Shinbe staan stil noudat hy in die deuropening van die altaar staan en draai om om sy reïnkarnasie in die gesig te staar, terwyl hy sy eie oë na hom sien terugkyk, "Onthou jy enigiets van jou ander lewens?"
“Ander lewens?” grom Tasuki amper, "Jy maak nie sin nie. Praat jy van die drome?”
"Jou herinneringe kom na jou toe in drome," mymer Shinbe en beweeg eenkant toe sodat Tasuki die standbeeld kan sien.
Tasuki se geweer val uit sy slap vingers toe hy agterkom dat die standbeeld se oë gloei en dit lyk of dit reg na hom staar. Dit lyk of die wêreld om hom verdwyn ... selfs die vreemdeling wat net 'n paar meter van hom af staan, is vergete. In sy agterkop dink Tasuki hy kan 'n sagte en melodiese stem hoor wat na hom roep ... en hy het geen ander keuse as om dit te antwoord nie.
Shinbe kyk
