"Sa wakas! May liwanag na!" masayang sabi ni Vance nang sa wakas ay makalabas ng kuweba. Patakbo itong nagtungo sa kung saan may liwanag at tumingala sa langit. As if he was relishing the sunlight and fresh air.
Parang bata ito pero alam niya kung gaano kahirap ang struggle nito sa loob. Even a grown man like him had his own weakness. At pinaglabanan nito iyon para masamahan siya sa loob ng kuweba.
Lumapit si Phoenix dito at pinisil ang balikat nito. "I am sorry."
Nagtataka siya nitong tiningnan. “Bakit?”
"Dahil sa akin sumama ang pakiramdam mo. Masyado akong nalibang sa pag-iikot sa kuweba kaya hindi ko naalala na hindi ka pa rin komportable sa madidilim na lugar. Sabi mo kasi okay ka lang."
"Akala ko rin okay na ako. I never had panick attacks like this since... I turned twenty-on
