Hasan'dan:
Sabah güneşi göz kapaklarımı zorlayarak uyandırdı. Zeynep yanı başımda, sessizce uyuyordu. Yüzünde huzurlu bir ifade vardı, sanki dünyada hiçbir şeyden habersizmiş gibi. Onu böyle görmek insana garip bir şekilde güç veriyor ama aynı zamanda da endişe yaratıyor. Çünkü ben olmazsam, bu huzuru kim koruyacak?
Yavaşça yataktan kalktım, onu rahatsız etmemeye çalışarak. Başucundaki saçlarını usulca düzelttim, sonra pencereye doğru yürüdüm. Hava ilkbaharın verdiği o tazelikle doluydu, kuş sesleri uzaktan duyuluyordu. Ama içimdeki sıkıntı bu güzelliği görmeme izin vermiyordu.
Bugün ilçeye gidip muayene olacaktım. Askerlik için uygun olup olmadığımı belirleyeceklerdi. Aslında işin bu kısmından korkmuyorum. Zor olan başka bir şey: Geride Zeynep’i ve annemi bırakmak.
“Hasan,” dedim kend
