My Soul ขาดเธอคงขาดใจ

เด็กดื้อ 1-2

Jida's Talk

มองมือหนาสองข้างที่โอบรอบเอวฉันไว้ทั้งตัว ไม่รู้ว่าฉันตัวเล็ก หรือเพราะหมีขี้โมโห ที่จับฉันมานั่งตักตัวใหญ่มาก มือที่โอบเอวแน่นๆ นั้นจึงพาดผ่านหน้าอกของฉันไปแบบเต็มๆ จะขยับหนีมือก็ไม่กล้า จะต่อว่า ก็กลัวจะถูกหาว่าคิดมากไปเอง พี่คินอาจไม่ได้ตั้งใจจะ โดนนม ฉันก็ได้

เมื่อผ่านไปสักพัก รถเริ่มแล่นเร็วขึ้น เมื่อเริ่มมุ่งสู่ชานเมือง การจราจรเริ่มคล่องตัว "อื้อ" เสียงเล็กดังประท้วงพร้อมขยับตัวยุกยิก

ฉันตกใจ เตรียมขยับหนี เมื่อมือหนาลูบสีข้างเบา ๆ เริ่มขยับสูงขึ้นจนถึงฐานอก อีกมือหนึ่งลูบขาอ่อนสาวอย่างเผลอไผล

แทนที่หมียักษ์จะหยุด กลายเป็นฉันต้องนั่งนิ่งตัวแข็ง กลืนน้ำลายฝืดๆ ลงคออย่างยากเย็น หลังเสียงทุ้มจะครางเบา ๆ ข้างหู "แน่ใจนะคะ" จีด้าอยากขยับ?

พร้อมมือหนากดสะโพกฉันลงให้รับรู้ ของใหญ่ที่กำลังตุงแน่นอัดกับก้นนุ่มกำลังขยายตัว ฉันจับมือซนของหมียักษ์เอาไว้ที่รอบเอว กดเอาไว้ไม่ให้มือใหญ่ได้ก่อกวน แม้นั่งนิ่งแต่ใจที่เต้นแรงไปตลอดทาง

ทันทีที่รถจอดที่หน้าบ้านเจนบริพัตร บ้านหรือคฤหาสน์ก็ไม่แน่ใจ คนพี่อุ้มคนน้องขึ้นข้างบน พร้อมออกปากไล่เด็กในบ้านที่มาเปิดประตู โดยไม่แม้แต่ชะลอฝีเท้า หรือหันกลับมามอง

"แจ่ม ไปนอนได้เลย ไม่มีอะไรแล้ว" เสียงดุห้วนบอกพื้นอารมณ์ ทำให้เด็กแจ่มตอบรับเบา ๆ แล้วรีบถอยไปจากตึกใหญ่อย่างรวดเร็ว

ความมืดไม่น่ากลัวเท่าความเงียบ เมื่ออยู่กันเพียงลำพังสองคนบนห้องนอนของชายหนุ่ม นครินทร์พาน้องน้อยมาบ้านของเขา ขึ้นตรงมาที่ห้องนอนใหญ่ของเขา

จิดาภารวบรวมความกล้า ทำลายความเงียบที่ชวนอึดอัด "พี่คิน น้องขอโทษคะ" เสียงเล็ก ๆ ที่ไม่มั่นคงเท่าไหร่ เอ่ยขึ้น อย่างพยายาม ง้อ เต็มที่

ชายหนุ่มที่ดูดุกว่าปกติหลายเท่าตัว จ้องหน้าเธอนิ่ง ๆ พร้อมสายตากวาดไปทั้งตัว ถ้าสายตาพี่คินเป็นใบมีด ฉันคงโป๊ และเหวอะหวะไปทั้งตัวแล้ว

"ขอโทษ" เรื่อง? เสียงทุ้มยังดุ และห้วนจัด บ่งบอกอารมณ์ที่คุกรุ่นขึ้นเรื่อย ๆ ของคนพูด ไม่รอให้คนคิดช้าตอบอึกอักร่าง สูง ขยับตัวเดินประชิด อย่างคุกคามเข้าใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ

ร่างบางในชุดธีมหาหลัว ก็ถอยหลังเรื่อย ๆ ก่อนที่คนตัวเล็กกว่าจะเหลียวซ้าย หันขวา มองลู่ทางหนี เมื่อถอยอีกไม่ได้แล้ว ปลายเท้าข้างหนึ่งของเธอชนขอบเตียงแล้ว หมดระยะถอย

นครินทร์โถมตัวล้มคนตัวเล็กกว่า ให้หงายหลังลงกับเตียง อย่างเดาใจได้ไม่ยากว่า มีคนเตรียมหาทางหนี ร่างหนากดทับ สองมือคร่อมคนตัวเล็กเอาไว้ พร้อมจ้องสบตาเธอไม่กะพริบ "ทำไม ต้องหนีเที่ยว"

"พี่เตือนแล้วนะ ว่าไง ลืมที่สั่งหมดแล้วใช่ไหม"

“ผับ บาร์ มันใช่สถานที่ที่เธอควรไปไหม จิดาภา”

เมื่อชื่อเต็มถูกเรียก แปลว่า ชะตาขาด แน่นอนวันนี้ ยิ่งพูด ยิ่งอารมณ์ขึ้น มือหนาคว้าหมับที่ไหล่เปลือยข้างหนึ่ง เด็กดื้อใต้ร่างผวาหลบเฮือกแต่ไม่พ้นมือ

“นี่มันชุดอะไร? เศษผ้าพวกนี้ แทบปิดนม ปิดตูดไม่มิด ใส่ไปเพื่อ? ถ้าอยากโชว์ มาโชว์กับพี่นี่ ถ้าอยากมีผัว พี่ก็พร้อมสนอง”

ยังไม่ทันขาดคำ มือหนาคว้าเสื้อกระชาก แควก เสื้อสวยแปรสภาพกลายเป็นเศษผ้าขาดรุ่งริ่งพ้นตัว พร้อมจมูก และริมฝีปากคนตัวโตที่ ใช้แรงบังคับซุกไซ้ลง กับซอกคอหอมกรุ่น อย่างจงใจลงโทษ

คนตัวโตยิ่งดุ ยิ่งทำให้ร่างบางทั้งกลัว ทั้งตกใจ ดิ้นรนหลบหนี คนตัวใหญ่ที่เริ่มชำระความ ไม่มีผ่อนแรงสงสาร สาวน้อยทั้งทุบทั้งข่วน ไม่รู้ตรงไหนบ้าง มือเธอคว้าตรงไหนได้ก็ข่วนตรงนั้น จนเริ่มแสบยิบๆ มือใหญ่จึงรวบมือเล็กขึ้นสองข้างเหนือศีรษะ

ถึงน้ำตาไหลสองข้างแก้ม แต่เด็กดื้อใต้ร่างก็ไม่มีสิทธิ์ประท้วง เมื่อริมฝีปากพี่ชาย ที่แปลงร่างเป็นผู้คุมโหดกระแทกบดเคล้าอย่างต้องการให้เจ็บ ให้กลัว ริมฝีปากหนาขบกัดริมฝีปากล่างของเธอ ลงเขี้ยวกัดเบา ๆ จนร่างบางสะดุ้งเฮือก เผลออ้าปาก ให้ลิ้นสากที่รอจังหวะอยู่แล้วสอดเข้าพัวพันทันที

มือชายหนุ่มจับยึดท้ายทอยร่างบาง บังคับเอียงองศาตามต้องการ ให้สอดรับจูบลงทัณฑ์เผาผลาญให้ถนัดถนี่

เธอได้รับการผ่อนปรนเป็นระยะ เมื่อฝ่ายเจนจัดสังเวียนเห็นว่า เธอใกล้จะหายใจไม่ทัน จูบดูดดื่มร้อนแรงจะคลายลงให้เธอได้หายใจหายคอ จากนั้นจะเริ่มบดคลึงดูดดึงต่อ

เนิ่นนานหลังจากนั้น ตามแรงพิศวาส เสียงครางหวานเหมือนจะขาดใจ ก็หลุดออกมาไม่ขาด เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปากเธอเป็นอิสระตอนไหน (ลืมไปแล้ว ว่าต้องร้องขอให้พี่คินหยุด ก่อนมันจะเกินเลยไปกว่านี้)

ฝ่ามือใหญ่ที่ร้อนลวก ทำหน้าที่เพิ่มความเสียวซ่านอย่างเต็มที่ บีบเคล้นทรวงอกพอดีตัว สลับเบาหนักอย่างตั้งใจ ร่ายมนตร์ใส่ร่างบาง พร้อมทั้งคลึงเคล้ายอดทับทิมให้เธอกระสัน

ริมฝีปากหนาคลอเคลีย ขบเม้มเรื่อยมาตั้งแต่แก้มนุ่ม ชายหนุ่มฟัดแก้มช้ำจนพอใจ แล้วค่อยละเลียดลงต่ำไปไล้เลียหลังกกหู พร้อมสอดลิ้นไล้เลียดูดอม เพิ่มความรันจวญที่ติ่งหูน้อย ก่อนจะลงต่ำไปหาแอ่งชีพจรที่ซอกคอต่อไป

ทั้งมือทั้งปากจากผู้คุมโหด ประสานงานโจมตี จนสาวน้อยอ่อนประสบการณ์ หลุดเข้าไปในวังวนพิศสวาท อย่างถอนตัวไม่ขึ้น เสียงครางหวานดังไม่ขาด สลับกับเสียงทุ้มที่ครางงึมงำอย่างพึงพอใจนาน ๆ ที

Jida's Talk

สติกลับเข้าร่างฉันในตอนที่ นิ้วเรียวยาวของคนมือใหญ่ตรง หน้า กำลังแหวกกลีบฉ่ำน้ำหวาน และแทงลึกลงมาเรื่อย ๆสิ่งแปลกปลอมที่เข้ามา ในโซนต้องห้าม เรียกสติฉันกลับมาอย่างรวดเร็ว

ทั้งเนื้อทั้งตัวฉันเปลือยเปล่า สกิลการสะกิดบราขั้นเทพของพี่คิน ทำเอาฉันไม่รู้เลยว่า ผ้าหลุด ไปตอนไหน เนื่องจากมวยคนละชั้น กระดูกคนละเบอร์ ความเจนจัดในสังเวียนรัก ระดับอนุบาลของฉัน ไม่อาจขัดขืนอะไร สกิลชั้นเซียนได้เลย

"พี่คินอย่า" เสียงร้องกระเส่า ที่ฉันคิดว่าตะโกนดังสุดเสียง แต่แท้จริงไม่ต่างจากเสียงกระซิบ ร่างหนา ชะงักนิดเดียว ก่อนเอ่ยถาม เสียงเบา

"อย่าอะไร"

"อย่าช้า"

"อย่าหยุด" หรืออย่าอะไร เสียงกระเซ้าถาม

พี่คินถามกลับ ทั้ง ๆ ที่นิ้วเรียวยังค้างในกลีบกุหลาบฉัน ปรนเปรอหนักหน่วง ร่วมกับริมฝีปากหนาที่ดูดงับยอดบัวตูม ขบเม้ม ดูดดึงอย่างตั้งใจให้เสียว

ก่อนจะมีเสียงตอบจากสาวอ่อนประสบการณ์ นครินทร์เพิ่มจังหวะเสียว นิ้วเรียวบดขยี้ตุ่มกระสันรุนแรง สาวน้อยครางกระเส่า พร้อมร่างแอ่นเสียวตามมือชายที่ปรนเปรอมาไม่ยั้ง

เสียงครางหวานกรีดร้องยาวนาน พร้อมกลีบบางตอดรัดรุนแรง น้ำหวานฉ่ำเยิ้ม พร้อมร่างบางที่แผ่นหลังแอ่นโค้ง กระตุกตอดถี่ ก่อนจะอ่อนแรงลง เป็นสัญญาณบ่งบอกชัดเจน "สาวน้อยของพี่เสร็จแล้ว"

เสียงทุ้มที่ดังขึ้น เหมือนล้อ สร้างความเขินอายจัด จนขึ้นริ้วแดงชัดเจนบนแก้มอิ่มของวัยสาว และติ่งหูขาวนุ่มที่ถูกดูดเลียมาเมื่อครู่ใหญ่ แดงเห่อร้อน ชายหนุ่มไม่แกล้งต่อ เขาดึงผ้าห่มมาคลุมให้ร่างเปลือยอย่างอ่อนใจ

นครินทร์ลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง พร้อมจ้องมองของรักของหวงตรงหน้า "เอาไงเรา พี่ให้น้องเลือก จะต่อของจริง เอาให้สุดไปเลย หรือ จะลุกไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วมาคุยกัน"