Biglang napadilat ng mga mata si Meng. Tila inintindi pa nitong mabuti kung nasaan siya dahil sa may kadilimang sumalubong sa kaniya. Saka niya naramdamang may kung anong mabigat sa kaniyang kanang balikat. Nang lingunin niya iyon ay si Maia pala. Doon niya na naalala na nasa labas nga pala siya kasama si Maia at nakaupo sa mahabang upuan na gawa sa kahoy. Napalingon siya sa kaliwang bahagi niya kung saan anim na metro ang layo mula sa gate nila. Sa kanang bahagi niya naman kung nasaan si Maia ay mga tatlong metro lang ang layo o pagitan nila sa gate nina Maia.
"Maia..." marahang tawag ni Meng sa pangalan ni Maia habang bahagya niyang inuuga ang kaniyang balikat upang magising ito.
Hindi alam ni Meng kung matagal ba silang napaidlip ni Maia sa ganoong posisyon. Lumingon siya sa bahay nil
