Depoda zaman, dışarıdaki saat gibi akmıyordu. Burada dakika, bir kapının aralığında takılı kalır; insanın nabzına yapışır, bir süre sonra da nefesinin içine karışırdı. Aras kapıyı kapattığında çıkan metal ses, Defne’nin omzundaki sızı kadar netti. Sanki kapı kapanınca yalnız mekân değil, geçmiş de kilitlenmişti.
Aras ışığı yakmadı önce. El fenerini masanın üzerine koydu ve bir adım geri çekilip dinledi. Depo sessizdi, ama bu sessizlik rahatlatıcı değil; tetikte tutan türdendi. Dışarıdan siren sesleri artık uzaklaşmıştı, fakat Defne bunun “Tehlike geçti” anlamına gelmediğini biliyordu. Bu sadece tehlikenin biçim değiştirmesi demekti.
Defne çantasını yere bıraktı. Klasörler omuzlarından kayıp beton zemine indiğinde, sanki içinden bir şey boşaldı. Boşalan huzur değildi; daha çok, yıllardır
