“Burada değil.”
Emir’in sesi loş salonun içinde yankılanmadı. Buna gerek de yoktu. Söylediği şey, zaten bulunduğu her yere ağırlığını bırakmıştı. Kelimeler, tavandaki beyaz ışıkların altında, masanın üstündeki kâğıtların ve duvarlardaki yüzlerin arasına sinerek salonun havasını değiştirdi.
Defne ilk anda nefes aldığını bile fark etmedi. Sanki bütün bedeni, yalnızca o iki kelimeyi karşılamak için taş kesilmişti. Az önce babasına birkaç adım daha yaklaşmış gibi hissetmişti; şimdi aynı mesafe, birden sonsuzluğa açılmış gibiydi. Ama bu, umudun geri çekilmesi değildi. Daha kötü bir şeydi. Gerçeğin büyümesi.
Aras’ın kolu hâlâ Defne’nin önündeydi. Koruyan, ölçen, gerektiğinde onu geri çekmeye hazır olan sessiz bir bariyer gibi. Namlusu doğrudan Emir’e dönüktü. Gözleri ise her zamanki gibi tek
