Gece ağırdı.
Atölye sessizdi ama içleri değildi.
Defne kanepenin ucunda oturuyordu. Aras pencere önünde, karanlığı izliyordu. Aynı odadaydılar. Aynı riski paylaşıyorlardı. Ama düşünceleri farklı yönlerde ilerliyordu.
Defne ilk kez kendine dürüstçe sordu.
"Bu aşk mı?"
Kelimeyi zihninde yüksek sesle kurdu.
Kerem’i düşündü.
Kerem’le olan duygusu sıcak ama hafifti. Güvenli ama kırılgandı. Kerem onu seviyordu ama Defne’nin derinliğini taşımıyordu. Ailesinin ilk baskısında geri çekilmişti. Defne savaşmıştı. Kerem susmuştu.
Aras susmuyor.
Aras kaçmıyor.
Ama Aras’ın yanında durmak ateşin içine yürümek gibi.
Defne’nin kalbi hızlandığında korkudan değil, yoğunluktan hızlanıyor. Bu yeni bir şeydi. Bu yalnızca arzuyla açıklanamazdı.
Aras’a baktı.
Onu izlerken hissettiği şey sahiplenilmek
