I poured myself some tea, yung paborito kong chamomile na pampakalma, and started sipping on it slowly habang nakaupo ako sa dulo ng kitchen island. Tahimik ang paligid, pero hindi nagtagal nang bumukas ang pinto at pumasok si Ralphael sa kusina.
Dire-diretso lang siya sa lamesa niya at umupo, dala ang malamig niyang presensya. Hindi siya nagsalita agad, pero binigyan niya ako ng blank stare bago siya nagsimulang kumain. As if wala lang ako doon. Parang hangin lang.
I watched him silently habang sinasandok niya ang pagkain. Every now and then, his phone would light up at kapag may notification, titingnan niya saglit bago ibalik sa mesa. Walang emosyon, walang pakialam.
“Are you gonna stare at me all day or find something to do?” malamig niyang tanong, hindi man lang ako tiningnan habang
