lucas's obsession (taglish version)

chapter 5

Marahang pumasok ang liwanag ng umaga sa pamamagitan ng mga salaming pader ng mansyon. May bahagyang amoy ng sampagita at katahimikan ang hangin—masyadong kalmado, masyadong tahimik. Pero natutunan na ni Vierrah na ang katahimikan sa mansyon ni Lucas ay hindi kailanman kapayapaan. Isa itong babala.

Nakaupo siya sa hardin, kunwari’y nagbabasa ng libro habang ang isip niya’y palayo nang palayo. Malamig ang marmol na bangkong inuupuan niya kahit mainit ang sikat ng araw. Sanay na siya sa pakiramdam na iyon—lamig na nagkukunwaring aliw.

Haplos ng hangin ang buhok niya nang biglang masira ang katahimikan ng isang pamilyar na tinig.

“Vierrah?”

Napatalon ang puso niya. Lumingon siya—at sa isang iglap, nakalimutan niyang huminga.

“Evan?”

Nakatayo sa may tarangkahan si Evan—ang dati niyang kaibigan sa kolehiyo, suot ang parehong binatang ngiting matagal na niyang hindi nakita. Ang presensya nito ay parang piraso ng dati niyang buhay—totoo, malaya, at masakit na malayo.

“God, I can’t believe it’s really you,” he said, walking closer, his eyes soft with concern. “I’ve been trying to reach you. Your phone’s dead, your social media’s gone. Everyone’s been asking—what happened?”

Nanigas siya, mabilis na tumingin sa mga tinted na bintana ng mansyon. Mababa at kinakabahan ang lumabas na boses niya.

“Evan, hindi ka dapat narito.”

He frowned. “Why? I just wanted to check if you’re okay.”

“Ayos lang ako,” mabilis niyang sabi.

He laughed softly, disbelieving. “Fine? You sound like you’re reading a script.”

“Evan, please…” mahina niyang bulong. Muling tumingin ang mga mata niya sa bahay. “Hindi niya puwedeng malaman na nandito ka.”

Pero huli na ang lahat.

May bahagyang aninong gumalaw sa likod ng salaming pinto. Ang sumunod na tunog ay ang echo ng mabibigat at sinasadyang yabag ng paa.

Si Lucas.

Lumabas siya na may karaniwan nitong kalmadong kilos—nasa bulsa ang mga kamay, plantsado ang suot, hindi mabasa ang mukha. Pero ang mga mata niya… nag-aapoy na.

“Who is this?”

Nanikip ang lalamunan ni Vierrah.

“Lucas, siya si Evan...he's my—”

“your what?” Mababang-mababa ang tono, mapanganib.

Iniunat ni Evan ang kamay niya bilang paggalang. “Sir Lucas, I’m an old friend of Vierrah’s. I didn’t mean to intrude—”

Hindi man lang tiningnan ni Lucas ang kamay. Nanatili ang titig niya kay Vierrah.

“Did you invite him here?”

“Hindi,” mabilis niyang sagot. “Dumating lang siya. Hindi ko—”

Bahagyang humarap si Lucas sa gilid, nakangiti pa rin—pero hindi iyon kabaitan. Ngiting may tinatagong bagyo.

“Guards,” he said softly. “Escort this man out.”

Nawala ang ngiti ni Evan. “That’s not necessary, sir. I was just leaving.”

Pero nang lumapit ang mga guwardiya, kusang itinaas niya ang braso para pigilan sila.

“Hey, no need to grab me, okay? I said I’ll—”

Sumayad ang kamay niya sa braso ni Vierrah.

At doon nagsimula ang lahat.

Nabasag ang kontrol ni Lucas na parang salamin.

Bago pa man makareact si Vierrah, sumalpok ang kamao ni Lucas sa panga ni Evan, kasabay ng isang tunog na nakakapanginig.

“Lucas!” sigaw niya. “Stop it! Please, stop!”

Pero hindi siya nito narinig.

Muli niyang sinuntok si Evan, dahilan para bumagsak ito sa lupa. Magaspang at parang hayop ang tinig ni Lucas.

“Don’t you touch her! Don’t you dare touch my wife!”

Tumalsik ang dugo sa mapuputing tiles, matingkad sa gitna ng mga rosas. Tumakbo si Vierrah para pigilan siya, nanginginig ang mga kamay habang mahigpit siyang kumapit sa braso nito.

“Lucas, tama na! Pakiusap!” umiiyak niyang sabi. “Nasasaktan mo siya!”

Ligaw ang mga mata nito, hindi siya nakikilala.

“He touched you!”

“Dahil tinakot mo siya!”

Tumagos sa wakas ang kanyang mga salita. Nanigas si Lucas, hingal na hingal, nangingitim sa dugo ang mga kamao.

Inalalayan ng mga guwardiya si Evan patayo. Pasa ang mukha nito, may dugong tumutulo mula sa labi.

“I’m sorry,” Evan whispered to Vierrah. “You need to leave him…”

“Get him out of my sight!” sigaw ni Lucas, umalingawngaw sa buong hardin.

Pagsara ng tarangkahan makalipas ang ilang minuto, muling bumalik ang katahimikan—mabigat, nakakasakal.

Nakatayo lang si Vierrah, nanginginig ang katawan, nakatitig sa dugong mantsa sa marmol na sahig.

Dahan-dahang humarap si Lucas sa kanya. Unti-unting nawala ang galit sa mukha nito, napalitan ng mas masahol—gulat, pagsisisi.

“I told you,” he murmured, staring at his hands as if he couldn’t believe what they’d done, “no one touches you.”

Doon bumigay ang luha niya.

“Muntik mo na siyang patayin!”

Lumapit siya ng isang hakbang, basag ang boses.

“Vierrah—”

Umatras siya.

“Lumayo ka sa akin.”

Napahinto siya roon. Mukha siyang… nawawala. Ang palaging kumpiyansang si Lucas Alvarez—ngayon nanginginig na parang batang gising sa sarili niyang pagkawasak.

“I’m sorry,” he whispered. “I don’t know what came over me. I just—when I saw him touch you—”

“Dahil iniisip mong pag-aari mo ako!” sigaw niya, nanginginig sa galit at sakit. “Iniisip mong ang pagmamahal ay kontrol sa lahat ng ginagawa ko!”

Nabasag ang mukha nito.

“No, I don’t—”

“Oo, iniisip mo! Sinasakal mo na ako, Lucas. Hindi na ako makahinga!”

Lumuluhod siya sa harap niya, ang boses ay basag na basag.

“Please… don’t say that. I didn’t mean to hurt you. I swear I didn’t.”

Nakatitig lang siya. Si Lucas—ang lalaking nanginginig ang mga boardroom sa isang tingin—ay nakaluhod sa harap niya, namumula ang mga mata, nanginginig ang tinig.

“I just love you too much,” he whispered, tears slipping down his cheeks. “I lose control when I think someone might take you from me. You’re all I have, Vierrah.”

Sumakit ang dibdib niya.

Dapat sana’y umalis siya. Sumigaw. Itulak siya palayo. Pero sa halip, bumalot ang awa sa takot niya na parang tanikala.

Mukha siyang wasak. Tunay na wasak.

“Lucas…” Lumambot ang boses niya kahit ayaw niya. “Tinakot mo ako.”

Tumingala siya, bakas ang pagsisisi sa mukha.

“I know. I’m sorry. I’ll never hurt anyone again. I’ll never hurt you again.”

Nang mag-atubili siya, inabot nito ang kamay niya—maingat, nanginginig.

“I’ll change. Please believe me.”

Hindi niya binawi ang kamay niya. Nanatili ang mga daliri niya sa hawak nito, malamig at nag-aalinlangan.

At sa kung anong dahilan, ang munting haplos na iyon ay tila nagpa-hinga muli sa mundo niya.

Hinila siya nito papalapit, isinubsob ang mukha sa balikat niya. Halos pabulong na ang tinig.

“Don’t leave me. I can’t survive without you.”

Pumikit si Vierrah, ang mga luha niya’y sumipsip sa damit nito. Gusto niyang maniwala—gusto niyang isipin na sa gitna ng lahat ng kabaliwan, may natitira pang pag-ibig.

Pero sa kaibuturan ng loob niya, alam niya ang totoo.

Hindi ito pag-ibig. Ito ay pagdepende. Pag-aangkin. Takot na nagkukunwaring debosyon.

Pagdating ng gabi, muling naging tahimik ang mansyon. Nakahiga si Lucas sa tabi niya, nakayakap ang braso sa baywang niya na parang kahit sa pagtulog ay ayaw siyang pakawalan.

Nanatiling gising si Vierrah, nakatitig sa dilim. Paulit-ulit sa isip niya ang lahat—ang tunog ng suntok, ang mga luhang sumunod, ang mga paghinging tawad na parang dasal.

Hindi niya alam kung alin ang mas bumabagabag sa kanya:

ang karahasang nakita niya…

o ang lambing na sumunod pagkatapos.

Dahil kapag nababasag si Lucas, hindi lang siya nananakit ng iba. Sinisira rin niya ang sarili niya.

At sa kung anong masakit na paraan, mas lalo nitong pinasakit ang puso niya.

Bahagya siyang lumingon, pinagmamasdan itong matulog. Mukha itong payapa, halos inosente sa ilalim ng liwanag ng buwan.

Pero alam na niya ang katotohanan ngayon.

Ang lalaking pinakasalan niya ay siya ring tagapagligtas niya—at ang kulungan niya.

At siya—kahangalan man o trahedya—ay nagsisimula nang maawa sa sarili niyang bihag.

ipagpapatuloy.....