tulala ako sa loob ng kwarto ko hindi ko alam kung ano ang dapat gawin sa naalala ko.
"zamiel hanggang ngayon sinasaktan mo parin ako" bulong ko sa sarili at hinayaan yung luha kong tumulo.
bakit zamiel?
wala naman akong ginawa kundi mahalin ka noon at hanggang ngayon. kaya pala noong unang kita ko pa lang sayo iba na ang nararamdaman ko dahil magka kilala na tayo noon pa man.
pero ang tanga ko kasi binigyan na ako ng pagasang makalimutan ka at sakit na pinadama mo sakin noon pero hanggang ngayon nahulog parin ako sayo. kung alam ko lang hindi ko na ilalapit ang sarili ko sayo.
napangiti ako ng mapait ng may maalala ako you love me first pero hindi na ako yung mahal mo.
nasapo ko ang mukha ko ng hindi ko na kaya sobra na ang iyak ko at ang sakit sakit ng nararamdaman ko.
wala akon
