lucas's obsession (taglish version)

chapter 6

Chapter 6:

Ang liwanag ng umaga ay marahang sumingaw sa mga glass walls ng mansion. May bahagyang amoy ng jasmine at katahimikan ang hangin-sobrang kalmado, sobrang tahimik. Pero natutunan na ni Vierrah na ang katahimikan sa mansion ni Lucas ay hindi kapayapaan. Babala iyon.

Nakaupo siya sa hardin, kunwari'y nagbabasa ng libro habang ang isip niya ay lumilipad kung saan-saan. Malamig ang marmol na upuan sa ilalim niya kahit mainit ang araw. Sanay na siya sa pakiramdam na iyon-lamig na nakatago sa anyo ng ginhawa.

Hinaplos ng hangin ang buhok niya nang biglang may pamilyar na boses na sumira sa katahimikan.

"Vierrah?"

Napatalon ang puso niya. Lumingon siya-at sa isang saglit, nakalimutan niyang huminga.

"Evan?"

Nakatayo sa may gate si Evan-ang dati niyang kaibigan sa college, suot ang parehong boyish na ngiti na matagal na niyang hindi nakikita. Para itong piraso ng dati niyang buhay-totoo, malaya, at masakit na malayo na ngayon.

"Grabe, hindi ako makapaniwalang ikaw nga 'yan," sabi niya habang papalapit, may pag-aalala sa mga mata. "Sinubukan kitang kontakin. Patay ang phone mo, wala ka na sa social media. Nagtatanong na ang lahat-anong nangyari?"

Nanigas siya, saglit na tumingin sa tinted windows ng mansion. Mababa at kinakabahan ang boses niya. "Evan, hindi ka dapat nandito."

Kunot ang noo niya. "Bakit? Gusto ko lang siguraduhin na okay ka."

"I'm fine," mabilis niyang sagot.

Mahina itong natawa, halatang hindi kumbinsido. "Fine? Parang script ang sinasabi mo."

"Evan, please..." bulong niya. Muli siyang sumulyap sa bahay. "Hindi niya pwedeng malaman na nandito ka."

Pero huli na ang lahat.

May bahagyang anino na gumalaw sa likod ng glass doors. Kasunod noon ang tunog ng mabibigat at sinasadyang mga hakbang.

Lumabas siya ng mansion, kalmado gaya ng dati-nakapasok ang mga kamay sa bulsa, maayos ang suot, hindi mabasa ang ekspresyon. Pero ang mga mata... nag-aalab na.

"Sino 'to?"

Nagsikip ang lalamunan ni Vierrah. "Lucas, si Evan 'to. He's just-"

"Just?" Mababa at mapanganib ang tono.

Iniabot ni Evan ang kamay niya nang magalang. "Sir Lucas, old friend lang po ako ni Vierrah. Hindi ko po sinasadyang mang-abala-"

Hindi man lang niya tiningnan ang kamay. Nakatuon pa rin ang tingin kay Vierrah. "Inimbita mo ba siya?"

"Hindi," mabilis niyang sagot. "Bigla lang siyang pumunta. Hindi ko-"

Bahagyang lumingon siya, may ngiti sa labi-pero hindi iyon kabaitan. Ngiting may tinatagong bagyo. "Guards," mahinahon niyang sabi. "Ihatid n'yo siya palabas."

Nawala ang ngiti ni Evan. "Hindi na kailangan, sir. Aalis na rin naman ako."

Habang papalapit ang mga guwardiya, itinaas niya ang braso para pigilan ang mga ito. "Hoy, huwag n'yo akong hawakan. Sabi ko aalis na ako-"

Nasagi ng kamay niya ang braso ni Vierrah.

At doon na nagbago ang lahat.

Sa isang iglap, nabasag ang kontrol.

Bago pa makareact si Vierrah, tumama na ang kamao sa panga ni Evan.

"Lucas!" sigaw niya. "Tama na! Please, stop!"

Pero parang wala siyang naririnig.

Muli itong sumuntok, dahilan para bumagsak si Evan sa lupa. "Huwag mo siyang hahawakan!" sigaw niya. "Huwag mong hahawakan ang asawa ko!"

Tumalsik ang dugo sa puting tiles, matingkad laban sa mga rosas sa paligid. Tumakbo si Vierrah para hilahin siya palayo, nanginginig ang mga kamay habang kapit na kapit sa braso niya.

"Lucas, enough! Please!" umiiyak niyang sabi. "Nasasaktan mo siya!"

"He touched you!"

"Dahil tinakot mo siya!"

Parang doon lang siya natauhan. Bigla siyang tumigil, malalim ang paghinga.

Inalalayan ng mga guwardiya si Evan patayo. May pasa na ang mukha nito, may dugong tumutulo sa labi.

"I'm sorry," mahina nitong sabi kay Vierrah. "You need to leave him..."

"Get him out of my sight!" umalingawngaw ang sigaw.

Ilang minuto lang, sumara ang mga gate. Bumalik ang katahimikan-mas mabigat, mas masakal.

Nakatayo si Vierrah, nanginginig ang buong katawan, nakatitig sa dugong nakabahid sa marmol.

Lumingon siya sa kanya. Unti-unting nawala ang galit sa mukha, napalitan ng pagkagulat at guilt.

"Sinabi ko sa'yo," mahina niyang sabi, nakatingin sa mga kamay, "walang hahawak sa'yo."

Doon na bumuhos ang luha ni Vierrah. "Pwede mo siyang napatay!"

Lumapit siya ng isang hakbang. "Vierrah-"

Umatras siya. "Huwag kang lalapit sa'kin."

Napahinto siya. Para siyang... nawala. Nanginginig.

"I'm sorry," bulong niya. "Hindi ko alam kung anong nangyari. Nang makita ko siyang hinahawakan ka-"

"Dahil iniisip mong pag-aari mo ako!" sigaw niya. "Akala mo love 'yung kontrolado mo lahat ng ginagawa ko!"

"Hindi-"

"Oo! Sinisikipan mo ako, Lucas. Hindi na ako makahinga!"

Bumagsak siya sa tuhod sa harap niya. "Please... huwag mong sabihin 'yan. Hindi ko sinasadyang saktan ka."

Natulala si Vierrah. Hindi niya inakalang makikita niya siya sa ganitong kalagayan-mga matang namumula, boses na nanginginig.

"Masyado lang kitang mahal," bulong niya, may luhang pumatak. "Nawawala ako sa sarili kapag may iniisip akong kukuha sa'yo. Ikaw lang ang meron ako."

Sumakit ang dibdib niya.

Dapat lumayo siya. Dapat magalit pa siya. Pero ang awa ay kumapit sa takot niya na parang tanikala.

Mukha itong sirang-sira.

"Lucas..." mahina niyang sabi. "Tinakot mo ako."

"I know. I'm sorry. Hindi na mauulit."

Nang mag-atubili siya, maingat nitong hinawakan ang kamay niya. "Magbabago ako. Please, maniwala ka."

Hindi niya hinila ang kamay niya palayo. Nananatili lang iyon sa hawak nito-malamig at nag-aalinlangan.

At tila sapat na iyon para makapagpahinga ito.

Yinakap siya nito, ibinaon ang mukha sa balikat niya. "Huwag mo akong iwan. Hindi ako mabubuhay kapag nawala ka."

Ipinihit ni Vierrah ang mga mata niya, tumulo ang luha sa tela ng suot nito. Gusto niyang maniwala. Gusto niyang isipin na may totoong pagmamahal pa sa likod ng lahat ng iyon.

Pero alam niya ang totoo.

Hindi ito love. Ito ay dependence. Possession. Takot na nagkukunwaring devotion.

Pagdating ng gabi, tahimik na naman ang mansion. Nakahiga ito sa tabi niya, nakayakap pa rin sa bewang niya na parang kahit sa pagtulog ay ayaw siyang pakawalan.

Nakahiga lang si Vierrah, nakatitig sa dilim. Paulit-ulit sa isip niya ang lahat-ang suntok, ang dugo, ang mga paghingi ng tawad.

Hindi niya alam kung alin ang mas nakakatakot: ang karahasang nakita niya... o ang lambing na sumunod.

Dahil kapag nasisira siya, hindi lang iba ang nasasaktan. Pati siya, nadudurog din.

At mas lalong sumasakit ang puso ni Vierrah dahil doon.

Bahagya siyang lumingon, pinagmamasdan ang mukha nitong payapa sa ilalim ng liwanag ng buwan.

Mukha itong inosente.

Pero alam na niya ang totoo.

Ang lalaking pinakasalan niya ay sabay na tagapagligtas at kulungan niya.

At siya-nakalulungkot man-ay nagsisimula nang maawa sa sarili niyang bihag.

.

.

.

.