lucas's obsession (taglish version)

chapter 4

---

Sa unang pagkakataon mula nang ikasal sila, naramdaman ni Vierrah na parang unti-unting sumisikip ang mga pader ng mansyon. Bawat sulok, bawat kisap ng anino—parang may matang nakamasid.

Habang naglalakad siya sa engrandeng pasilyo nang umagang iyon, napansin niya ang isang mahinang pulang ilaw na kumikislap sa itaas ng hamba ng pinto. Maliit. Halos hindi makita. Pero nandoon iyon. Nagmamasid. Nagtatala.

Nanginig ang mga daliri niya habang hinaplos ang munting lente.

“Mga kamera,” mahina niyang bulong. “Kahit saan.”

“Ma’am?” Kabado ang tinig ng katulong na nag-aalis ng alikabok sa mesa.

Humarap si Vierrah sa kanya. “Sino ang nagpakabit nito?”

Nanigas ang babae. “U-utos po ni Sir Lucas, Ma’am. Para raw po sa… kaligtasan ninyo.”

Kaligtasan. Kumirot ang sikmura niya sa salitang iyon. Pinilit niyang ngumiti, kahit hindi umabot sa mga mata niya, at naglakad palayo. Pero malakas ang t***k ng puso niya, parang gustong kumawala sa dibdib.

Dumaan siya sa sala—iyong may gintong chandelier at mga salaming pader na tanaw ang hardin. Sa labas, may dalawang lalaking nakatayo sa ilalim ng punong ensina, nakasuot ng itim na amerikana. Hindi sila nag-uusap—nakatitig lang. Sa mansyon. Sa kanya.

Kinuyom niya ang mga kamao.

Hindi. Hindi ito tama.

Pagdating niya sa silid-tulugan, putol-putol ang kanyang paghinga. Isinara niya ang pinto at sumandal dito, mabilis na gumalaw ang mga mata papunta sa sulok ng kisame. May isa pang pulang ilaw doon, mahina pero walang tigil.

“Lucas…” mapait niyang bulong.

Nang gabing iyon, pag-uwi ni Lucas, nauna pang dumating ang amoy ng pabango niya—malalim, mabigat, pamilyar. Pumasok siya sa silid na may kumpiyansang awra na nagpapayuko sa lahat. Pero nang tumapat ang mga mata niya kay Vierrah, lumambot ang tingin niya.

“There's my wife,” he murmured, brushing his thumb against her cheek. “Did you miss me?”

Bahagya siyang napaatras, pero pinilit niyang salubungin ang tingin nito.

“Bakit may mga kamera kahit saan?”

Natigil sa ere ang kamay niya. Pagkatapos, dahan-dahang lumitaw ang isang ngiti sa kanyang labi—ngiting hindi umabot sa mga mata.

“You noticed.”

“Lucas, sagutin mo ako.”

Lumapit siya ng isang hakbang, at kusang umatras si Vierrah hanggang sumayad ang likod niya sa malamig na pader. Bumalot sa kanya ang amoy nito—nakalalasing, nakakasakal.

“I just want to keep you safe, baby,” he whispered. “You know how dangerous the world can be. There are people who would love to hurt you—to take you away from me.”

Nakatitig siya rito, naninikip ang lalamunan.

“O baka hindi mo lang talaga ako pinagkakatiwalaan.”

He chuckled softly, brushing a strand of hair from her face.

“You say that like it’s a bad thing.”

“Masama iyon,” nanginginig niyang sabi. “Hindi man lang ako makahinga nang hindi ko nararamdamang nakatitig ka sa akin.”

Umigting ang panga niya. Saglit na nawala ang lambot sa kanyang mukha, napalitan ng mas madilim na anyo—mapang-angkin. Mapanganib.

Lumapit siya at dumikit ang labi sa may tainga niya.

“And what’s so wrong with that? You’re my wife. I have the right to know that you’re safe, that no one’s touching what’s mine.”

Nanikip ang dibdib niya.

“Hindi ako pag-aari mo, Lucas.”

Umatras siya—isang pulgada lang—pero tuluyang nawala ang init sa kanyang mga mata. Ang natira ay malamig na bakal.

“Say that again,” he murmured, voice dangerously low.

Napitlag ang hininga ni Vierrah. Sumisigaw ang instinct niya na huminto, na mag-sorry—pero ang dangal, takot, at galit niya ay naghalo-halo sa loob niya.

“Sabi ko, hindi ako pag-aari mo.”

Sandaling nanaig ang katahimikan. Pagkatapos ay ngumiti siya—mabagal, mapanganib.

“You’ll learn, my love. You’ll see that everything I do is for you.”

Hinaplos niya ang pisngi niya, banayad pero mapang-angkin.

“You’ll thank me one day.”

Gusto niyang sumigaw, itulak siya palayo, pero nanatili ang kamay nito sa kanyang leeg—magaan, ngunit nag-uutos.

Nang sa wakas ay bumitaw siya, tumalikod ito at sinimulang tanggalin ang mga cuff.

“I’ll have the cameras adjusted,” he murmured. “So they don’t make you uncomfortable.”

Pero hindi siya naniwala. Masyadong kalmado ang tono nito—parang isang lalaking pinapakalma ang takot na ibon bago tuluyang isara ang hawla.

Nang gabing iyon, hinila siya nito papalapit sa dibdib. Nanatili siyang matigas at tahimik sa kanyang bisig. Ang init nito ay pakiramdam niya’y banyaga. Matatag ang t***k ng puso nito, pero dama niya ang tensyon sa ilalim.

“Don’t ever doubt me again,” he whispered into her hair. “I’d die before letting anyone hurt you.”

O bago mo ako pakawalan, mapait niyang naisip.

Nang lumalim ang paghinga nito at tuluyang makatulog, bumukas ang mga mata ni Vierrah sa dilim. Ang kisame ay nakababad sa katahimikan—maliban sa maliit na pulang ilaw na kumikislap sa sulok.

Hindi iyon kailanman tumigil.

Palaging nagmamasid.

Tumagilid siya at kinagat ang labi para pigilan ang pag-iyak. Bawat tunog sa mansyon—ang ugong ng aircon, ang marahang lagitik ng ilaw—ay parang mas malakas kaysa dati. Kinain siya ng paranoia.

Naalala niya ang mga kaibigan niya. Ang dati niyang buhay. Kung paano siyang malayang naglalakad, malayang tumatawa. Ngayon, hindi man lang siya makalabas nang hindi sinusundan ng mga tauhan ni Lucas.

Ito ba ang pag-ibig?

Ito ba ang ibig sabihin ng pagiging “ligtas”?

Sa madilim na liwanag, inabot niya ang telepono sa tabi ng kama. Pero blangko ang screen—walang signal. Walang mensahe. Walang mundo sa labas ng gintong kulungang ito.

Napasighay siya at ibinaling ang mukha sa bintana. Sa labas, nandoon pa rin ang dalawang lalaki, mga aninong binabalutan ng liwanag ng buwan.

Nangilid ang luha sa kanyang mga mata.

Baka nagkamali siya tungkol sa kanya. Baka talagang mabuti ang intensyon ni Lucas. Baka ito ang paraan niya ng pagmamahal. Pero kung iyon ang pag-ibig… bakit parang nalulunod siya?

Naputol ang kanyang mga iniisip nang gumalaw ang lalaking katabi niya sa pagtulog, kusang humigpit ang isang braso sa kanyang baywang. Kahit sa panaginip, hawak siya nito na parang pag-aari.

Nanatili siyang hindi gumagalaw. Takot gumalaw. Takot gisingin siya.

“Lucas…” mahina niyang bulong, halos hindi marinig. “Pakiusap… hayaan mo akong huminga.”

Pero hindi siya nito narinig.

Kailanman, hindi.

Sa labas, muling kumislap ang pulang ilaw—matatag, walang kurap, walang hanggan.

At sa kaibuturan ng puso niya, alam ni Vierrah:

Ang mansyong ito ay hindi niya tahanan.

Ito ang kanyang kulungan.

Isang ginintuang, maganda, ngunit masikip na kulungan—binabantayan ng pag-ibig na mistulang obsesyon.

At ang lalaking bumuo nito ay matamis na ngumingiti tuwing siya’y umiiyak.

ipagpapatuloy .....