Çekirdek Birimi kapısının önünde duran sessizlik, sıradan bir sessizlik değildi.
Bu, insanın kulaklarında büyüyen, kendi nabzına bile yabancılaştıran bir sessizlikti. Yeraltı kompleksinin üst katında dolaşan o boğuk uğultu burada başka bir hâl almıştı; duvarların içinde dolaşan eski elektriğin ince vızıltısı, metalin yıllar boyunca tuttuğu soğuğun kokusu, tavandan sarkan kabloların hareketsizliğinde bile hissedilen görünmez gerginlik… Her şey tek bir noktaya, o ağır kapının önüne toplanmış gibiydi.
Kapının üstünde solmuş harflerle yazılmış ibare hâlâ seçiliyordu:
ÇEKİRDEK BİRİMİ
Yazının bazı yerleri aşınmış, metalin yüzeyi yıllar içinde yer yer kabarmıştı. Ama kapının kendisi, kompleksin geri kalanına göre fazla sağlamdı. Fazla korunmuş. Fazla kasıtlı.
Defne o kapıya bakarken nefesini
