ภาระรัก

รถสปอร์ตคันหรูที่ทะยานด้วยความเร็วสูง นอกจากจะทำให้คนที่ขับสวนมาบนท้องถนนหวาดเสียวแล้ว ยังเรียกคำอวยพรจากคนที่ผ่านไปมาได้อีกชุดใหญ่ เพราะความไร้มารยาทของคนขับ ที่ขับแซงซ้ายแซงขวาไปตามอารมณ์ที่กำลังปะทุขึ้น กิรณาหลับตาลง ไม่อยากเห็นภาพความหวาดเสียวที่เกิดขึ้น เป็นอีกครั้งที่เธอทะเลาะกับราเชนทร์ในรถ แล้วเขาก็ระบายอารมณ์ด้วยการเหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็ว พารถพุ่งไปบนท้องถนนโดยไม่สนใจว่าใครจะได้รับความเดือดร้อน ปากบางขบเข้าหากันเพื่อระงับอารมณ์ เธอผิดเองที่ไปท้าทายเขา จนทำให้ต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ตาคมเข้มปรายตามองคนที่นั่งข้างๆเพียงนิด ยกยิ้มมุมปากด้วยความสะใจ เมื่อเห็นดวงตาที่ปิดสนิทของเธอ ริจะมาท้าทายเขาก็ต้องเจอแบบนี้ ถ้าไม่ติดว่าเป็นคำสั่งของนายใหญ่เขาก็จะไม่ทน ไม่มีใครอยากอยู่กับเด็กงี่เง่าเอาแต่ใจ แต่ละเรื่องที่ทำก็ชวนให้ประสาทเสียทั้งนั้น ตาคู่คมมองถนนเบื้องหน้าถึงจะมั่นใจฝีมือตัวเอง แต่ก็ต้องระวังเพราะฝนที่ตกลงมาทำให้ถนนลื่นไม่น้อย "คุณน้องระวัง!" มือหนาคว้าแขนคนตัวเล็ก แล้วกดศีรษะเธอลงกับตัก เมื่อแสงสีเงินจากรถที่ขับเข้ามาเทียบข้างสะท้อนเข้าตา "อื้อ!...ปล่อยนะ!" กิรณาโวยวายด้วยความตกใจอยู่ๆก็ถูกกระชากแขนอย่างแรง และที่สำคัญตอนนี้ใบหน้าของเธอถูกกดไว้กับเป้ากางเกงของเขา "อยู่เฉยๆ!" ราเชนทร์ตวาดลั่น คว้าอาวุธที่ซ่อนอยู่ข้างตัวขึ้นมาเตรียมพร้อม เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! กระสุนปืนสาดเข้ามาที่กระจกฝั่งผู้โดยสาร คนที่นอนหมอบอยู่กับตักแกร่งตัวแข็งทื่อ เมื่อราเชนทร์สาดกระสุนปืนกลับไป "ปืนอยู่ไหน!" กิรณาร้องถามเมื่อตั้งสติได้ งานนี้ต้องสามัคคีกันถึงจะรอด "ในลิ้นชัก" สิ้นเสียงร่างบางก็ดีดตัวขึ้น คว้าปืนในลิ้นชักออกมา แล้วสาดกระสุนใส่รถที่ประกบเข้ามาด้านข้าง "ระวังด้วยนะ" ราเชนทร์เตือนก่อนจะเหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็ว แซงหนีมอเตอร์ไซค์ที่ขับตามมา "เร็วอีกนิด แล้วฉีกออกขวา ฉันจะยิงล้อมัน" สั่งพร้อมกับเตรียมตัว ตากลมโตมองกระจกข้างเพื่อกะระยะ ราเชนทร์มองคนข้างๆแล้วทำตามที่เธอบอก กิรณายิงปืนมาตั้งแต่เด็กแค่นี้ไม่พลาด เปรี้ยง! เอี๊ยดดดด! โครม! "เรียบร้อยไปหนึ่ง" ถอนหายใจโล่งอก เมื่อเก็บรถที่ตามมาไปได้หนึ่งคัน "คุณมาขับเดี๋ยวผมจัดการที่เหลือเอง!" คำสั่งของเขาทำให้หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอ ตากลมโตมองกระโปรงนักศึกษาที่รัดติ้วของตัวเอง "ข้ามมา!" ราเชนทร์สั่งเมื่อรถที่ขับตามมาเบียดเข้ามาจนชิด กิรณายิงปืนแม่นก็จริง แต่งานนี้น่าจะเกินกำลังของเธอ เพราะพวกที่ตามมามีจำนวนไม่น้อย เขาประมาทเองที่ขับรถหนีลูกน้อง จนทำให้พวกคนร้ายสบโอกาสลงมือก่อเหตุ กิรณาข้ามไปฝั่งคนขับตามคำสั่ง ราเชนทร์เลื่อนเบาะถอยหลังให้เธอมานั่งบนตัก กระโปรงตัวสวยร่นไปจนถึงโคนขา เธอต้องถกมันขึ้นถึงจะข้ามไปได้ "เผาทิ้งไปเลยนะ" พูดก่อนจะกระโดดข้ามไปอีกฝั่ง เมื่อเห็นว่าเธอประคองรถได้แล้ว สาดกระสุนปืนใส่ฝั่งตรงข้ามไม่ยั้ง กิรณาเพ่งมองทางเธอต้องมีสติให้มาก ประคองรถที่ขับด้วยความเร็วสูงแถมยังมีคนตามฆ่า เป็นเรื่องที่ยากที่สุดแล้ว "ขับไปเรื่อยๆ เดี๋ยวผมบอกให้เลี้ยวค่อยเลี้ยว" "ได้" นี่เป็นครั้งแรกที่เขาและเธอคุยกันดีๆ ปกติไม่ว่าเจอกันเวลาไหน ทั้งกิรณาและราเชนทร์ต่างก็เล่นสงครามน้ำลายใส่กัน กิรณาขับรถมาตามทางที่ราเชนทร์บอก พารถมาจอดที่หน้าบ้านกลางสวน ตากลมโตมองไปรอบๆ ที่นี่เงียบมากและไม่มีลูกน้องของเธอเลยสักคน "ลงมาคืนนี้เราจะนอนที่นี่" ราเชนทร์บอกคนที่ยังนั่งนิ่งอยู่ในรถ "ทำไมไม่กลับบ้าน" "กลัวเหรอ" "มีอะไรให้ฉันต้องกลัว แค่สงสัยว่าทำไมนายไม่พาฉันกลับบ้าน" "ไอ้พวกนั้นคงไปดักที่หน้าบ้าน ผมเลยพาคุณมาหลบที่นี่" "พวกนั้นเป็นคนของใคร ทำไมต้องหลบด้วย" ถามด้วยความสงสัย ลูกน้องมีมากมายทำไมต้องกลัว "น่าจะเป็นคนที่มีปัญหากับนายใหญ่" "แน่ใจเหรอว่าเป็นศัตรูของพี่ภู ฉันว่าพวกมันตั้งใจมาฆ่านายมากกว่า อย่าโทษพี่ภู" "พวกมันยิงใส่ฝั่งคุณ แสดงว่ามันตั้งใจมาทำร้ายคุณ คนที่มาทำร้ายคุณ คงไม่ใช่ศัตรูของผม" ราเชนทร์อธิบายให้เธอเข้าใจ จากวิถีกระสุนน่าจะมาเพื่อสั่งสอนมากกว่า "แน่ใจได้ไง บางทีพวกมันอาจจะคิดว่าฉันเป็นแฟนนาย เลยสั่งสอนนาย" กิรณายังไม่ยอมแพ้ แม้เหตุผลของเขาจะฟังขึ้นก็ตาม "สงสัยจะตาบอดยกคัน" พูดจบก็ดึงกุญแจรถออก แล้วเดินเข้าไปในบ้าน กิรณามองการกระทำของเขา แล้วฟาดมือลงบนพวงมาลัยรถ เธอพลาดให้เขาอีกแล้ว "ฝากไว้ก่อนเถอะ" พูดจบก็เดินตามเขาเข้าไปในบ้าน ราเชนทร์เปิดไฟจนบ้านสว่างไปทั้งหลัง "หาที่นอนเอานะ" พูดจบก็เดินขึ้นชั้นบน ทิ้งให้กิรณายืนคว้างอยู่กลางบ้าน "ไอ้บ้าเชนทร์" ก่นด่าชายหนุ่มแล้วหันซ้ายหันขวา เพื่อดูลาดเลา เธออยู่ที่ไหนโทรให้ภูดิศส่งคนมารับก็ได้ ไม่เห็นต้องง้อเขาเลย "เหมียว" เสียงที่ดังมาจากด้านหลัง ทำให้กิรณาละสายตาจากมือถือในมือ "เหมียว" เจ้าแมวสีขาวตัวอ้วนกลมร้องมาจากมุมห้อง ตาคู่เล็กสีฟ้าจ้องมองเธอ เมื่อเห็นว่าตัวเองเป็นที่สนใจ เจ้าอ้วนก็ทิ้งตัวลงกับพื้นแล้วกลิ้งไปมา บอกให้รู้ว่ามันยอมจำนนให้เธอ "จัสมิน..." กิรณาจ้องมองแมวสีขาว เท้าบางขยับเข้าหา รู้สึกคุ้นกับหน้าตาและท่าทางของมัน "อย่าแตะแมวผม!" เสียงที่ดังมาจากด้านหลัง ทำให้คนที่นั่งลงกับพื้น ชะงักมือที่กำลังจะลูบหัวเจ้าขนปุย "มะลิ มานี่!" "เหมียว" "มะลิเหรอ" "บอกให้มานี่ไง ดื้อใช่ไหม" ราเชนทร์ขึ้นเสียง เมื่อเจ้าอ้วนไม่ทำตามคำสั่งเขา ร่างสูงเดินตรงมาที่แมว ตั้งท่าจะเอาเรื่องมัน "จะบ้าเหรอ นายเป็นเจ้าของภาษาอะไร ถึงได้ไม่รู้ว่าแมวไม่ชอบถูกบังคับ" กิรณาแหวใส่ แล้วอุ้มแมวขึ้นมากอดเอาไว้ "ไม่ใช่แมวผม มันเป็นแมวจรจัด!" "จัสมิน จัสมินใช่ไหม" ตอนแรกก็แค่คุ้น แต่พอราเชนทร์พูดมาแบบนี้กิรณาก็เข้าใจทุกอย่าง แมวที่เธออุ้มนี้คือจัสมินแมวของเธอ ที่ครั้งหนึ่งเธอยกให้เขาด้วยความโมโห ราเชนทร์เบะปากหมั่นไส้เจ้าแมวอ้วน ดูมันทำเข้าสิอยู่กับเขามากี่ปี พอเห็นหน้ากิรณาเข้าหน่อยก็ดี๋ด๋าวิ่งเข้าใส่ จำไม่ได้ใช่ไหมว่าถูกเธอทิ้งไม่ต่างจากขยะไร้ค่า