Aradan geçen yarım saatin sonunda müzik ve sigara dumanları artık daha az rahatsız edici gelmeye başlamıştı. Işıklar başımı döndürüyordu. Ayağa kalktığımda bir an sendeledim. Aras normalde bana dönük olmamasına rağmen hızla dönüp belimden tuttu. “Sen bu gece kendini sakatlamazsan iyidir…” dedi. “Zaten bu halde eve girmemiz bir mucize olacak bakalım.”
“Ne varmış?” diye söylendim. Kelimeler ağzımdan düzgün çıkmıyordu bile. “Sana da Oğuzunkiler gibi dövme yapalım. Huysuz tavşan dövmesi olabilir,” diye bir fikirde bulundum. “Ne?” dedi. “Ne ne?” dedim. Bana göre mantıklıydı. “Sana yakışırdı,” dedim parmağımla göğsüne hafifçe vurarak, parmağım orada takılı kalınca geri çekmeyi unuttum. “Böyle sert, pofuduk... Tam senin tarzın. Dimi Oğuz?” Oğuz sendeleyerek yanıma gelip “Aslında doğru söylüyor,
