Öpücük bittiğinde atölyenin içinde bir anlığına hiçbir şey yokmuş gibi oldu.
Ne organizasyon vardı, ne maskeli kadın, ne de Lara’nın gölgesi. Sadece ikisi ve aralarında asılı kalan nefes.
Ama Defne bu anın içinde kaybolmadı.
Gözlerini Aras’tan ayırmadı. Dudakları hâlâ sıcak, kalbi hâlâ hızlıydı. Aras’ın yakınlığını istiyordu. Bunu inkâr edecek değildi. Fakat arzunun hızına kapılıp kendini bir anda kollarına bırakan biri gibi görünmek istemiyordu. İçindeki o insan canlısı yan, incelikli bir saygıyla kendini koruyordu.
Bir adım geri çekildi.
Bu geri çekilme reddetmek değildi. Sınır çizmekti.
Aras’ın yüzü gerildi. Refleksle mesafeyi kayıp gibi algıladı.
“Bir yanlış mı yaptım?” diye sordu.
Defne başını iki yana salladı. “Hayır.”
Aras nefes aldı. “O zaman neden geri çekildin?”
Defne k
