Galeri bu kez bir mekân değil, bir satranç tahtasıydı.
Işıklar aynıydı. Tablolar yerli yerindeydi. İnsanlar dolaşıyordu. Fakat artık hiçbir şey “Sergi” değildi.
Her adım bir hamleydi.
Ve sahte Aras bilmiyordu ki Defne biliyordu.
Bu, oyunun kırıldığı yerdi.
************************
I. MASKE — DEFNE
Sahte Aras, Defne’nin yanında yürürken omzunu hafifçe ona doğru yasladı. Bu jest dışarıdan bakıldığında koruyucu, yakın, hatta romantik görünebilirdi.
Ama Defne artık teması analiz ediyordu.
Gerçek Aras dokunduğunda, dokunuşta bir “Soru” olurdu.
Bu dokunuşta “Sahiplenme” vardı.
“Yorgun görünüyorsun” dedi sahte Aras.
Defne başını ona doğru çevirdi. Gözlerini bilerek yumuşattı.
“Yorgunum” dedi. “Ama senin yanındayken daha sakinim.”
Bu cümleyi bilerek seçti.
Sahte Aras’ın göz bebekler
