Gözlerimi açtığımda odanın loş ışığıyla yüz yüze geldim. Perdeler tam kapanmamıştı ve dışarıdan süzülen sabah ışığı odanın içine ince bir çizgi gibi düşmüştü. Başımı yavaşça yastıktan kaldırdım, odamda olmadığımı fark ettim. Otel odasının ağır kokusu burnuma doldu. Birkaç saniye nerede olduğumu kavramaya çalıştım. Sonra yanımda kıpırdayan gölgeyi gördüm. Gözlerim şaşkınlıkla açıldı. Tufan’dı bu.
Birkaç saniye donup kaldım. Kalbim öyle hızlı atıyordu ki sanki göğsümden çıkacak gibiydi. Dün geceyi düşündüm. O içmişti, ben de yanında durmuştum. Sonra beraber olmuştuk, hem de defalarca.
Tam o sırada Tufan başını çevirdi ve göz göze geldik. Gözlerindeki mahcubiyet apaçık belliydi. Dudaklarımdan tek kelime döküldü.
“Günaydın.”
Sesim titremişti ama elimden geleni yapıp normalmiş gibi söyledim
