Hasan askerliğe gideli bir aydan fazla olmuştu. Onun yokluğunda kendimi yarım kalmış gibi hissediyordum. Her yerde onu arar olmuştum. Sabah kalktığımda yanımda olmayışı, kahvaltı masasında yalnız oturmak… Her şey eksikti. Gözüm sürekli kapıda ya da telefonun üzerindeydi. Mektup bekliyor, telefon çalarsa koşar adım açıyordum. Ama hiçbir şey onun burada olmasının yerini tutmuyordu.
Sabahları erkenden kalkıp oyalanmak için rutin işlerimi yapıyordum. Evi temizleyip, bahçeyle ilgileniyordum sonra da Saadet annenin yanına gidiyordum. Orada yemek yapıp sohbet ediyorduk. Hasan gittiğinden beri onunla beraber kalıyordum. İkimiz için de en güvenlisi buydu çünkü. Sağ olsun akşamları Mehmet abimde yanımızda kalıyordu ama mahcup oluyordum böyle.
Akşama kadar tarlada çalışıyordu, üstüne gelip evimiz
