Merkezin sabahı bu kez daha gergindi. Hava aynıydı, ışık aynıydı, ama içerideki sessizlik değişmişti. Sessizlik artık bekleyen değil, bilen bir sessizlikti.
Defne bunu koridordan geçerken hissetti. İnsanların bakışları bir saniye daha uzun sürüyordu. Fısıltılar yoktu ama kelimelerin yutulduğu belliydi. Dün depoda olanlar, kaydedilmiş, analiz edilmiş, tartılmıştı.
Ve Komutan biliyordu.
Ama daha önemlisi, Emir de bunun farkındaydı.
Defne alt salona çağrıldığında omzundaki sıyrık hâlâ yanıyordu. Acı, ona dünün gerçek olduğunu hatırlatıyordu. Kapı açıldığında Komutan masanın başında, Emir ise pencere önünde duruyordu.
Emir’in duruşu değişmişti. Daha sert değil; daha huzursuz.
Komutan konuştu.
“Depodaki performansın beklentinin üzerindeydi.”
Defne başını eğmedi. “Görev buydu.”
Komutan’
