Servis geçidinin kapısı ağır bir metal nefesi gibi açıldı.
Hava değişti.
Arkasında bıraktıkları restorasyon katının kuru, toz kokulu atmosferi yerini daha keskin bir şeye bırakmıştı. Metal. Yağ. Elektrik.
Ve başka bir şey…
Makinelerin nabzı.
Koridor dar değildi ama basıktı. Tavana yakın borular ve veri kabloları duvar boyunca ilerliyor, aralarından geçen mavi ışık hatları düzenli aralıklarla yanıp sönüyordu.
Tık.
Tık.
Tık.
Sanki bütün tesis bir kalp gibi atıyordu.
Önde yürüyen Emir bir an durdu.
Başını hafifçe kaldırdı.
Dinledi.
Uzaklardan gelen uğultu, burada daha belirgindi. Bir veri merkezinin sürekli çalışan dev makinelerini andırıyordu.
Arkasında Aras ve Defne.
En arkada ise Kerem.
Kerem omzunun üzerinden geçide son bir kez baktı. Sonra ağır kapı sessizce kapanırken mı
