ISKO VASQUES #boyxboy

Kabanata 19

ALLEN POV

Hindi ko alam kung anong pumasok sa kukute ko at naisipan kong sumugal sa relasyon na meron kami ngayon. Magulo ang nangyayari na amin at ayoko nang madag pa ang mga lihim ko kay Dad. Gusto ko malaman kung paano nagsimula ang lahat, pero natatakot ako na malamang kabilang si Dad sa dahilan kung bakit naaksidete si Mom. May mga bagay na nagtatalo sa isip ko, pero lahat iyon naglalaho kapag nararamdaman ko ang yakap niya.

Marupok kung marupok.

Pero nakakainis lang, sa tuwing nakikita ko si Dad— lalong tumitindi ang pagkasabik ko sa tulad noong nagkaroon ako nang unang pagtingin sa kanya.

Ganito ba talaga ako kasabik na makasama si Dad? Wala narin akong pinagkaiba kay Wendel, hindi ba?

“Allen... please, wag mo akong iwan. Dito ka lang sa tabi ko, natatakot ako.” habang binabangit niya iyon, may parte sa puso ko ang nadudurog. Nakakainis. Pinilit kong hindi sumabay sa emosyon niya habang pinupunasan ang pisngi niya.

“Dad, magpahinga ka na po—”

Nabigla ako nang nayuko siya sa balikat ko at saka bumulong, “Natatakot ako... sniff—” pinunasan ko ang luha niya at saka ako ngumiti sa kanya.

“Dad, sa totoo lang hindi malinaw ang relasyon natin sa isat-isa. Pakiramdam ko lumulutang ako sa hangin. Walang sariling galaw. iyon ang kinakatakot ko.” bulong ko sa kanya matapos noon niyakap niya ako ng mahigpit.

“Kahit anong mangyari anak parin kita, ama po parin ako.” Ilang beses ko nang narinig iyan sa kanya pero hanggang ngayon naguumapaw parin ang guwa sa akin. Hindi nagbago ang ting8n niya sa akin, hindi niya ako kinamuhian.

“Yes Dad.”

“Allen, masaya ka ba?” tumango ako. Kahit ulit-ulitin ko— ganoon parin ang pagtingin niya sa akin. Masaya ako, pero bakit ganito ang nararamdaman ko— may kulang, hindi ako kumpleto.

“Dad, may tanong ako. Minahal mo ba si Mom?” diretso kong tanong kay Dad.

Ilang segundo din siyang bago sumagot sa tanong ko, “Mahal na mahal ko siyl. Buong buhay ko nilaan ko sa inyong dalawa ng Mom mo. Matagal ko nang gusto makita ang Mom mo kahit sa panaginip lang. Siguro hanggang sa kabilang buhay hindi niya ako mapapatawad sa mga kasalanan ko sa kanya.”

Bakit Dad, hindi ko maramdaman.

“Bakit si Wendel...” tanong ko ulit. Ngayon kita sa kanya ang pagkabigla. Napapikit nalang ako kasabay ng malalim na paghinga, “Sa lahat ng taong nakilala mo, siya lang ang hindi mo makalimutan. Gaano ba kalaki ang papel niya sa buhay mo? Ni isang beses ba sumagi si Mom sa panaginip mo?” kainis, kahit anong pigil ko, hindi ko parin makontrol ang luha ko.

Si Dad, nakayuko lang habang nakatingin sa sahig, “Sa mga oras na ito pinagsisisihan ko na nakilala ko ang taong iyon at ayoko nang bumalik ang ala-ala tungkol sa kanya.” tumingin siya sa akin at saka saka niya ako binigyan nang mapait na ngiti, ”Kailangan ko nabang sabihin sayo ang lahat?”  

“Wag Dad.—Hindi pa ako handa. Baka masira ko lang ang pinangako ko kay Mom.” lumapit ko sa kanya at saka tumabi isang pulgada ang lapit. “Gusto ko maniwala sayo Dad, na wala kang kasalanan sa lahat ng mga nangyayari sa atin. Kahit Iyon nalang, panghahawakan ko sa usapan namin ni Mom.. ” nabigla nalang ako nang tapikin ni Dad ang buhok ko at saka niya ako nginitian.

“Binata kana talaga, hindi na ako magtataka kung may ibang tao pang magkagusto sayo.” bakit niya nasasabi iyon? Ibig dabihin ba nito hindi pa totoo ang nararamdaman niya sa akin? Anak parin ba ang turing niya sa akin? “Kailan man wala akong magandang naipakita sayo. Hindi mo naranasan magkaroon ng mabuting ama—” tinakpan ko ang bibig niya at saka siya tinulak pahiga sa kama. Binigyan niya ako ng malagkit na tingin, na para bang binabasa ang kaluluwa ko.

“Mali ka Dad...” marahan kong tinangal ang kamay ko sa bibig niya at saka ako tumungkod paharap sa kanya, “Naranasan kong magkaroon ng pamilya, kaya malaking pasalamat ko sa iyo. At higit sa lahat, naranasan kong mahalin ako ng taong matagal ko nang iniidolo.”

Matapos noon, binigay ko ang pinakasinserong pagmamahal na meron ako sa isang halik. Ang kabog ng dibdib ko, nahahati sa dalawa— takot at saya. Natatakot ako na baka hindi pa puro ang pagmamahal na meron ako sa kanya, sa kabilang banda— ito na ang pinakakaya kong ibigay sa ama ko na pagmamahal.

Marahan siyang kumalas sa halik ko at saka nagtagpo ang koo namin kasabay ng matamis niyang ngiti, “Masaya ako marinig 'yan sayo.”

Matapos noon, binigyan niya ako ng isang mainit na gabi na kasama siya.

Bago ko ipikit ang mga mata ko, natanaw ko ang picture frame sa table cabinet. Si Dad si Ate Monica at si,

“Wendel.” bulong ko sa sarili ko.

* * *

FLASHBACK

Isang buwan ang nakakalipas nang mamatay si Mom. Hanggang ngayon malabo parin sa akin ang lahat ng nangyayari. Sa isang iglap, nag-iba ang ihip ng hangin.

Si Dad malaki na ang pinagbago, sobra siyang nangayat na niya at hindi ko na mapigilang sa pag-iinom ng beer buong araw. Mabuti nalang binibisita na kami ni Ate Monica minsan sa isang linggo at kahit papaano nakakatangap pa ng sermon si Dad.

Sa iba pang tagpo, nahihirapan narin akong pagsabayin ang pag-aaral at pagaasikaso sa bahay. Mabuti nalang kahit papaano nakumbinsi ako ni Ate Monica para magpatuloy, balang araw matutulungan ko din si Dad hindi lang financially, psri mentally.

Marami akong gusto malaman. Hindi tungkol sa relasyon nila Dad at Wendel kundi kung paano nagsimula ang lahat ng nangyayari sa amin, ano ang ugat nito. Isa lang ang pwedeng makasagot nito.

Nandito ako sa tapat ng clinic ngayon habang hawak ang business card na ibinigay sa akin last two month. Hinanda ko muna ang sarili ko bago pumasok. Hindi ko inaasahan ang naabutan ko.

Pagkabukas ko ng pinto, bumungad sa akin ang Nurse na dapa sa lamesa habang umuungol. Binabayo siya ng taong nakataliko sa akin. Hindi na ako magtataka kung bakit Urologist ang propesyon niya.

Huminga ako ng malalim at, “Doc Wilbert...” bigla siyang nagulat sabay lingon sa akin.

“Anak nang— nandyan ka pala hehe.” Agad siyang nag-asikaso ng suot niya, ganoon din ang nurse niya. Kumindat pa ito sa kanya sabay labas ng kwarto na para bang ealang nangyari. “Sorry sa nakita mo, against iyon sa code of ethics namin. Nasa heat ako, free time ko pa ngayon hehe. I didn't expect na puputa ka ngayon, sana nagset ka ng appointment sa akin.”

Napakamot nalang ako ng ulo habang nagbibihis siya sa harapan ko, at hindi siya nahihiya. Maganda ang pangangatawan ni Doc Wilbert, panigutado marami na siyang babae na napaluhod sa harapan niya.

Pambihira talaga.

“Wag mo na akong tawaging Doc, Wilbert nalang— mas komportable ako doon.” tumingin ako ng seryoso sa kanya. Nagclear throat siya bago siya sumenyas sa upuan sa harap ng table niya, “Maupo ka muna. Magtitimpla muna ako ng kape—”

Hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa, “Gusto ko makita si Wendel.” diretso kong sambit sa kanya. Nahinto siya at saka lumingon sa akin na may seryosong tingin.

“Dahil ba ito sa nangyari last month?” seryoso siyang tanong.

“May itatanong lang ako, at hindi ako makakampante hanggat hindi ko siya nakakausap ng maayos.” pinilit kong maging seryoso pero s**t lang, ang lakas ng kaba ko sa takot. Lalo pang lumakas nang naglakad siya papunta sa kabilang pinto at,

“Base sa tingin mo sa akin, pursigido ka makita siya. Paalala lang, hindi na siya tulad ng dati.”

“Naiintindihan ko.”

“Good, mukang malinaw na saiyo lahat. Hindi na talaga kita mapipigilan, sundan mo ako.” gaya ng sinabi niya, tahimik akong sumunod sa kanya. Sa takot? kinakabahan ako ngayon.

Madilim ang pasilyo na binabagtas namin. Hindi ko akaling may ganoong kahabang kwarto sa clinic niya. Sa bawat kwarto, pulang bintana ang nadaraanan namin.

“Tulong!” bigla akong kinilabutan, hindi ako pwede magkamali— boses iyon ng tao. Hindi siya ganoon kalakasan pero nag-echo iyon sa dinaraanan naming pasilyo.

Nabigla ako sa tanong niya, “Macucurious ka kung anong meron sa mga kwarto na iyan. Tama ba?”

“Hindi iyan ang pinunta ko dito.” seryoso kong sambit. Matapos noon, natahimik na kaming dalawa. Hindi ko pinahalata sa kanya na nangangatog na ang binti ko sa takot, diretso lang akong tumingin sa dinaraanan namin.

Kakaiba ang lugar na ito, ang bigat sa pakiramdam.

Ilang saglit, huminto kami sa isang kwarto. Pagkabukas niya ng pinto, “Ayan na siya ngayon.” nakita ko si Wendel na nakagapos ang kamay sa magkabilang dulo corner ng kama habang natutulog. Ang itsura niya, balisang balisa at sobrang nangangayayat. Anong nangyari kay Wendel? “Kung itatanong mo anong nangyari sa kanya, sabihin nalang nating nawala siya sa kanyang sarili— hindi ko na siya makontrol kaya naisipan ko nalang na igapos siya.”

Makontrol? hindi ko maintindihan.  Anong problema niya?

“Hindi ko nga akalain na isang psychiatrist, unang masisiraan kaysa sa pasyente niya...” Si Wendel, isang psychiatrist? Ibig sabihin si Dad ang pasiyente niya?

“Sa totoo lang wala din akong alam sa nangyayari sa kanya. Napapansin ko nalang, nagbabago na ang behavior niya. Naisipan na namin siyang ipagamot pero—” natigilan siya. Ilang saglit lang, may oinakita siya sa phone niya. Video, balita— idang murder case sa isang Psychiatrist.

“N-nakapatay siya?”

“Yes, siya ang murderer. Ginawa ko lahat para ipagtakpan siya. Ngayon, nasa pangangalaga ko na siya— hindi na siya makakapanakit ng iba.” Matapos sabihin iyon ni Wilbert, nanlamig ang kamay ko. Sa tingin niya, mukang hindi siya nagsisinungaling. Sana, dahil hindi maganda ang pakiramdam ko sa kanilang magkapatid simula palang nang makita ko sila.

Lalapit sana ako sa kanya nang bigla niyang hilain ang braso ko. Ang higpit ng pagkakakapit niyan

“Dumistansya ka kung ayaw mong magagaya ka sa Dad mo.” naguluhan ako sa sinabi niya. Magaya kay Dad? Wala na akong naiintidihan. May sakit ba siya na nakakahawa? Pero hindi isolated ang kwarto niya. “Alam kong may ideya kana sa ginagawa nilang dalawa. Ayoko na may madagdagan pang ibang biktima.”

“Mindfuck.” sambit ko sa kanya. Paanong mangyayari iyon? Mindfuck, bawal lumapit sa kanya, at ang kalagay niya ngayon. May mali sa mga nangyayari. “Iyon ang sinabi ni Dad habang magkausap silang dalawa.”

“Ayos sa observation ko, hindi lang siya basta isang simpleng hypnosis ang nagagawa niya. Mas malawak pa doon. Sa totoo lang hindi ako naniniwala sa mind control. There's no such thing like that kind of psyche ability. Ngunit hindi ko maipagkakaila na kaya niyang gumawa ng isang bagay na labag sa nature ng isang tao. Mas malawak pa ito sa kaysa sa alam ko.” hindi ko na alam kung paano pa paniniwalaan mga sinasbai niya.

Hindi ito ang inaasahan ko na matuklasan ngayon kay Wendel. Ang akala ko may parehas kaming paniniwala ni Wilbert pero sa mga sinabi niya ngayon— nagdadalawang isip na ako. Iyon kaya ang dahilan kaya napapasunod niya si Dad? Hindi kapanipaniwala.

Nawala ako sa pag-iisip ko nang biglang nagising si Wendel. “May bisita pala kami ngayon ng magaling kong kapatid.” Lumapit si Wilbert kay Wendel at saka umupo sa tabi ng kama. Sumandal si Wendel sa headboard ng kama at saka ngumisi kay Wilbert, “Traydor ka. Ikaw ang may plano ng lahat ng ito—” nabigla nalang ako nang sampalin siya ni Wilbert...

“Bakit niya ginawa iyon?” isip-isip ko.

“Kung anu-ano nang lumalabas sa bibig mo, hindi kaba uminom ng gamot mo?” malumanay niyang sambit kay Wendel. Bakit niya ginawa iyon?! “Tsk, Wendel, dismayado ako sayo. Kung wala kang magandang sasabihin, tumahimik ka nalang.”

Kailangan ko makausap si Wendel.

Nag-ipon na ako ng lakas ng loob para makiusap kay Wilbert, “Pwede ko na bang makausap si Wendel. Na kaming dalawa lang.” seryoso kong sabi sa kanya. Ilang sandali pa may pumasok sa kwarto at lumapit na Assistant Nurse niya at,

“Doc Ohms, tumawag na sa akin ang nakaschedule ngayong araw. Parating na siya dito in a minutes.” sambit ng Nurse sabay abot ng documents sa kanya.

“Okay, thank you. Paano ba iyan, maiwan ko na kayong dalawa para makapagbonding kayo.” pagpapaalam niya. Nang makalapit siya sa akin at saka bumulong, “I knwo you're smart enough to know what's right and wrong.”

Bago pa siya lumabas ng kwarto, “Nakakatawa ka Wilbert, ang galing mo mag panggap. Hindi na ako magmamakaawang makaalis dito Wilbert. Gagawa ako ng paraan, hindi mo ako mapipigilan.”

“We will see..” nakita ko ang matalim niyang ngiti bago umalis ng kwarto. Ngayon kaming dalawa nalang ang nandito.

“Naniniwala ka sa sinabi niya?” natigilan ako nang tumawa siya na parang wala sa sarili, “Sa tingin mo ba hindi ko alam kung gaano kang kasabik makasama sa kama si Isko.” s**t, alam niya kung anong pagtingin ko kay Dad— papaano...

Huminga ako ng malalim, “Mukang wala akong matatago sayo.”

Umiling siya, “Simula palang nang makita kita, sa kilos at galaw mo. Alam ko na ang kulay ng dugo mo haha. Paglilinaw, Psychiatrist ako— hindi manghuhula o sinasabing nanghihipnotismo. Sira na talaga ulo ng kapatid ko, nangibang bansa lang kung anu-ano nang lumalabas sa bibig niya.”

Hindi siya tulad ng sinasabi ni Sir Wilbert, nakagapos siya. Kaya lakas loob akong lumapit sa kanya. Wala pa naman nangyayaring di maganda sa akin, kalmado siyang nakatingin sa akin nang umupo ako sa kama na hinihigaan niya.

“Hindi kita binisita para makipagkwentuhan. Gusto ko malaman kung ano talaga ang nangyari sa inyo ni Dad.”

Lumapit siya sa akin isang pulgada ang layo sa muka ko at saka bumulong, “Isa kang malaking tanga. Ang mga taong pinagkakatiwalaan mo ang sisira sa inyo.” matapos niyang sabihin iyon, pakiramdma ko nagtayuan ang balahibo ko. Nabigla nalang ako na para bang nabavivrate ang buong katawan niya. Kakapitan ko sana nang— “Wag mo ako hawakan!” sigaw niya. Umatras ako pakayo sa kanya, “Kung gusto mo malaman ang lahat, ibaba mo ang kumot.” seryoso ba siya? “Wag mo ako bigyan ng ganyang tingin.” mukang seryoso naman siya kaya binaba ko ang kumot. May nakita akong maliit na Flashdrive na nakaipit sa likod niya, “Dalhin mo ito kay Monica. Siya lang pwede magbukas n'yan. Wag na wag mong ipapakita kahit na kanino. Maliwanag ba?” mariin na bulong niya.

“Paano kita mapagkakatiwalaan.” tanong ko sa kanya.

“'Yang Flashdrive na hawak mo ay kayang baliktarin ang buong sitwasyon. Hindi ngayon, marahil sa susunod.” ang tingin niya sa akin, matalim. Hindi ko alam kung mapagkakatiwalaan ko ang lalaking ito o hindi. At ang USB na ito, nacucurious ako kung anong laman.

Agad akong lumayo sa kanya nang marinig ko ang langitngit ng pinto, dumating na si Wilbert. “Okay, Times up, mukang marami na kayong napag-usapan ah. Sorry, kailangan nang magpahinga ni Wendel. Iinom pa siya ng mga meds niya, alam mo na bawal madelay.”

Napansin kong nakaniiti sa akin si Wendel, “Nasabi naba sayo ni Monica na ako ang pinakamatino sa aming tatlo ni Isko? Sabihin mo sa kanya Ito na ang huling araw na matino ninyo akong makakausap—” natigilan siya nang bigla siyang nangisay na para bang nakukuryente, “Acckkk!!”

“Anong nangyayari sa kanya?”

“Wag ka mag-alala sa kanya, effect ng therapy. Anytime magiging maayos din ang lagay ni Wendel. Kailangan pa naming isagawa sa iba pang examination..” paliwanag ni Sir Wilbert. “Nakausap mo naba siya ng maayos?”

“H-hindi.. Wala siyang matinong sinabi sa akin.” s**t, muntik pa akong mautal. Mabuti nalang hindi siya naghinala.

Huminga ng malalim si Sir Wilbert, “As i expected, lalong lumalala ang lagay ni Wendel. Maari ka nang umalis, alam mo naman siguro ang daan palabas hindi ba? Kailangan na namin niyang i-examine ulit si Wendel.” malungkot niyang sambit na para bang normal lang ang nangyayari lahat.

“Maraming salamat, mauna na po ako.” paalam ko. Napakamot siya ng batok at saka kumaway bago ako umalis, “Ingat ka sa pag-uwi.”

Pagkalabas ko ng kwarto at nang maisarado ang ang pinto— hindi ko inaasahan ang mga narinig ko.

“Ang galing mo mag panggap.”

“Mukang hindi ka naging goodboy ngayon ahh.”

Natapos noon nakarinig na ako ng malakas na hiyaw ni Wendel. Sa takot ko nanakbo na ako palabas ng clinic ni Sir Wilbert.