CHAPTER 9:Sa Likod ng Ngiti ni Selina
1147 Words
MASALIMSIM na nang dumating sa villa sina Primo at Selina. Sa isa sa mga ozy restaurants sa bayan ng San Felipe naghapunan ang dalawa.
“Kanina ka pa hinihintay ni Sofia, Selina. Nag-aalala na siya sa iyo,” ani Nana Anita nang salubungin ang dalaga. Lihim nitong sinulyapan si Primo na nasa likod ni Selina.
“Nasaan siya, Nana Anita?”
“Nasa kuwarto niya. Ang mabuti pa’y puntahan mo siya roon.”
Tumango siya at binalingan si Primo. “Thanks for a wonderful day,” aniya.
Bahagyang yumukod ang lalaki. “My pleasure, Selina. Anytime.”
Papanhik sa kuwarto ni Sofia ay naisip na ni Selina kung ano ang sasabihin dito Marahan siyang umato at binusan ang pinto nang marinig ang tinig ng babae na pinapapasok siya.
“Hello, Sofia,” bati niya, naabutan itong nakatayo sa may bintana.
Nagtatanong ang mga mata ni Sofia. Mababakas sa mukha ang hinampo. Saan kayo nagnggaling ni Primo, hija?” tanong nito
“Namasyal,” maikli at aswal na sagot niya
Sinenyasan siya ng babae na maupo sa naroong single sofa Sumunod siya. Naupo ito sa kanyang kaibayong upuan.
“Nakalimutan mo ba ang pangangabayo ninyo ni Lorenzo?”
Nagkunwa siyang nagulat sa pagkakaalala sa sinabi nito. Kahit nais niyang maghiganti kay Lorenzo, ayaw naman niyang maitang nasasaktan ang babaeng ito. Napaabait ni Sofia, at napakarami na ng pasakit na pinagdaanan nito.
Ang tanging magagawa niya’y magunwari na lamang na nakalimot at humingi ng paumanhin dito.
“I’m really sorry, Sofia. Nakalimutan ko. Noong isang araw pa naming napagkasunduan ni Primo na ipapasyal niya ako sa San Felipe. Please, don’t get angry with me…”
Napabuntong-hininga si Sofia. “Well, hindi ako nagagalit sa iyo Ang inaalala ko’y si Lorenzo. He’s furious. Baka kung ano ang masabi niya sa iyo.”
“Nauunawaan ko kung nagagalit siya, Sofia.”
“Anuman ang sabihin sa iyo ng anak ko, huwag mo na lamang pansinin, hija.”
“Makakaasa ka, Sofia”
“Sige, magpahinga ka na. Ipatatawag na lamang ita sa hapunan.”
“Don’t bother. Tapos na kaming maghapunan ni Primo.”
“Kung ganon ay magpahinga ka na.”
“Thanks, Sofia.” Tumayo na siya at humalik sa pisngi ng babae. “Napaabait mo Napakasuwerte ni Lorenzo sa pagkakaroon ng isang maunawaing inang tulad mo.”
Wala na ang dalaga ay nakangiti pa rin si Sofia Nasisiyahan sa papering tinanggap nito.
Nang makapasok sa kuwarto ay ibinagsak ni Selina ang katawan sa kama. Nagpahinga muna siya nang ilang sandali bago nagpasyang maligo. Kailangan niyang maging presko upang dalawin ng antok. Napakaraming gumugulo sa isipan niya.
Katatapos lamang niyang maligo at kasalukuyang nagsusulay ng buhok sa harap ng salamin nang bumukas ang pinto. Nanlaki ang mga mata niya nang makita sa salamin ang repleksiyon ni Lorenzo. Bakas sa muha ng lalaki ang galit.
“A-anong ginagawa mo rito?” tanong niyang nagtataka kung paano nabuksan ng lalaki ang pinto Ang tanda niya’y ini-lock niya iyon pagkapasok kanina.
Humakbang palapit sa kanya ang lalaki. Hinawakan siya nito nang mariin sa magkabilang balikat at itinayo.
Nadaklot niya ang tapis na tuwalya upang huwag malaglag sa paanan niya.
“Marami kang dapat ipaliwanag sa akin, Selina. And they better be good,” mariing sabi ni Lorenzo kasabay ng pagdiin ng mga daliri nito sa balikat niya.
“Let me go! Nasasaktan ako, ano ba?” piksi niya.
“Saan kayo nagpunta ni Primo?” galit na tanong nito.
Sa pagakalapit ng kanilang mga mukha’y damang-dama niya ang mainit na hininga nito sa kanyang pisngi. Nalalanghap niya ang lalaking-lalaking amoy nito na nagpapalito sa kanyang pandama.
“Answer me, Selina! Saan kayo nagpunta ni Primo?” ulit nito nang hindi agad makasagot ang dalaga. “Nang hindi mo ako matukso’y siya naman ang pinagbalingan mo, ganoon ba?”
Nang makabawi sa pagkabigla ay nagpumiglas si Selina. Ngunit hindi pa rin siya makawala sa mga bisig ng lalaki.
“Wala ang karapatang pagsabihan ako ng ganyan. At ano ngayon sa iyo kung saan man kami nagpunta ni Primo? Sino k aba para sabihin ko sa iyo ang bawat kilos ko?”
“Hanggang nandito ka sa Villa Roman ay may karapatan akong makialam, Selina!”
“Really? Ginagawa mob a ito sa lahat ng babaeng nagpupunta rito, Lorenzo? Pinagsamantalahan mo rin ba ang kanilang kahinaan?”
Nang mga sandaling iyon, nais isigaw ni Selina sa mukha ni Lorenzo ang katotohanan kung sino siya. Kung bakit siya naroon, at kung sino si Pia sa buhay niya Ngunit pinigil niya ang sarili. Ayaw niyang masira ang kanyang mga plano.
“Hindi ko pinagsamantalahan ang kanilang kahinaan, Selina. They’re all flirts. They willingly jump into bed with me. At hindi nila ako binigyan ng pagkakataon para tumanggi.”
“You arrogant beast!” Hindi niya matanggap sa isip na ginawa ni Pia ang sinabi ni Lorenzo. Hindi kailanman naging flirt ang kapatid niya!
“Why are you furious, Selina? Dahil ba naiinggit ka sa mga babaeng nakasiping ko sa kama?” Mapanukso ang ngiti sa mga labi ni Lorenzo. Hinapit nito sa baywang ang dalaga.
“At bakit ako maiinggit? Baka higpit pa sa kakayahan mo ang kakayahan ng mga lalaking nakasiping ko, Lorenzo Roman.”
“Really? Then l’ll prove you wrong.”
Sa labis na pagkabigla ni Selina ay hinablot nito ang tuwalyang tapis niya. Nanlaki ang kanyang mga mata nang malaglag iyon sa kanyang paanan.
Damn you, Selina!” bulong ni Lorenzo at ikinulong siya sa mga bisig nito. “Wala pang babaeng nagpadama sa akin ng ganito!”
May galit na inangkin ng lalaki ang mga labi ni Selina. Nagpumiglas ang dalaga ngunit walang nagawa ang mga pagtatangka niya. Malakas ito. Animo’y papel siyang binuhat at ibinaba sa kama.
Bago pa makaiwas si Selina ay nakadagan na sa kanya si Lorenzo. Nagpatuloy ang nagpaparusang halik nito habang ang mga kamay ay naghahanap ng kung ano sa katawan niya.
Napaungol siya sa sensasyong naramdaman nang marahan nitong pisilin ang kanyang dibdib, teasing her n*****s.
“Say you want me,” bulong ni Lorenzo nang maghiwalay ang mga labi nila.
Hindi magawang mag-isip ni Selina. Nakaliliyo ang sensasyong ipinagkakaloob sa kanya ng lalaki. At ang bagong karanasang iyon ay nagpapalito sa isip niya.
Bumaba sa leeg niya ang mga halik nito. Humangga sa kanyang dibdib, pababa…
Nadaklot niya ang buhok nito nang halikan siya roon. Nakagat niya ang labi upang huwag mapasigaw. Ipinikit niya nang mariin ang mga mata.
She had never been with a man. At wala siyang mapagkukumparahan kay Lorenzo. Ngunit sa nararamdaman niya, masasabi niyang eksperto na ito sa pagpapaligaya ng babae.
At hindi magawang tumutol ng katawan niya.
“Don’t please…” bulalas niya nang pansamantalang iwan nito.
“I’m not going to leave you, sweetheart,” anito na mabilis na naghubad ng damit Matapos ay muling bumalik sa kanya.
Sa pagkakataong iyon, hindi na nagawa pang tumutol ni Selina.
- Writer
