Telefonu göğsüme bastırmış çöktüğüm yerde tarlası yanmış köylü gibi kalakalmıştım. Ne demek kız arkadaşım?" dememek için kendimi zor tutmuştum telefonda. Sonra hırslanıp "keşke arayıp bir şey söylemeseydim" diye de bolca kendimi kalayladıktan sonra toparlanıp işime dönmeye karar verdim.
Beni bir çırpıda unutuveren adam için daha fazla kendimi üzüp kafamı meşgul etmeye değmezdi. Yine de içimden içimden hep iyi olsun istemem fazlaca insaniyetliğimdendi(!) sanırım. Bir tarafım ona kızarken diğer tarafım daha hala bu karman çorman işler yüzünden zarar görebileceği endişesini taşıyordu.
*
Bir gün Remzi Babanın yanına gittiğimde zar zor nefes almaya devam ettiği halde hırslı hırslı telefonunu kurcaladığını görmüştüm.
"Sinirini bozacak biri mi aradı Remzi Baba? Kendini strese sokmanı yasaklıy
