa bahay hanggang sa dumating kami. Makulimlim ang panahon at baka tumutulo ang bubong sa bahay namin. Pagpasensyahan mo na, wala kasi kaming ibang maasahan." Ngumiti si Brent at mas lalo pang humigpit ang pagkahawak niya ng aking kamay. At nang tingnan ko siya, alam kong may ibang tumatakbo sa kanyang isipan. "Makaka asa po kayo tita Belen. Tatlong araw na akong hindi pumasok sa trabaho. Ano ba naman ang isa pang araw para maalalayan ko siya." "Tol, inuman tayo mamaya pag uwi namin," sambit ni Ralph na ang sarap batukan. Ngunit si mama na ang gumawa nito sa kanya. "Anong inuman ang sinasabi mo? Nakikita mo na nagluluksa pa tayo sa pagkawala ng papa mo. Tsaka ka na mag inom, samahan mo muna akong ipasa ang mga documents sa insurance company ng papa mo para may pang tustos tayo sa pag aaral mo." "Kaya nga ma, kaylangan pang mawala si papa para lang makapag aral ako. Eh siya ang dahilan kung bakit ko gustong mag seaman sapagkat mataas ang sahod." "Hayaan mo pare, proud na proud sayo ang papa mo kung nasaan man siya ngayon." Gusto ko nga sanang sabihin na nagtatago si papa sa Aklan ngayon pero makikita siya ng kapatid ko after nitong maka graduate. Sana lang ay wag magalit ang boyfriend ko sa akin sa paglilihim kong ito. "Alam mo Ralph, matutuwa ang papa kapag nag aral ka ng mabuti. Tara na, baka abutan pa tayo ng gabi," sambit ni mama bago sila umalis. Ngayon ay wala nang ibang tao rito maliban sa amin ng boyfriend ko na binigyan ko ng tipid na ngiti. Muli siyang lumapit sa akin at hinalikan ako sa noo sabay yakap ng mahigpit. Napayakap na rin ako ng mahigpit sa kanya. Sana ay makuha na namin ni mama kaagad ang pera sa insurance para makapag pakasal na rin kami nitong si Brent. Nasasabik na akong maging asawa niya at matagal tagal na rin kami. "Alam kong pagod ka na, tara na sa bahay niyo," bulong nito na mas lalo pang humigpit ang yakap. Nasisinghot ko ang mumurahing perfume niya ngunit mabango. Dala dala niya ang kanyang motor na gamit din namin kanina. Sila mama, sa traysikel sumakay. Sinuot ko na ang helmet at yumakap sa kanya ng mahigpit. Mabilis kaming nakarating sa loob ng bahay at sakto pang bumuhos ang malakas na ulan. Mabuti at hindi kami naging basang sisiw kung naabutan kami ng ulan sa biyahe. Nilagyan namin ng timba ang ilang butas ng buong sa sala at kusina at sabay na umupo sa sofa. Maluwag pa rito pero dikit na dikit ang aming katawan. Pagtingin ko sa kanya ay isang sunggab na halik kaagad ang binigay nito sa aking mga labi, nanlaki ang mga mata ko sa gulat at bumilis ang t***k ng aking puso. Sinasabi ko na nga ba, ganito siya parati kapag walang ibang tao rito sa bahay maliban sa amin. Kung ano ang ikinabilis ng halik niya ay siya ring bilis ng pag gapang ng kamay niya sa legs ko. Napalunok ako. Mukha yatang hayok na hayok siya, ganito na siya since we first met. Noong nanliligaw pa lang siya ay naghahalikan na kami — gustong gusto ko rin sapagkat gwapo siya at may six pack abs pa! Sino rin ba ang mag aakala na isa siyang traysikel driver kung maputing kutis lamang ang pag uusapan? Ito rin ang dahilan kaya ako bumigay sa mabulaklak niyang mga salita at pagsusuyo.