Gece dışarıda daha genişti.
Evden çıktıklarında bunu ilk Defne fark etti.
Hava aynıydı.
Rüzgâr aynıydı.
Ağaçlar aynıydı.
Ama alan farklı hissediyordu.
Çünkü artık içeride değillerdi.
Ama buna rağmen özgür de değillerdi…
**********************
Aras yürümeyi yavaşlattı.
Kimse konuşmuyordu.
Adımlar toprağa gömülüyor, kuru yapraklar hışırdıyordu. Arkalarında kalan ev görünmez hale gelmişti ama varlığı hissediliyordu.
Bir gölge gibi.
Bir hatıra gibi.
Bir tanık gibi.
Kerem sessizliği bozdu.
“Durmamız lazım artık.”
Aras baktı.
“Hayır.”
Kerem başını iki yana salladı.
“Nefes için değil.”
Durdu.
“Düşünmek için.”
Bu cümle grubun hızını kesti.
Ağaçların arasında küçük bir açıklığa ulaştılar.
Ay ışığı yere gümüş bir tabaka gibi düşüyordu.
Defne oturdu.
Yorgun değildi, ama zih
