Sabah her zamankinden daha sakindi.
Bu sakinlik doğal değildi.
Aras bunu hissediyordu. Organizasyon sessizleştiğinde genelde bir hamle gelirdi. Ve bu hamle asla küçük olmazdı.
Defne atölyede yalnızdı. Aras birkaç saatliğine çıkmıştı. Gitmesini istememişti ama engellememişti. Güven kelimesi artık aralarında gerçek bir sınavdı.
Telefon çaldı.
Numara yoktu.
Defne bu kez açmadan önce derin bir nefes aldı.
“Evet.”
Karşıdan gelen ses nötrdü. Ne tehditkâr ne yumuşak.
“Defne Eren.”
“Kim konuşuyor?”
“Resmî bir teklif iletmek için arıyoruz.”
Defne’nin kalbi hızlandı ama sesi sabit kaldı.
“Ne teklifi?”
“Korumalı iş birliği.”
Defne sustu.
“Organizasyonunuz ile mi?”
“Evet.”
Bu kelime netti.
“Aras nerede?” diye sordu Defne.
Karşı taraf bir saniye durdu.
“Bu teklif Aras ile ilgili de
