Eve kendimi biraz kırgın, çokça rahatlamış bir halde atmamın üzerinden henüz birkaç saat geçmişti. Niye kırgın olduğumu tam olarak bilmesem de neden rahatlamış hissettiğimden emindim. Birincisi doğal ortamıma dönmüştüm, ikincisi ise üzerimde mütemadiyen gezinen ve fırsatçı diye haykıran bakışlardan kurtulmuştum. Belki hakkım yoktu ama Burak'ın bana güvenmemesi ve evde neredeyse memeleri ortada gezen bir mürebbiye olması kırgın hissetmemin sebebi olabilirdi.
Uzun bir sürenin ardından evime dönünce bir rehavet çökmüş ki üzerime yerimden uzun süre kalkamadım. Ta ki telefonum ısrarla defalarca çalana kadar. Söylene söylene kalkıp güçlükle telefonumu bulduğumda birçok cevapsız arama ve yığınla bildirim ile yüz yüze gelmiştim. Bu da yeni adet çıkmıştı başıma. Eskiden telefonum ya çalardı ya kap
