Sebep Sorusu
683 Words
Defne kahveyi fincana doldururken ellerinin titremediğini fark etti.
Bu iyiye işaret olmalıydı. Ya da tehlikeye alışmaya başladığının göstergesi. Hangisi daha korkutucuydu, karar veremedi.
Lara mutfak tezgâhına yaslanmıştı. Montunu çıkarmamıştı hâlâ. Sanki birazdan çıkacakmış gibi.
“Şeker kullanmıyorsun” dedi Lara, Defne’nin hareketlerini izleyerek.
“Alışkanlık.”
“Kontrol,” dedi Lara. Düzeltme gibi değil de, dsha çok tespit gibi.
Defne fincanı uzattı. “Sen?”
Lara kahveyi aldı ama içmedi. Kokladı. Gözleri bir anlığına kapandı.
“Ben tatlara değil, tepkilere dikkat ederim.”
Defne kaşlarını çattı. “Bu işin parçası mı?”
Lara bir an sustu. Sonra omuz silkti. “Hayatın.”
Atölyede sessizlik kısa sürdü.
Kapı yeniden çaldı.
Defne ile Lara aynı anda kapıya baktı.
Lara elini çok belli etmeden montunun içine kaydırdı. Refleks. Alışkanlık.
Defne kapıyı açtı.
Mert Haluk kapının önünde duruyordu.
Elinde bir dosya vardı. Giyimi özenliydi ama fazla. Saçı her zamanki gibi kusursuzdu. Gülümsemesi… bir tık erken gelmişti.
“Defne,” dedi. “Beni içeri almazsan kalbim kırılacak.”
Defne içgüdüsel olarak arkasına baktı.
Lara’nın bakışları Mert’i bir saniyede taradı. Baştan ayağa. Yavaş ama net.
“Arkadaşın mı?” diye sordu Lara.
“Eski,” dedi Defne.
“Model,” dedi Mert aynı anda.
Lara gülümsedi. Bu gülümseme nazik değildi.
“Hangisi daha tehlikeli?” dedi.
Mert hafifçe güldü. “Bu iltifat mı?”
“Hayır,” dedi Lara. “Uyarı.”
Defne araya girdi. “Mert, ne istiyorsun?”
Mert içeri adım attı. Atölyeye baktı. Tuvallere. Yarım kalan portreye.
Aras’ın yüzüne.
Bir saniyelik bir duraksama.
“Yeni sergi için,” dedi. “Bir iş konuşmak istiyorum.”
“Şimdi sırası değil,” dedi Defne.
“Tam da sırası,” diye karşılık verdi Mert. “Çünkü herkes seninle ilgilenmeye başlamışken—”
Lara bir adım attı.
“Kim herkes?” diye sordu.
Mert ona baktı. İlk kez gerçekten baktı.
“Sen kimsin?” dedi.
“Yanlış soru,” dedi Lara. “Doğru soru şu: Sen neden buradasın?”
Mert’in bakışları Defne’ye kaydı. Gülümsemesi yerinde duruyordu ama altı çatlamıştı.
“Bunu sen de merak etmiyor musun?” dedi Defne’ye. “Neden birdenbire bu kadar ilgi görüyorsun?”
Defne’nin içi sıkıştı.
“Ben kimseyi çağırmadım.”
“Çağırmadın,” dedi Mert. “Ama çizdin.”
Sessizlik.
Lara başını hafifçe yana eğdi. “Ne çizdi?”
Mert dosyayı açtı. İçinden eski fotoğraflar çıkardı. Sergilerden. Defne’nin önceki işleri. Portreler.
“Defne’nin bir özelliği var,” dedi Mert. “İnsanları oldukları gibi çizmez. Olabilecekleri gibi çizer.”
Defne sertçe baktı. “Bu senin teorin.”
“Hayır,” dedi Mert. “Bu seni izleyenlerin teorisi.”
Lara’nın bakışları keskinleşti.
“Kim izliyor?” dedi.
Mert bir an durdu. Sonra dürüst olmayan bir dürüstlükle konuştu.
“Sanat çevreleri,” dedi. “Koleksiyonerler. Bazı… kapalı gruplar.”
“Bu bir cevap değil,” dedi Lara.
Mert omuz silkti. “O zaman şu olsun: Senin resimlerinde bir şey tetikleniyor.”
Defne istemeden Aras’ın yüzüne baktı.
“Ne?” diye fısıldadı.
Mert sesini alçalttı. “Hatırlama.”
Lara anında araya girdi. “Bu kadarı yeter.”
Mert ellerini kaldırdı. “Bak, ben kötü adam değilim. Ama Defne’nin peşinde olanlar onun yeteneğiyle ilgilenmiyor sadece.”
Defne yutkundu. “Peki neyle?”
Mert’in gözleri portredeki bene takıldı.
“Seçtiği yüzlerle.”
Lara kapıya yöneldi. “Çık.”
Mert itiraz etmedi. Ama çıkmadan önce Defne’ye döndü.
“Bir gün geriye dönüp baktığında” dedi, “İlk işaretin bu olduğunu anlayacaksın.”
Kapı kapandı.
Atölye yeniden sessizliğe gömüldü.
Defne sandalyeye oturdu.
“Neden benim peşimde birileri var?” dedi. Bu kez soru Lara’ya değil, boşluğaydı.
Lara karşısına geçti.
“Bazen,” dedi yavaşça, “insanlar kendilerinde olmayan bir şeyi sende görür.”
“Ne gibi?”
Lara bir an düşündü. Sonra dürüstçe konuştu.
“Gerçeğe dokunma yeteneği.”
***********************************
Gece olduğunda Defne yine rüya gördü.
Ama bu kez rüyada Aras uyanıktı.
Ve Defne onun karşısındaydı.
“Beni izliyorlar” dedi Defne.
Aras başını salladı. “Beni de.”
“Peki neden ben?”
Aras yaklaştı.
Bu kez mesafe yoktu.
“Çünkü sen” dedi, “Bakmaktan korkmadın.”
Defne uyandığında kalbi hızlıydı.
Ama zihni netti.
Artık kaçmak istemiyordu.
Artık sebebi öğrenmek istiyordu.
- Writer
