ISKO VASQUES #boyxboy

Kabanata 18

ALEN POV

FLASHBACK

Palihim kong sinundan si Dad at ang kaibigan niya papunta sa likod ng chapel kung saan walang masyadong nagdadaang tao. Nagtago ako sa likod ng poste malapit sa kanila para marinig ang usapan nilang dalawa habang palihim akong sumilip sa kanilang dalawa.

Hindi ko inaasahan ang nakita ko.

Hawak hawak ni Dad ang kwelyo ni Wendel habang nakasandal ito sa pader,  “Hindi ba sinabi ko sayo na wag ka nang magpakita sa akin?! Bakit ka pa nandito! Wala ka na talagang sinasanto hayop ka!”

Nabigla ako sa reaksyon ng kaibigan niya, “Ang init naman ng ulo mo, hindi ba pwede namiss lang kita—”

Tanginw, anong klaseng sagot iyon?

“Gago ka! Kasalanan mo 'to Wendel. Ikaw nananamantala sa akin hayop ka! Hindi mangyayari sa asawa ko ito kung di dahil sayong puta ka!” matapos niya sambitin iyon, sunod sunod na suntok ang pinakawalan ni Dad. Sumasalag lang si Wendel. Anong nangyayari, ano ang pinag-uusapan nila?

Ang matalim na ngiti niya ang nagbigay kilabot sa akin, “Hindi ba nagustuhan mo naman ginawa natin? Baka nakakalimutan mo, matagal na kita napaikot sa mga palad ko—” lalo akong ninerbyos nang itulak ni Dad si Wendel ng malakas ang sa pader.

Kung ako ang nasa sitwasyon ni Dad, panigurado hindi ko na magagawang ngumisi tulad ng pinapakita niya ngayon ng kaibigan niya. “'Yan lang ba ang kaya mo? Nakakaawa ka Isko. Hanggang ngayon mahina ka parin. Hindi na kapagtataka— nasa teritoryo parin kita—”

Binigyan pa niya ng isang suntok sa muka bago dumugo ang labi niya. Pipigilan ko sana nang may hindi ako inaasahang marinig kay Dad, “Minamind-f**k mo lang ako kaya napapasunod mo 'ko! Tigilan mo na akong hayop ka!

Mindfuck? imposible...

Natigilan ako nang biglang pumitik sa harapan ni Dad ng kamay ang kaibigan niya. Pakiramdam ko nawala ako ng ilang segundo. Bumalik ako sa tuliro nang makita ko na si Dad na iba na ang tingin kay Wendel.

“Anong nangyari? Nagbago ang ihip ng hangin. Ang malagkit na tingin ni Dad sa kaibigan niya, kakaiba na. At ang kamay noon ay gumagapang pababa sa belt ng pantalon ni Dad.

“Ahhhh..” tama ba narinig ko? Si Dad, impit na ungol ang narinig ko.

“Hindi ba ikaw ang may gusto nito, iyan ang gusto mo mangyari. Tanggapin mo sa sarili mo na malibog ka Isko, sobrang libog mo. Baka nakakalimutan mo, sabi mo gusto mo akong maging asawa— pinagbibigyan lang kita dahil mabait akong kaibigan. Nag-uumapaw ang pagiging sumbissive sayo kaya hindi mo ako kayang tanggihan.” ni isa walang reaksyon si Dad sa mga sinabi ng kaibigan niya. Para bang nablanko lahat ng galit niya sa taong kaharap niya ngayon. “Tignan mo ang sarili mo. Tintigasan ka na naman—”

Wala na akong maindihan sa mga nangyayari. Mind f**k? maangkin? saan nangagaling iyon?

“La-layuan— mo ako!” mautal-utal na sambit ni Dad. Bumitaw siya sa pagkakahigit niya sa kaharap niya na para bang biglang nanghina. Napasandal ito sa balikat niya habang bumibigat ang bawat paghinga ni Dad. Rinig ang hininga nila sa buong pasilyo. “Nagkamali— akong pinagkatiwalaan kita— Nasususka ako sayo!—”

At lahat ng iyon ay tanaw na tanaw ko sa kinalalagyan ko ngayon. Hindi pumalya ang mga hinala ko, ang relasyon nila Dad— hindi lang basta isang magkaibigan na kailangan ng mapagrarausan— may hindi magandang namamagitan sa kanilang dalawa! At lahat ng iyon nagpatunay nang magtagpo ang labi nilang dalawa.

Hindi totoo ang nakikita ko.

“Hmmmm...” impit na ungol nilang dalawa habang pilit na sinusuntok ni Dad ang braso ng kaibigan niya. Gusto kong lumapit sa kanila para bigwasan siya pero s**t lang, para akong naestatwa sa kinatatayuan ko. Kakaiba, mas matindi humalik si Dad kumpara nang unang makita ko nang magkasama sila ni Mom. Itong mga nakikita ko, bumabalik sa panahong una ko silang makitang dalawa sa kwarto ni nila Mom.

Pagkakalas nilang dalawa, “Hindi ba sabi mo mas masarap pa ako sa asawa mo? Tandaan mo, ako magsasabi kung anong dapat mong gawin. Ako lang amg pwede kumontrol sayo, ako lang..”

“Tigilan mo— na ako!!” huling sambit ni Dad kasabay ng pagbagsak ng kamao niya kasunod ng kamay n'ya na gumagapang habang papasok sa loob ng pantalon ni Wendel.

Nanghina ang tuhod ko nang makita silang dalawa sa ganoong sitwasyon. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko sa mga oras na ito, ang tanging alam ko lang— tinatamaan ako habang pinapanood silang dalawa na nagpapalitan ng hininga. Agad kong kinuha ang cellphone at may tinawagan ako. Hindi ko na magawang sumagot nang makita ko silang dalawa na...

“Wendel.... Hmmm....”

Napahawak ako sa pagitan ng hita ko habang pinapanood si Dad na wala sa tuliro. Parehas silang naghahabol ng hininga habang magkatagpo ang mga mata sa isa't isa, “Hnng... Ngayon sabihin mo sa akin kung sino ang masarap sa aming dalawa ng asawa mo?” tanong niya kay Dad habang gumagapang ang kamay niya sa pagitan ng hita niya. Nangingitngit na ako sa inis habang ginagawa niya iyon kay Dad, sa ginagawa nila. Sa burol pa ni Mom. Ang hindi ko inaasahan, ang sagot ni Dad,

“Ikaw..”

Tumulo nalang luha ko nang sabihin ni Dad iyon sa kaibigan niya. Hindi, hindi pwede mangyari iyon.

“Sino ang asawa mo?” tanong niya ulit. Inayos ko ang sarili ko at saka pinunasan ang pisngi ko habang palapit sa kanilang dalawa.

“Ikaw lang, panginoon. Ikaw lang ang asawa ko.” nawala na siya sa kanyang sarili. Matapos sabihin ni Dad iyon, hinila ko siya palayo kay Wendel.

“Gago ka!” sumugod ako sa kanya at buong lakas ko siyang sinuntok sa muka. Tumilapon siya sa sahig palayo sa amin. Lumapit ako sa kanya at saka siya kinuwelyuhan, “Walang hiya ka! Dito pa sa burol ni Mom!!—” imbis na matakot siya o lumayo sa akin, binigyan niya ako ng matalim na ngiti na para bang wala lang sa kanya ang ginawa ko.

“Ang gwapo talaga anak mo Isko. Alam mo bang pagkatapos kong tikman si Isko, ikaw naman ang isusunod ko? Mukang mas masarap ka pa sa ama mo, libog na libog kang panoorin kami.” sambit niya habang pinupunasana labi niya na dumurugo. Hindi ko siya tinigilan, sinuntok ko pa siya hanggang sa isalag na niya ang kanyang mga braso. Wala ako pake kung mapatay ko ang taon na 'to! Susuntukin ko pa sana siya mamagitan na si Wilbert sa aming dalawa.

“Wendel, Allen! Tigilan n'yo na 'yan—”

Hindi ko siya binitawan, “Gago ka! Gawin mo ulit iyon sa susunod, ingungudngod ko na ang muka mo sa magaspang na simento. Kapag nakita pa kita, sisiguraduhin kong pipingasan ko ang muka mo!” buong lakas kong sigaw sa kanya. Ilang saglit pa may mga lumapit na sa amin para awatin kaming dalawa.

“Jusko po! Allen anong nangyayari?! Tama na na 'yan! Ano bang ginagawa ninyong dalawa!?!” ngayon kasama na si Ate Monica na pilumipigil sa akin. Mahagip ko lang ang muka ng hayop na iyon, makukuntento na ako.

Nang magkalayo na kami, lumapit si Wilbert sa kapatid niya. Natigilan kami nang bigla niyang sinampal sa muka, “Wendel! Hindi ba sabi ko sayo wag ka nang pumunta dito!” sermon niya pero bigla niyang tinabig ang kamay ni Wilbert.

“f**k off.” sabi ni Wendel. Nabigla nalang ako nang posasan siya sa kamay ng kapatid niya, “Wilbert, ano 'to? Handicuff? Tangina tangalin mo ito!!” sambit nito habang tinutuktok ang handicuff sa pader.

Agad na akong lumapit kay Dad at saka tinignan ang lagay niya. Ngayon tulala parin siya at wala sa wisyo. Ang blangko niyang tingin kasabay ng pagtulo ng luha niya ang lalong dumurog sa puso ko. Lumapit si Ate Monica at saka siya pinunasan sa muka ng bimpo na hawak niya.

Napansin ko nalang na lumapit si Wilbert sa akin at saka nagbow, “Maraming salamat at tumawag ka kaagad. Sorry sa mga nangyari ngayon, kasalukuyang wala sa sarili si Wendel— matagal ko na siyang inoobserbahan, ngayon ko lang nakita ang ganitong behavior niya. Wag ka nang mag-alala, ako na bahala sa kanya. Sisiguraduhin kong hindi na siya makakabalik dito para manggulo” paliwanag niya.

“Arrrgghh, tangalin mo 'to!!” reklamo niya habang patuloy na tinutuktok ang ang posas sa pader. Ngayon, nakita nalang namin niyang humahagulgol habang nakasalampak sa lapag. “Please. pakawalan mo na ako. Hindi ko na uulitin, promise. Magiging goodboy na ako.”

“A-ayos lang ba si Wendel? Ano bang nangyari sa kanya, hindi naman siya dating ganyan—”

“No worries Monica, nasa maayos pa naman siya kahit papaano. Kailangan lang niyang makainom ng meds, after that magiging kalmado na siya..” paliwanag ni Wilbert.

“Mabuti naman kung ganoon.” wika ni Ate Monica.

Lumapit siya kay Wendel at, “Kung ako sayo, tumigil ka— hindi na maganda ang mood ko ngayon. Wag mo akong lalong galitin. Aalis na tayo, masyado mo na akong pinapahiya dito.” mariin niyang sambit kasunod noon, kinaladkad na niya si Wendel palayo habang nagpupumiglas ito. Hindi ko inaasahan na sabihin iyon ni Wilbert, kahit papaano naging tahimik na ang paligid.

Doon na ako nakaramdam ng pagod. Nilapitan ako ni Ate Monica at, “Allen, ayos ka lang ba? Dalhin ko na kayo ng Dad mo sa kwarto—”

“Ate Monica, pwede po bang iwan mo muna kami?” pakiusap ko. Nag-aalalang tumingin si Ate Monica sa akin, ngumiti ako sa kanya, “Ako na po bahala kay Dad.” kinuha ko ang bimpo na hawak niya. Kahit papaano nakinig si Ate Monica at iniwan niya kaming dalawa ni Dad. Naupo nalang ako sa tabi ni Dad kasundo noon ang paghagulgol na ako ahbang pinupunasan ang sentido niya.

“Pagod na pagod na ako.” bulong ni Dad sa kanyang sarili kasunod noon nasandal niya ang kanyang ulo sa balikat ko. “Gusto ko nang matulog— habang buhay...”

“Dad, minahal mo ba si Mom?” nang itanong ko iyon, yumuko siya at saka humikbi ng sundo sunod.

Wala akong ideya sa mga nangyayari, siya lang kasama ni Mom nang mga panahong iyon. Pero bakit ganoon, hindi ko magawang magalit sa kanya— at walang puwang para magtanim ng sama ng loob sa kanya. Siya nalang ang meron ako ngayon. Ilang saglit pa, nakaidlip si Dad sa balikat ko.

Hindi na ako nagdalawang isip pa, binuhat ko na si Dad at saka inalayan paakyat sa kanyang kwarto. Kita sa kanya ang sobrang pagod. Agad ko siyang hiniga sa kama, matapos noon— umupo ako sa tabi habang pinagmamasdan siya.

FLASHBACK END

* * *

ALLEN POV

At lahat ng iyon, bumabalik sa alaala ko nang makita ko ulit si Dad ngayon na lasing na lasing. Matapos niyang makatulog sa kotse, dinala ko agad siya sa kanyang kwarto at ihiniga sa kama.

Simula nang mangyari iyon, ipinangako ko sa sarili ko na kakalimutan ko lahat ng nangyari. At para hindi bumalik lahat ng ala-alang iyon, ginawa ko ang lahat para protektahan siya sa mga taong nakapaligid sa kanya, na hindi na maulit ang nangyari kay Dad.

Kaya nang aksidente ko siyang makita na pumunta siya ng hospital, agad kong sinundan si Dad. Natagpuan ko na nagkikita parin sila ni Sir Wilbert. Wala akong ideya kung bakit bumibisita si Dad sa hospital at doon pa sa clinic ni Sir. Wilbert, ang tanging hinala ko— may problemema siya sa s****l health niya since ang propesyon ni Sir Wilbert ay isang Urologist.

Wala naman akong nababalitaan kay Dad na may kadate siya this past two years na kasama siya palagi. Nang matyempuhan kong umuwi siya ng lasing na lasing, doon ko siya naisipan kuhaan ng dugo para ipatest sa isang hygiene clinic,sa kabutihang palad— walang senyales na may sakit na nakuha si Dad. Simula noon, pinangako ko sa sarili ko na kailangan siyang bantayan sa makakaya ko. Hindi na ako umaasa na mababalik kung ano man ang pagtingin na meron ako sa kanya.

Hindi ko akalaing hahantong kami sa ganitong relasyon.

Tama pa kaya ito? Matagal nang wala si Mom, at kahit papaano nabawasan na ang bigat sa loob ko para ituloy ang pagtingin na meron ako kay Dad ngayon. Ang kinakatakot ko lang marinig kay Dad na...

Hinawakan niya ang kamay ko habang nakatingin sa akin, lumuluha, “Wifey.. sorry. Kasalanan ko ang lahat. Patawarin mo ako. Mahal na mahal kita.” ang pagsusumamo ni Dad ang nagpabigat sa loob ko. Kailan man hindi ko mapapalitan si Mom sa puso niya.

Malalagpasan ko din ito, balang araw.

Tinabig ko na ang kamay niya palayo at saka ko siya pinunasan sa muka ng bimpo. Akmang talabas na ako ng kwarto ni Dad nang mapansin ko siyang bumangon sa higaan at sabay yakap sa akin ng mahigpit sa likod ko. Amoy ko ang hininga niya, beer. Nakakalasing. Lalong uminit ang katawan ko nang humigpit ang pagkakayakap sa akin.

“Dad...” sambit ko sa kanya habang tinatangal ang kanyang braso pero lalo pang humigpit ang pagkakayakap niya sa akin.

Ang mga bulong na iyon ang nagbigay sa akin ng senyales para ipagpatuloy itong nararamdaman ko, “Allen... please, wag mo akong iwan. Dito ka lang sa tabi ko, natatakot ako.”

Ang mga bulong na iyon ang nagbibigay ng pag-asa sa akin.

O baka pinapaasa lang ako ng malikot kong imahinasyon?

Naguguluhan na ako.