lucas's obsession (taglish version)

chapter 7

Chapter 7

Kinabukasan ng umaga, mas tahimik ang mansion kaysa dati. Sobrang tahimik.

Nagising si Vierrah sa amoy ng rosas at mamahaling pabango—iyong klase ng amoy na kumakapit sa silk sheets at parang bumubulong ng karangyaan.

Pag-upo niya, nakita niya agad ang mga ito—mga bouquet ng puting lilies at pulang rosas na puno ang kwarto, mga kahong may gold ribbons na nakasalansan malapit sa pinto, at isang maliit na note sa bedside table niya.

> “For my beautiful wife. I’m sorry.”

— L

Bumigat ang dibdib niya bago pa niya mabasa nang pangalawang beses ang mga salita.

Ganito siya humingi ng tawad—hindi sa pamamagitan ng pagninilay o pagbabago, kundi sa pamamagitan ng mga bagay. Mga bulaklak na malalanta rin. Mga regalong para makalimot siya.

Pumikit siya at huminga nang malalim. Ang bango ay maganda—pero nakakasakal.

Pagbaba niya, abala ang buong mansion. May mga chef, servers, decorators sa grand dining hall. Punong-puno ng kandila ang mahabang mesa, may champagne sa silver buckets, at kumikislap ang crystal chandelier sa itaas—parang eksena sa panaginip.

O isang suhol.

Nasa dulo ng mesa siya, kalmado gaya ng dati. Ngumiti ito nang makita siya.

“Lucas…”

Nagtaas siya ng kamay, pinipigilan siya. “Please. Dinner lang tayo tonight. Walang away. Walang iyakan. Tayong dalawa lang.”

Nag-atubili si Vierrah, pero naupo pa rin siya sa tapat. Hindi steady ang t***k ng puso niya.

Pinaglagyan siya ng wine, maingat at kontrolado ang kilos. “Kahapon halos wala kang kinain,” mahinahon niyang sabi. “Pinapaluto ko lahat ng favorites mo.”

Tinitigan niya siya. Ang boses nito ay malambing. Parang walang nangyaring masama kagabi.

“Hindi mo kailangang gawin ‘to,” mahina niyang sabi.

“Gusto ko,” sagot nito. “Deserve mong tratuhin bilang pinaka-precious na babae.”

Hindi siya nakasagot.

Habang kumakain, inabot nito ang kamay niya. Marahang hinaplos ng hinlalaki ang balat niya.

“Hindi mawala sa isip ko kung gaano ka katakot kagabi,” mababa nitong sabi. “Kinamumuhian ko ang sarili ko dahil doon.”

Sumikip ang dibdib niya.

“Alam mo namang hindi kita sasaktan nang sinasadya, ‘di ba?” bulong nito.

Hindi siya sumagot.

Bahagyang humigpit ang hawak nito sa kamay niya—hindi masakit, pero sapat para ipaalala kung ano ang kaya nitong gawin. “Sabihin mo.”

Napatigil ang hininga niya. “Alam ko.”

Ngumiti ito, tila gumaan ang loob.

Pagkatapos ng dinner, dinala siya sa balcony na tanaw ang lungsod. Kumikinang ang mga ilaw sa ibaba, at hinaplos ng hangin ang balikat niya.

Binalutan siya ng coat, nakatayo nang sobrang lapit.

“May binili ako para sa’yo,” bulong nito, inilabas ang maliit na velvet box.

Sa loob ay susi ng kotse—sleek, silver, may initials niya.

“Bagong kotse. Para sa’yo. Pwede kang pumunta kahit saan.”

“Anywhere?” mahina niyang tanong.

Ngumiti ito nang bahagya. “Basta may kasama kang mga tao ko.”

Kalayaan na may kondisyon. Pinakamagandang kulungan.

“Thank you,” bulong niya, kahit mapait ang lasa ng mga salita.

Iniharap siya nito at inayos ang buhok niya. “I’m trying.”

Saglit silang nagkatitigan. Sa isang segundo, naniwala siya. Dahil sa sandaling iyon, mukhang tao ulit ito. Hindi halimaw. Hindi kontrolado ng galit.

Nang yumuko ito para halikan siya, hindi siya umiwas.

Malambot ang halik. Mainit. Parang may paghingi ng tawad.

Pero sa ilalim ng lambing, may kapangyarihan. Yong uri ng kapangyarihang alam niyang mahirap tanggihan.

Lumalim ang halik, dumulas ang mga kamay nito sa bewang niya. Sandali, naramdaman niya ang dating spark—ang pakiramdam na baka kaya niya itong mahalin.

Tapos bumuhos ang hiya.

Ano ba ang ginagawa niya?

Sinaktan nito ang isang tao sa harap niya. Tinakot siya. At ngayon, hinahalikan niya ito pabalik.

Nang maghiwalay sila, nakapatong ang noo nito sa noo niya. Hindi niya napigilang lumuha.

“Anong problema?” bulong nito.

Umiling siya. “Wala.”

Pero mali ang lahat.

Marahang hinalikan siya sa sentido. “Habang-buhay kong patutunayan na deserve kita.”

Nang gabing iyon, marahan at maingat ang mga kilos nito—malayo sa galit na nakita niya noon. Bumubulong ng mga pangakong parang lullaby at babala sa iisang tono.

“I’ll protect you. No one will ever hurt you.”

Gusto niyang maniwala.

Pero habang mas humihigpit ang yakap sa dilim, naintindihan niya ang totoo:

Hindi siya pinoprotektahan mula sa mundo. Pinoprotektahan siya mula sa mundo dahil sa mundo.

Ang kalayaan niya. Ang tawa niya. Ang mga desisyon niya.

Lahat iyon, parang pag-aari na nito.

At ang pinakanakakatakot—

Hindi lang ang kontrol. Kundi ang init sa dibdib niya kapag tinatawag siya bilang “sa kanya.”

Sa kabila ng lahat, bumibilis pa rin ang t***k ng puso niya.

At kinamumuhian niya ang sarili niya dahil doon.

Bawat malambing na salita, bawat halik, bawat engrandeng regalo—hinihila siya paloob nang paloob, binubura ang linya sa pagitan ng pagmamahal at takot.

Hindi na niya alam kung alin ang nararamdaman niya.

Love na masakit? O takot na nagkukunwaring love?

Nang ibulong nito ang “I love you” sa leeg niya, hindi siya sumagot.

Pumikit lang siya, pilit hindi nilulunod ng tamis na parang lason.

Tahimik ang mansion—maliban sa mahinang ugong ng mga camera, sa ritmo ng paghinga sa tabi niya, at sa t***k ng puso niyang alam ang totoo.

Hindi ito kalayaan.

Ito ang pinakamatamis na kulungan.

.

.

.

.

.

.