My Soul ขาดเธอคงขาดใจ

บทที่ 2 ฝันดี

บทที่ 2 ฝันดี

เสาร์ อาทิตย์ ทั้งที วันหยุดสุดสบาย หลังจากคุยกันนั่งเล่นเปื่อยๆ (เรื่อย ๆ ป่วงๆ ป่วยๆ เอื่อย เลยรวมเป็นเปื่อยๆ) ใช้เวลากับคุณพ่อคุณแม่ อ้อนบ้าง ฟังท่านเล่านั่นโน่นนี่บ้าง สักพักจึงขึ้นมานอนเล่นกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง

Jida's talk

ทั้งที่บ้านฉันกับบ้านพี่คิน เป็นแปลนเดียวกัน ขนาดเดียวกัน ตำแหน่งห้องต่าง ๆ เหมือนกัน (เราเป็นเพื่อนบ้านกัน บ้านเราอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรเดียวกัน รั้วบ้านติดกัน) แต่ให้ความรู้สึกแตกต่างกันมาก

บ้านพี่คินเหมือน home office หรือ บ้านพักรับรองสำหรับจัดเลี้ยงมากกว่า บ้าน

ฉันไปบ้านพี่คินไม่บ่อย ยิ่งหลังจากฉันเข้ามหาลัยแล้ว ยิ่งแทบไม่ไปบ้านเขาเลย ยิ่งห้องนอนเขายิ่งไปกันใหญ่ จำนวนครั้งที่ขึ้นไป น้อยกว่าจำนวนนิ้วมือฉันแน่ ๆ

บ้านพี่คินสวย เฟอร์นิเจอร์หรู สะอาด โฮมเธียเตอร์หรืออุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบ แต่ไม่ให้ความรู้สึกอบอุ่นสมกับเป็น บ้าน

ส่วนใหญ่พี่คินจะมาบ้านฉัน กินข้าวกับเรา นั่งเล่นสักพักแล้วกลับไปเคลียร์งานที่บ้านเขา ถ้าฉันกลับบ้านวันหยุดหรือเสาร์อาทิตย์ ฉันก็จะไลน์ไปบอกพี่คินไว้ล่วงหน้า แล้วพี่คินก็จะมารับ เรากลับบ้านพร้อมกัน

ฉันไม่เคยรู้ว่า ถ้าฉันไม่กลับบ้าน เขากลับบ้านมาบ้างหรือเปล่า ฉันไม่กล้าถาม หรือฉันไม่กล้ารู้ก็ไม่แน่ใจ (ตอนนี้ขออยู่ในเซฟโซนอีกนิด เป็นเต่าหดหัวในกระดองไปก่อน ไว้วันไหนพร้อม วันไหนที่กล้าพอจะรับรู้ ทุกเรื่องราวของพี่คิน เหมือนในอดีตที่พี่คินบอก "วันไหนจีด้ารับผิดชอบพี่ได้ รับได้ทุกอย่างที่เป็นพี่ เราค่อยมาเคลียร์ สถานภาพกัน"

นึกย้อนคิดถึงเรื่องเมื่อคืน แค่เรื่องเมื่อคืนก็ไม่ไหวล่ะ

ฉัน : น้องขอโทษ ที่ทำให้พี่คินเป็นห่วง (ฉันพูดด้วยน้ำเสียงจ๋อยสนิท)

พี่คิน : รู้ว่าพี่จะเป็นห่วง แล้วทำไมถึงยังทำอย่างนี้ (ปกติผมกับจีด้า เราคุยกันทุกวัน ผมคุมแจจีด้ามาก แทบไม่ปล่อยให้คลาดสายตา

ครั้งนี้จีด้าหนีเที่ยวกลางคืน เธอไม่บอก ไม่แจ้ง ปิดโทรศัพท์หนีผมตั้งแต่ช่วงเย็น ถึงแม้ผมจะมีวิธีตามหาเด็กของผม ที่หายได้ไม่ยาก แต่จะให้ยกโทษให้ง่ายๆ เดี๋ยวจะยิ่งได้ใจ บทโหดเมื่อต้องใช้ก็ต้องใช้)

ฉัน : น้องแค่อยากสนุกกับเพื่อน ๆ ก็เท่านั้นค่ะ

พี่คิน : กลัวพี่ไม่อนุญาตให้ไป หรือกลัวพี่จะตามมาคุม หรือกลัวจะอ่อยหนุ่มๆ ไม่สะดวก

ฉัน : (จะให้ตอบว่าอย่างไงล่ะ ก็ที่พี่คินพูดมันถูกหมดทุกข้อนั่นแหละ แต่ขืนบอกไป จากวันนี้พี่คินที่ดุมากกว่าปกติมากอยู่แล้ว คงแทะฉันไม่เหลือแม้แต่กระดูกแน่ ๆ)

พี่คิน : ทำไมไม่ตอบละคนเก่ง ทีอย่างนี้น้องจะเงียบทำไม ไอ้ชุดธีมหาหลัวยังกล้าใส่ไม่ใช่เหรอ พี่ถามสักคำ ไปกันแต่ผู้หญิงสามสี่คน ถ้ามีใคร ลาก น้อง หรือเพื่อนในกลุ่มสักคนหนึ่งไป น้องจะทำยังไง

“มันไม่ใช่ one night stand แบบในนิยายที่น้องเคยอ่าน ไม่ได้จบแบบคุณชายมาเฟียแบดบอย ตกหลุมรักสาวน้อยที่มีคืนสวาทอันเร่าร้อนด้วยกันแน่

ถ้ามันเป็นแก๊งค้ายา ค้าเนื้อสด หรือโดนข่มขืนแบบเซ๊กหมู่ โดนถ่ายคลิปไว้แบลคเม หรือโดนบังคับให้ส่งยาล่ะ”

กว่าจะจบประเด็นร้อน และได้เข้านอน เวลาก็ล่วงเลยไปถึงตีสี่ เมื่อเห็นว่าฉันเริ่มตาปรืออย่างคนที่ไม่เคยนอนดึกขนาดนี้ “ไป ไปนอน” ผู้คุมที่เปลี่ยนโหมดกลับมาเป็นพี่ชายบอก พร้อมยื่นมือมาหา เขาดึงให้เราลุกไปด้วยกัน

ฉันส่งมือให้ พร้อมเดินตามหมีตัวใหญ่ไปอย่างว่าง่าย ก่อนจะถึงเตียง มองสภาพเหมือนเตียง ที่เหมือนเพิ่งผ่านสมรภูมิในสนามรบนิดหนึ่ง จึงหยุดชะงัก พร้อมกระตุกมือที่จูงอยู่ด้านหน้าเบา ๆ พี่คินหันมา เหมือนจะถามว่า อะไร

ฉัน : พี่คินหายโกรธ น้องแล้วใช่ไหมคะ

พี่คิน : มันควรหายโกรธไหม

ฉัน : ผู้สำนึกผิดแล้ว ควรได้รับการอภัย...ใช่เปล่า? (เสียงอ่อนเสียงหวาน บ่งบอกว่าต้องการ ง้อ เต็มที่)

พี่คิน : อืม แต่ยังต้องควรพากทัณฑ์ไหม?

ฉัน : ฉันมองหน้าพี่คินอย่างค้นหาว่าอารมณ์ไหน เมื่อเห็นหน้านิ่งอมยิ้มให้ จึงมั่นใจว่า ไม่น่าโกรธแล้ว

พี่คิน : เขามองฉันไปยิ้มไป แล้วทำแก้มป่อง พร้อมชี้ไปที่แก้มเขา

ฉัน : ฉันเดินเข้าใกล้พร้อมดึงไหล่หนา ให้ก้มหน้าลงมา พร้อมหอมแก้มเขาดังจุ๊บดังๆ เหมือนที่เราเคยเล่นกันเมื่อสมัยเด็กพร้อมส่งเสียงยิ้มคิกคัก

พี่คิน : หมีตัวใหญ่ยิ้มกว้าง พร้อมชี้ไปที่แก้มอีกข้าง

ยังไม่ทันที่ฉันจะหอมแก้มอีกข้างเสร็จ คันตัวโตกว่าก็ฉุดฉันล้มลงที่เตียง เมื่อถูกกอดรัดจนกลายสภาพเป็นหมอนข้างคนเป็นน้องจึงตะโกนโวยวาย หวังใช้เสียงดับความอาย และความกลัวว่าพี่คินจะต่อเหตุการณ์เมื่อกี้

ฉัน : โอ๊ย! พี่คินปล่อย น้องหนัก! (ตะโกนเสียงดังเหมือนจะเอาเสียงดังเข้าข่ม) น้องไม่ใช่หมอนข้างน้าาาา พร้อมพยายามแกะขาหนักที่ก่ายอยู่บนตัวออก คนพี่แกล้งรัดแน่นๆ พร้อมตอบ

พี่คิน : "ช่วยไม่ได้ ตัวเล็กเอง" พร้อมสงคราม "ฟัดแก้ม" คนตัวเล็กก็ดำเนินต่อไป พร้อมเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีของคนตัวโต กับเสียงบ่นกระเง้ากระงอด สลับกับโวยวายของคนตัวเล็กที่สู้แรงไม่ได้ จนเห็นว่าคนน้องเริ่มเหนื่อยจริง เริ่มงอแงจริง คนพี่จึงหยุดแกล้ง

พี่คิน : หลังจากสงบศึก ห่มผ้าให้น้อง คินจูบที่น่าผากเบา ๆ "ฝันดี"

ฉัน : เสียงเบา อย่างยังเขินจัดตอบกลับ "ฝันดีค่ะ"

ใครหลับก่อนฉันไม่รู้ รู้แต่ง่วงแล้ว ไม่มีเรื่องเครียด เรื่องกังวล ตามนิสัยเหมือนเด็ก "กินอิ่ม หลับสบายไม่คิดมาก" ฉันก็นอนหลับไป (เหมือนที่เดอะแก๊งเคยค่อนขอด เมื่อหัวปักถึงหมอน ไม่เกินสามนาที ไอ้ด้าก็หลับ ประหนึ่งเด็กสามขวบ)

จะถามไหมว่าพี่คินนอนไหน

ตอบ ก็นอนอยู่ข้างกันนั่นแหละ

แล้วจีด้าหลับลง?

ตอบ หลับไปนานล่ะ จนน้ำลายยืดแล้วมั้ง ความไว้เนื้อเชื่อใจ มีมาเต็มเปี่ยม เมื่อไม่ระแวงอะไรก็หลับสบาย (โปรดอย่าถามฝั่งพี่ ...กรรม?)