Eve doğru ağır adımlarla yürürken yolun bitmemesi için ne dualar ettim bilemezsiniz. Hadi ben içine düştüğüm duygusal anın etkisiyle öyle büyük büyük konuşmuş bulundum ama buna ne oluyor hiç anlamış değilim. Bileğimi tutmuş beni içeri doğru yürütürken ne düşündüğünü bilmesem de şu görüntü içeriden bizi görecek olanlar için pek hayra alamet sonuçlar doğurmayacaktı.
"Elimi alabilir miyim acaba?"
Gülüşü bahar esintisi gibi dört bir yanımı tatlı tatlı sararken parmaklarının bileğimin etrafındaki baskısı yazın cehennem sıcağını dibine kadar yaşatıyordu. Onunla hiçbir zaman gerçek manasıyla "bir şey" olamayacağımızın hüznü yüreğime sonbaharı getirirken ona söylediğim yalanlar ve dahi tüm yaptıklarım kara kışın dondururken acıtan ayazına terk ediyordu beni.
İşte böyle dört mevsimin tek vücutta
