chapter 2
1309 Words
Vierrah
Umaalingawngaw ang tunog ng biyolin sa loob ng katedral—mahina, mabagal, at nakapanghihilakbot.
Parang bawat hagod ng bow sa mga kuwerdas ay paalala na wala akong pagpipilian.
Naglalakad ako sa aisle… pero hindi sumasabay ang puso ko.
Nasa akin ang tingin ng lahat—kumikinang ang gown ko sa ilalim ng mga chandelier, nanginginig ang mga kamay kong mahigpit na nakahawak sa bouquet. Mukhang dalisay ang mga puting rosas, pero ako, parang unti-unti nang nabubulok sa loob.
Ngumiti sa akin si Dad na may luha sa mga mata. Nakahawak si Mom sa braso niya, pabulong na nagdarasal. Alam ko ang iniisip nila—na ito ang kaligtasan. Na ang pagpapakasal kay Lucas Alvarez ang magliligtas sa amin.
Pero kapalit ng ano?
At saka ko siya nakita.
Nakatayo sa altar suot ang itim na suit—perpektong akma, matangkad, kalmado. Hindi mabasa ang kanyang mukha, maliban sa kanyang mga mata.
Ang mga matang iyon.
May kung anong mapanganib sa paraan ng pagtingin niya sa akin.
Hindi tulad ng lalaking naghihintay sa kanyang nobya.
Kundi parang isang mandaragit na sa wakas ay inaangkin ang matagal niyang hinahabol.
Pagdating ko sa kanya, sinalubong ng kamay niya ang kamay ko. Mainit ang balat niya—masyadong mainit—at dumampi ang hinlalaki niya sa pulso ko na parang isinasaulo ang t***k nito.
“Huminga ka,” bulong niya, halos hindi marinig.
Bahagyang bumuka ang labi ko, pero wala akong masabi.
Ang naririnig ko lang ay ang pari na nagsisimulang magsalita, nagiging ingay na lang ang mga salita.
Inuulit ko ang mga panata dahil kailangan.
Dahil nakasalalay dito ang pangalan ng pamilya namin.
Dahil si Lucas Alvarez—ang estrangherong tumitingin sa akin na parang ako ang kanyang kaligtasan at kasalanan—ang lalaking may hawak na ngayon ng aking kinabukasan.
At nang tuluyang sabihin ng pari, “You may now kiss the bride,” tila huminto ang mundo.
Hindi agad kumilos si Lucas. Nakatitig lang siya sa akin—matatag, gutom, tahimik.
Pagkatapos ay yumuko siya, dumulas ang kamay niya sa batok ko, mapang-angkin pero banayad na sapat para manginig ako.
Halos dumikit lang ang labi niya sa akin—isang bakas lang ng halik. Pero parang selyo iyon. Isang marka. Isang tahimik na panatang hindi ko pa nauunawaan.
Nang umatras siya, mababa ang kanyang boses.
“Sa akin ka na ngayon, Vierrah. Sa wakas.”
Kumurap ako, magulo ang t***k ng puso ko.
May kung ano sa paraan ng pagbigkas niya ng sa wakas.
Parang mas matagal pa siyang naghintay kaysa sa kaya kong isipin.
---
Lucas
Nanginginig siya.
Pero kahit sa takot niya, siya pa rin ang pinakamagandang nilalang na nakita ko.
Mahinhin ang kapit ng damit sa kanya, dumadampi ang puntas sa balat niya na parang isang banal na bagay. Bawat hakbang niya papunta sa akin ay parang hindi totoo—limang taon ng paghihintay na nagsiksikan sa iisang lakad.
Limang taon ng pagmamasid mula sa malayo, pagsasaulo ng tawa niya, ng luha niya, ng paraan ng pagsuklay niya ng buhok kapag kinakabahan.
Ngayon, narito na siya.
Sa harap ko.
Akin.
Nang inabot niya ang kamay ko, muntik na akong mawalan ng kontrol. Kumakabog ang pulso ko na akala ko maririnig ng lahat.
Pinilit kong manatiling kalmado. Gampanan ang papel ng perpektong groom, ang ginoong inaakala niyang pinapakasalan niya. Pero sa loob ko, kaguluhan—isang halimaw na paikot-ikot sa dibdib ko, pabulong na nagsasabing sa wakas.
Nang sabihin ko ang mga salitang iyon—“Sa akin ka na ngayon, Vierrah. Sa wakas.”—hindi iyon banta. Isa iyong pagtatapat.
Dahil matagal ko na siyang minahal sa katahimikan.
Minahal sa paraang hindi ko man lang kayang ipaliwanag.
Napaatras siya sa mga salita ko. Nakita ko iyon—ang munting galaw, ang bahagyang pagkaputol ng hininga niya.
Hindi ko siya sinasadyang takutin. Pero hindi ko mapigilan. Bawat hibla ng pagkatao ko ay gustong protektahan siya, hawakan siya, itago siya mula sa kahit sinong lalaking titingin sa kanya gaya ng pagtingin ko.
Paglabas namin ng simbahan, kumislap ang mga kamera. Nagpalakpakan ang mga tao.
“Congratulations, Mr. and Mrs. Alvarez!”
Ngumiti siya nang magalang. Pero nakita ko ang mga mata niya—blangko, malayo.
Narito siya, pero wala ang puso niya.
Sinabi ko sa sarili kong babaguhin ko iyon.
Isang araw, titingnan niya ako at makikita ang higit pa sa lalaking bumili ng kanyang kalayaan.
Makikita niya ang lalaking kayang wasakin ang mundo para lang makita siyang ngumiti.
---
Vierrah
Parang panaginip ang reception na hindi ko magisingan.
Gintong ilaw, mga tore ng champagne, tawanan sa lahat ng dako.
Hinawakan ako ni Lucas nang mahigpit para sa unang sayaw—matatag ang kamay niya sa bewang ko, hindi umaalis ang tingin niya sa akin.
Perpektong mag-asawa ang nakikita ng lahat.
Hindi nila nakikita ang takot na pumipilipit sa sikmura ko.
“Napakaganda mo ngayong gabi,” bulong niya, mababa ang boses malapit sa tenga ko.
“Salamat,” mahina kong sagot, nakayuko ang tingin.
“Huwag kang matakot sa akin,” marahan niyang sabi, parang nababasa ang iniisip ko.
Tumingin ako sa kanya. May katapatan doon—totoo, hilaw—pero may mas madilim sa ilalim. Isang pagnanais na angkinin.
“Hindi ako natatakot,” pagsisinungaling ko.
Bahagya siyang ngumiti. “Dapat lang.”
Naputol ang hininga ko. Parang biro ang tono, pero hindi mapaglaro ang boses niya.
Iniikot niya ako, bahagyang humihigpit ang hawak niya sa kamay ko. Ramdam ko ang kontrol niya sa bawat galaw—kung paano siya gumabay, kung paano siya hindi bumibitaw.
Nawala ang musika, sumunod ang palakpakan, at saka lang ako muling nakahinga.
Pero nang maupo kami, lumapit siya.
“Pagkatapos ng gabing ito, magbabago ang lahat,” bulong niya.
Humarap ako sa kanya, naguguluhan. “Anong ibig mong sabihin?”
Ngumiti lang siya, ginuguhit ng hinlalaki ang mga buko ko. “Makikita mo, Mrs. Alvarez.”
---
Lucas
Bawat segundo, nilalabanan ko ang pagnanais na hawakan siya nang higit sa nararapat.
Sa tuwing umiiwas siya ng tingin, gusto kong iangat ang baba niya, ipatingin sa kanya ang sarili ko.
Masyado akong matagal naghintay para rito.
Nang bigkasin niya ang mga panata, nakita ko iyon sa mga mata niya—pag-aalinlangan. Sakit. Takot.
Pero may iba pa.
Pag-usisa.
Parang may maliit na bahagi sa kanya na gustong malaman kung sino talaga ako.
Ipapakita ko sa kanya.
Hindi ngayon, hindi marahas, hindi malupit.
Kundi dahan-dahan. Maingat.
Hanggang sa mapagtanto niyang walang sinumang makapagmamahal sa kanya tulad ko.
Nang tuluyang umalis ang mga bisita, inihatid ko siya sa sasakyan.
Nanginginig ang kamay niya sa akin, pero hindi siya bumitaw.
Hindi na siya tumatakbo.
Binalot kami ng malamig na hangin ng gabi habang binubuksan ko ang pinto.
“Uwi na?” tanong ko.
Tahimik siyang tumango.
Habang umaandar ang sasakyan, tumingin ako sa labas—unti-unting naglalaho ang mga ilaw ng lungsod sa dilim.
Iniisip ng mundo na isa lang itong kasal na may kapalit.
Pero para sa akin, ito ay tadhana.
Hindi pa lang niya alam.
---
Vierrah
Habang papalayo kami sa kumikislap na lungsod, nakatingin ako sa bintana.
Mabigat ang singsing sa daliri ko—parang tanikalang hindi ko matanggal.
Nakatabi ko si Lucas, kalmado, tahimik, hindi mabasa.
At kahit hindi ako tumitingin sa kanya, ramdam ko iyon—ang titig niyang sinusundan ang bawat galaw ko.
Parang nahuli ako sa sapot na hinabi na niya bago ko pa man ito napansin.
Nang pumasok ang sasakyan sa isang mahabang pribadong daan na napapalibutan ng mga puno, saka lang ako pabulong na nagsalita,
“Saan tayo pupunta?”
“To our home,” marahan niyang sagot.
May init sa tono niya—pero sa ilalim nito, may pangako.
Isang tahimik at mapanganib na pangakong nagpapabilis ng t***k ng puso ko.
Napasinghap ako at muling humarap sa bintana.
Dahil alam kong mula ngayong gabi…
hindi na kailanman magiging akin ang buhay ko.
---
ipagpapatuloy.....
- Writer
- chap_listContents
- likeADD