Hindi ko maihakbang ang mga paa ko habang papasok sa kung saan iki-cremate ang labì ni Matteo. Ayaw kong tanggapin at hindi ko naman talaga kayang tanggapin na wala na siya. Na hindi ko na siya makakasama. Pero ito ang totoo. Isinasampal na sa mukha ko.
"Raselle," tawag sa akin ni Gavin habang inaalalayan ako.
Hawak ni Gavin ang aking mga kamay hanggang sa maigaya niya ako sa upuang laan niya sa akin.
"Oo," tipid kong tugon.
Pagkaupo ko ay hinanap ko ang anak ko. Nakaupo ito sa kandungan ni mommy. Nakatingin sa unahan, habang hawak ang feeding bottle niya.
Si daddy naman ay nasa tabi ni mommy. Malungkot ang dalawa na katulad din ng nararamdaman ko. Ang isa't isa ang ginagawang lakas.
Pero ako, ang lakas ko. Heto nasa harapan ko, at nagiging kahinaan ko na.
Nabaling ang tingin ko sa
