Güvenli ev sessizdi. Burası şehrin uğultusundan uzakta, orman içinde, bir dağ evini andıran yapıdaydı. Pencerenin önünde loş bir ışık yanıyordu.
Aras koltukta oturuyordu. Omzundaki bandaj beyazdı. Defneyse pansumanı bitirmiş olmanın verdiği gururla yanında oturmuş onun muhteşem vücuduna bakıyordu.
İkisi de hayattaydı.
Bu basit gerçek bile kalplerini hızlandırmaya yetiyordu.
Defne yavaşça yaklaştı.
“Bugün seni kaybedebilirdim.”
Aras başını kaldırdı.
“Hayır.”
Defne kaşlarını çattı.
“Nasıl bu kadar eminsin?”
Aras ayağa kalktı.
Aralarında birkaç adım vardı ama o mesafe artık anlamsızdı.
“Seni bırakmazdım.”
Defne’nin sesi alçaldı.
“Ya ölseydin?”
Aras bir saniye sustu.
Sonra dürüstçe konuştu.
“Biliyorum ki sen olmadan yaşamak çok daha zor.”
Bu cümle havayı değiştirdi.
Defne’n
