chapter 3
844 Words
Vierrah
Huminto ang sasakyan sa harap ng mansyon.
Hindi ko namalayang pinipigilan ko pala ang hininga ko hanggang sa buksan ni Lucas ang pinto para sa akin.
Saglit lang, nakatitig lang ako—sa malalaking bakal na tarangkahan, sa mahabang hanay ng marmol na hagdan, sa mga kumikislap na chandelier na tanaw sa likod ng mga salaming pader.
Hindi ito mukhang bahay.
Mukha itong palasyo na itinayo para sa isang taong ayaw makita ng mundo.
“Welcome home, mi amore,” mahinang bulong ni Lucas sa tabi ko.
Mainit ang kanyang tinig, pero may kumurot sa sikmura ko.
Ang salitang home ay hindi tunog-komportable—tunog pagmamay-ari.
Pumasok ako, at lahat ay kumikintab: gintong detalye, puting marmol na sahig, mamahaling mga painting sa bawat pasilyo. May banayad na amoy ng rosas at sandalwood sa hangin. Mayroon ding marahang tugtog ng klasikal na musika mula sa itaas.
Masyadong perpekto. Masyadong tahimik.
Parang kahit ang mga pader ay nagmamasid.
“Do you like it?” tanong niya.
“Maganda,” sabi ko, pilit.
Pero ang boses ko’y tila napakaliit sa lawak ng katahimikan.
Ngumiti siya—isang ngiting kayang tunawin ang puso ng kahit sino: banayad, sanay, mapanganib.
“I had the whole east wing renovated for you. Walk-in closet, reading room, balcony facing the sea.”
Napakurap ako, nagulat. “Ginawa mo ‘yon… para sa akin?”
“I wanted you to feel comfortable,” simple niyang sagot. “You deserve everything beautiful.”
Dumaan ang kanyang kamay sa ibabang bahagi ng likod ko, ginagabayan ako papunta sa engrandeng hagdan. Sinubukan kong magpokus sa kanyang mga salita, pero bawat dampi ay parang sinasadya—banayad ngunit may pag-angkin.
---
---
Vierrah
Noong gabing iyon, ibinigay niya sa akin ang lahat—isang diyamanteng kuwintas, mga designer na damit na nakabalot pa sa seda, pati isang piyano sa isa sa mga silid “dahil minsan mo raw nabanggit na tumutugtog ka.”
Hindi ko maalalang sinabi ko iyon sa kanya.
“Paano mo—?”
“I have my ways,” mahinahon niyang putol. “I pay attention.”
Napakalunok ako. “Lucas… hindi ko kailangan ang lahat ng ito.”
Ikiling niya ang ulo niya, malambot ang mga mata pero hindi mabasa.
“Then what do you need, Vierrah?”
Bumuka ang bibig ko pero walang salitang lumabas.
Dahil ang gusto ko—kalayaan, espasyo, hangin—ay hindi niya kayang ibigay.
O baka ayaw lang niya.
---
---
Vierrah
Ang mga araw ay naging mga linggo.
Sa una, pilit kong pinaniwala ang sarili ko na ito ay aliw—na baka ang tahimik na buhay na ito ang makapagpagaling sa mga nawala sa akin. Pero habang tumatagal ako rito, mas lalo kong nararamdaman na parang bisita akong nakulong sa isang napakagandang museo.
Tuwing umaga, may naghahatid ng mga kahon—mga damit, bag, alahas na hindi ko naman hiningi.
Tuwing gabi, nakikipag-hapunan si Lucas sa akin na parang orasan—magalang, maalaga, masyadong perpekto.
At sa tuwing sinasabi kong gusto kong bisitahin ang mga magulang ko, bigla niyang binabago ang usapan.
Minsan, tinanong ko kung puwede kong makita ang matalik kong kaibigan na si Alessa. Hindi nagbago ang tono niya, pero nanigas ang ngiti.
“She's not good for you, love. She talks too much.”
“Gusto ko lang siyang makita—”
Ibinaba niya ang baso ng alak, at tumitig nang diretso sa akin.
“Do you trust me, Vierrah?”
Mas masakit ang tanong kaysa sa inaasahan ko.
At bago pa ako makasagot, inabot niya ang kamay ko.
“I’m protecting you,” mahinahon niyang sabi. “That’s all I’ve ever wanted.”
Tumango ako dahil hindi ko alam kung ano pa ang gagawin.
Noong gabing iyon, tahimik akong umiyak sa bathtub, humahalo ang luha ko sa amoy ng lavender na sabon.
Napagtanto ko na kahit ang karangyaan ay kayang lumunod.
Lalo na kapag ang mga kamay na bumuo nito ay siya ring mga kamay na hindi ka hinahayaang umalis.
---
---
Vierrah
Nagising ako sa tunog ng mga alon sa labas ng balkonahe—banayad, malayo, halos nakaaaliw.
Wala si Lucas; may meeting daw siya, ayon sa mga staff.
Sa unang pagkakataon, nag-iisa ako.
Naglakad ako sa mga pasilyo ng mansyon, nakayapak, dumudulas ang mga daliri ko sa makinis na pader.
Bawat pintong madaanan ko ay nakakandado.
Ang aklatan. Ang opisina. Pati ang salaming silid sa dulo ng koridor.
Nang sa wakas ay may makita akong bukas, puno ito ng mga larawan.
Karamihan ay kanya—at may isa na akin.
Isang painting na hindi ko pa kailanman nakita.
Naka-puting damit ako, nakaupo sa ilalim ng puno, may banayad na ngiti.
Bumilis ang t***k ng puso ko dahil hindi ako kailanman nag-pose para rito.
Nanginig ang mga kamay ko.
Dahil ang mga detalye—ang pulseras na nawala ko ilang taon na ang nakalipas, ang bagsak ng buhok ko sa balikat—sobrang eksakto.
Napaatras ako, nanginginig ang hininga.
Pinagmamasdan niya na pala ako bago pa ang kasal na ito.
At ngayon, nakulong ako sa ebidensiya.
---
ipagpapatuloy
- Writer
- chap_listContents
- likeADD