Aras “Evet” demedi. “Hayır” da demedi. Sadece yere çömeldi, toprağa elini koydu. Parmaklarını toprağın üzerindeki ince yaprak tabakasının arasında gezdirdi. Sonra iki adım gerideki bir dala bakıp ayağa kalktı.
“Buradan geçtiler” dedi sakince.
Defne’nin boğazı kurudu. “Kim?”
Aras’ın bakışları ormanın karanlık çizgilerine kaydı. “İki kişi. Birisi ağır, diğeri hafif. Ve ağır olan bir an durup… Geri dönmüş.”
Kerem istemsizce, “Bunu nasıl biliyorsun?” dedi.
Aras sanki bu soruyu bekliyormuş gibi başını hafifçe çevirdi. “Çünkü iz bırakmamayı bilen biri, yalnız kaldığında bile içgüdüyle bırakır. Çok uzun süre iz bırakmamayı öğrenenler… Bazen bir yerde kendilerini kanıtlamak ister.”
Meryem’in gözleri bir an parladı. “Saha ekibi,” dedi. “Biri kıdemli, biri genç. Genç olan iz bırakır. Kıdemli o
