Hayat, sen plan yaparken başına gelenlerdir diye genel bir yargı vardır. Yaşamımın son dört, beş senesini tamamen bu tanımın örneği olarak geçirdiğim halde hala hangi akla hizmet kendimi bunları bunları kesin yapacağım diye yönlendirmeye çalıştığımı inanın hiç bilmiyorum.
Geçen hafta Fatma Abla'nın fırçasını yedikten sonra ani bir hırsla karar vermiş, planlamıştım. Burak'ı hızla kendime geri dönülemez bir biçimde tamamen bağlayıp hayatından çıkıp gidecektim. Çıkıp gitmekle kalmayıp sırra kadem basacak ablamın ve ailemin katilinin peşine düşecek emelime ulaşmadan durmayacaktım. Hatta gidip polise teslim olduğum her şeyi tek tek öttüğüm tüm o anları saniyesi saniyesine zihnimde defalarca kere oynatıp oynatıp izlemiştim. Evet, filmin sonu mutlu bitmiyordu ama bu zaten beklenen bir şeydi niha
