Hasan ilçeye gitmişti sabahtan. Ben de onun yokluğunda düşüncelerimin arasında kaybolmamak için kendimi ev işlerine verdim. Baharın gelişiyle birlikte her yer canlanıyordu ama benim içimdeki ağırlık bir türlü hafiflemiyordu. Bahar temizliği için vakit geldi diye düşündüm. Hem kendi evimizi hem de Saadet annenin evini elden geçirecektim.
Öğleden sonra kalkıp ise koyuldum. Önce pencere camlarını silmekle başladım. Güneş ışığı içeri doldukça, ev biraz daha ferahlıyordu sanki. Ama o ferahlık benim içimi dolduracak kadar güçlü değildi. Hasan’ın yüzündeki endişeyi ve sessizliğini düşündükçe, içimdeki huzursuzluk büyüyordu.
Toz bezimi elime alıp mutfak raflarını temizlerken kendi kendime mırıldandım. “Ne olacak ki? Giderse gider. Herkes gibi o da askerlik yapacak. Benim endişelenmem neyi değişt
