Chapter 1
Camille POV
"Saan ba tayo pupunta?" tanong ko kay Mark habang hinihila niya ang kamay ko. Ramdam ko ang kaba sa bawat hakbang namin sa pasilyo ng bahay nila.
"Dito tayo sa silid ko... huwag kang maingay, baka marinig tayo ni Mommy," bulong niya. Dalawampung taon na si Mark, mas matanda sa akin, at tila alam na alam niya ang bawat sulok ng katahimikan sa bahay na iyon.
"Anong gagawin natin dito?" inosente kong tanong pagkasara ng pinto. Ngunit bago pa man siya makasagot, naramdaman ko na lamang ang kanyang mga labi na madiing lumapat sa akin.
Nagulat ako. Ito ang unang pagkakataon na hinalikan niya ako nang ganitn, malayo sa mga mabilis na smack na nakasanayan namin sa loob ng isang buwang relasyon. Hindi ko alam ang tamang paraan, kaya naman dinala na lamang ako ng agos, ginagaya ang bawat galaw ng kanyang mga labi habang unti-unting nawawala ang aking kaba at napapalitan ng kakaibang init.
Sa gitna ng aming paghahalikan, hindi ko namalayan na ang kanyang mga kamay ay nagsimula nang maglakbay. Marahan itong gumapang patungo sa aking dibdib. Bago ko pa marealize ang nangyayari, naramdaman ko ang pagluwag ng aking bra.
Nalantad ang aking dibdib sa kanyang paningin. Agad ko itong tinakpan ng aking mga kamay dahil sa hiya, pero marahan niyang inalis ang mga ito at tinitigan ako nang may pagsuyo.
"You're so beautiful, Camille... Ikaw lamang ang iibigin ko. Papakasalan kita pagdating ng panahon," madamdaming wika niya.
Ang mga pangakong iyon ang nagtanggal sa natitira kong alinlangan. Nang muli siyang gumalaw at idampi ang kanyang init sa aking balat, isang kakaibang sensasyon ang bumalot sa akin. Sa aking batang kaisipan, ang tanging alam ko lang ay ang sarap na dulot ng kanyang mga haplos at ang paniniwalang ang sandaling ito ay selyo ng aming wagas na pag-iibigan.
Ang silid ay tila lalong sumikip kasabay ng pag-init ng atmospera sa pagitan naming dalawa. Ang bawat buntong-hininga ni Mark ay ramdam ko sa aking balat, isang mainit na paanyaya na tila hindi ko kayang tanggihan. Sa bawat dampi ng kanyang labi, unti-unting nawawala ang takot ko at napapalitan ng matinding pananabik.
Hindi ko namalayan na unti-unti na rin pala niyang tinatanggal ang iba ko pang saplot. Sa dilim ng kwarto, ang tanging gabay namin ay ang aming mga pandama. Ang bawat haplos niya ay may kasamang pangako, mga salitang bumubulag sa aking pag-aalinlangan.
Nang maramdaman ko ang kanyang balat na dumidikit sa akin, tila may kuryenteng gumagapang sa buong katawan ko. Isang uri ng sarap na nakakalunod, na nagpapatigil sa mundo sa labas ng pintong iyon
Hinayaan ko ang aking sarili na tangayin ng kanyang bawat galaw. Ang aking mga kamay ay kusang kumapit sa kanyang mga balikat, humihigpit sa tuwing lalong tumitindi ang damdaming hindi ko pa kailanman naranasan.
"Camille, mahal na mahal kita..." muling bulong niya, ang kanyang tinig ay paos at puno ng pagnanasa.
Sa mga sandaling iyon, wala na ang Camilla na takot sa sasabihin ni Nanay. Wala na ang Camilla na nag-iisip ng tama o mali. Ang tanging naroon ay ang isang babaeng uhaw sa pag-ibig na ipinadarama ng lalaking nasa harap ko.
Ang bawat ungol na lumalabas sa aking mga labi ay tila isang himig ng pagsuko. Ang hapdi at sarap ay naghalo, hanggang sa mawala na ako sa sarili ko at tanging ang init na lamang ni Mark ang naging mundo ko.
Sa batang edad ko, naniwala ako na ito na ang rurok ng pag-ibig—ang ganap na pagbibigay ng sarili sa ilalim ng pangako ng isang kinabukasang kasama siya.
Ang bawat sandali ay tila bumabagal habang ang tensyon sa pagitan naming dalawa ay lalong nag-aalab. Ang aming mga hininga ay naghahabulan, at ang t***k ng puso ko ay parang tambol na nangingibabaw sa katahimikan ng kanyang silid.
Hindi na lamang mga haplos ang nagpabaliw sa aking pakiramdam. Ang bawat kilos ni Mark ay puno ng pag-iingat pero may kasamang diin na tila ba ayaw na niya akong pakawalan. Sa puntong ito, ang aking kamusmusan ay unti-unting nilalamon ng isang matinding pagnanasa na hindi ko akalaing kaya kong maramdaman.
Nang tuluyan nang mawala ang huling hadlang sa aming mga katawan, ang init na nagmumula sa kanya ay tila tumupok sa lahat ng aking pag-aalinlangan. Ang bawat dikit ng aming balat ay nagdudulot ng kuryenteng gumuguhit sa aking buong pagkatao
Napakapit ako nang mahigpit sa kanyang mga braso. Sa bawat galaw niya, tila ba itinutulak niya ako sa isang bangin na puno ng ligaya. "Mark..." tanging pangalan na lamang niya ang lumalabas sa aking mga labi, sa pagitan ng mga pigil na ungol.
Sa gitna ng aming pagtatalik, muli siyang yumukod para hagkan ang aking leeg, bumubulong ng mga salitang tila ba kami lang ang tao sa mundo.
"Akin ka lang, Camille... Hinding-hindi kita iiwan," ang paos niyang wika habang ang kanyang mga kamay ay patuloy na nagpapaalab sa apoy na kanina pa nagsimula.
Sa sandaling iyon, ang sakit na bahagyang naramdaman ko ay natabunan ng isang uri ng sarap na nakakalunod. Ang bawat pag-alon ng aming mga katawan ay tila isang sayaw ng pag-ibig at pagnanasa. Wala na ang takot na baka marinig kami ng Mommy ni Mark, ang tanging mahalaga ay ang rurok na unti-unti naming inaabot nang magkasabay.
Ang gabing iyon, sa loob ng apat na sulok ng kanyang silid, ibinigay ko ang lahat, ang aking dangal, ang aking tiwala, at ang aking buong pagkatao, sa lalaking naniwala akong magiging katuwang ko habambuhay.
Present
Camille POV
Nagising ako dahil na naman sa parehong panaginip.
Panaginip tungkol kay Mark.
Huminga ako nang malalim habang dahan-dahang bumangon mula sa maliit kong higaan. Madilim pa ang paligid ng kwartong inuukupa namin sa likod ng mansyon ng mga Sebastian. Tanging tunog lang ng electric fan at mahihinang kuliglig sa labas ang maririnig.
Napapikit ako.
Limang taon na…
Limang taon na mula nang umalis si Mark papuntang Amerika.
Pero hanggang ngayon, malinaw pa rin sa isip ko ang gabing nagpaalam siya sa akin. Ang mga pangako niya. Ang mga halik niya. Ang paraan ng paghawak niya sa kamay ko na parang ayaw niya akong bitawan.
Pero pagkatapos noon…
Wala na.
Walang tawag. Walang sulat. Walang paramdam.
Parang bula na lang akong iniwan sa ere.
Tahimik kong inabot ang lumang picture frame sa tabi ng unan ko. Bahagya akong napangiti habang pinagmamasdan iyon.
Nakaakbay si Mark sa akin habang parehong nakangiti sa camera. Bata pa kami noon. Wala pang bigat ang mga mata niya at wala pang sakit sa puso ko.
Sa litrato na iyon, kitang-kita kung gaano kami kasaya.
Kung gaano kami kamahal sa isa’t isa.
At higit sa lahat…
Wala kaming tinatago.
Pero sa totoong buhay, lihim ang lahat.
Dahil si Mark Sebastian ay anak ng amo.
At ako?
Anak lang ng kasambahay.
Ang mama ko ang tagalaba ng pamilya Sebastian habang ang papa ko naman ang hardinero nila. Simula bata pa ako, dito na ako lumaki sa mansyon. Kasabay kong lumaki si Mark pero kahit kailan, alam ko ang pagitan naming dalawa.
Siya ang tagapagmana.
Ako ang anak ng katulong.
Kaya kahit mahal na mahal namin ang isa’t isa noon, kailangan naming magtago.
Naalala ko pa kung paano niya ako palihim na sinusundo sa likod ng hardin kapag gabi.
“Isang araw, hindi na tayo magtatago,” lagi niyang sinasabi habang yakap ako.
At naniwala naman ako.
Dahil si Mark iyon eh.
Ang una kong minahal.
At ang lalaking hanggang ngayon ay hindi ko pa rin makalimutan.
“Mahal na mahal kita, Mark…” mahina kong bulong habang hinahaplos ang larawan niya.
Pero kasabay no’n ang kirot sa dibdib ko.
Kasi kung mahal niya rin ako…
Bakit limang taon niya akong hinayaang maghintay nang mag-isa?
