ซาตานคลั่งรัก BLACK DEVIL

“ห๊ะ!!! อายุห้าสิบ ไม่ไหวมั้งคะพ่อ” เสียงแหลมดังขึ้นด้วยความตกใจ “พ่อว่าเค้าน่าจะยังดูหนุ่มอยู่นะอร พ่อก็ยังไม่เคยเห็นหน้าคาดตา รู้แต่ว่าผู้หญิงในเมืองไทยต่างก็อยากตกเป็นของมิสเตอร์ลีโอนาร์ด” “แก่หงำเหงือกแบบนั้นอรไม่ไหวหรอกค่ะพ่อ ไม่เอาเด็ดขาดค่ะ ทำไมเราไม่ขายที่ดินหรือทรัพย์สมบัติอะไรก็ได้ ทำไมต้องเป็นอรด้วย” หญิงสาวร่างสูงเพรียวในชุดเกาะอกสีดำเดินผ่านร่างบางของบิดาที่นั่งอยู่ด้วยใบหน้าที่แสนจะหงุดหงิด “แต่มิสเตอร์ลีโอนาร์ดเค้ารวยมากเลยนะลูก ถ้าลูกยอมไปอยู่กับเค้า หนี้สินที่พ่อติดไว้ก็ถือว่าหายกัน แถมเรายังได้ใช้ชีวิตอยู่บนกองเงินกองทองอีกต่างหาก ทั้งกระเป๋าแบรนด์เนม รองเท้า เสื้อผ้า รถยุโรป ลูกจะได้ทั้งหมดทุกสิ่งทุกอย่าง” กำพลพยามพูดเพื่อหวาดล้อมให้บุตรสาวยอมเปลี่ยนใจ โอกาสทองแบบนี้ใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆ “ทำไมไม่ให้นังบีไปแทนล่ะคะ ยังไงมันก็เป็นลูกของพ่อเหมือนกัน” อรณีปฏิเสธเสียงแข็ง มิสเตอร์ลีโอนาร์ดนั่นคงเป็นพวกตาแก่พุงพลุ้ยตัณหากลับ เพียงแค่คิดก็ขยะแขยงจะตายอยู่แล้ว “แต่มิสเตอร์ลีโอนาร์ดเค้าชอบลูกมาก ระบุว่าต้องเป็นอรเท่านั้น จะให้พ่อทำยังไง” กำพลเองก็จนปัญญา “เอางี้ งั้นพ่อก็ตอบตกลงไปก่อนว่าอรโอเค แล้วพอวันส่งตัวค่อยให้นังบีไปสลับตัวกับอร นังบีมันสวยจะตาย ความสวยของมันก็ไม่ได้แพ้อร ลองให้มิสเตอร์อะไรนั่นเห็นก่อน บางทีอาจจะชอบนังบีขึ้นมาก็ได้” “จะดีเหรอลูก ถ้าหากทางโน้นเค้าไม่พอใจขึ้นมาไม่ส่งมือปืนมาเก็บพ่อเลยรึไง” กำพลไม่ไว้ใจ เงินที่ติดพนันไว้ก็มากโข แถมพวกนั้นยังเป็นมาเฟียอีกด้วย คงไม่ยอมรามือง่ายๆหากยังไม่ได้สิ่งที่ต้องการ “ไม่หรอกพ่อ เชื่ออรสิ รับรองแผนนี้เวิร์คสุดๆ” ปากบางเคลือบลิปสติกสีแดงสดยิ้มกริ่มเต็มไปด้วยกลอุบาย เป็นอีกครั้งที่เธอหลอกใช้นะรินทร์ทิพย์ อรณีขอเพียงแค่ให้ตัวเองสบายถึงจะต้องเหยียบหลังใครขึ้นเธอก็ไม่สนใจ ณ ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองกรุงเทพมหานคร “ชุดนี้เหรอคะ บีว่ามันโป๊ไปนะ” ชุดแซ็กแบบคล้องคอโชว์แผนหลังทำให้เธอรู้สึกไม่มั่นใจ ไม่ว่าจะขยับร่างกายไปทางไหนหน้าอกหน้าใจก็พลันจะทะลักออกมาทุกที “แกคิดมากไป ฉันว่ามันก็เหมาะกับแกดีออก อย่าคิดมากเลยน่า พี่อุตส่าห์พาแกมาช้อปปิ้งนะบี” อรณีมองเรือนร่างของน้องสาวด้วยสายตาที่ชื่นชม พอจับนะรินทิพย์แต่งตัวเข้าหน่อย ก็เปลี่ยนจากสาวหวานเรียบร้อย ให้เป็นสาวเปรี้ยวทันตาเห็น “ถ้าพี่อรว่าดี บียังไงก็ได้ค่ะ แล้วนี่เราจะไปไหนกันต่อคะ?” การเดินบนรองเท้าส้นสูงนานๆแบบนี้ไม่อะไรที่เธอจะถนัดเอาเสียเลย เธออยากจะกลับบ้านเต็มทนแล้ว “คือพี่มีเรื่องจะขอร้องให้บีช่วยหน่อย” อรณีเริ่มเข้าเรื่อง ตีหน้าให้ดูเศร้าสลดตามสเต็ปเดิม “เรื่องอะไรเหรอคะ บียินดีช่วยพี่อรทุกเรื่องเลยค่ะ” นะรินทิพย์เป็นเด็กหัวอ่อน และเธอก็รักพี่สาวอย่างอรณีมาก เพราะฉะนั้นทุกครั้งที่พี่สาวเดือดร้อนเธอก็ไม่เคยนิ่งเฉย “บีช่วยไปคุยกับมิสเตอร์ลีโอนาร์ดแทนพี่หน่อยสิ คือที่บริษัทติดขัดเลยหมุนเงินไม่ทัน ทางเราเลยอยากจะขอผ่อนผันเงินรายการสินค้าที่สั่งออกไปอีกสองเดือน แล้วพอดีว่าเย็นนี้พี่มีนัดดินเนอร์กับโชคเอาไว้ด้วย นะบี ช่วยพี่หน่อยนะ” อรณีเอาชื่อของแฟนหนุ่มมาอ้าง เพราะนะรินทิพย์ย่อมรู้ดีว่าปกติแล้วคนรักของเธอนั้นมีนิสัยขี้หึงขนาดไหน “ที่พี่อรกำลังพูดถึง คือนัดเย็นนี้เลยเหรอคะ” แล้วอย่างนี้เธอจะเตรียมตัวทันได้ยังไง เธอเองก็ยังไม่รู้รายละเอียดของงานเลยด้วยซ้ำ “ใช่สิ เนี่ยใกล้ถึงเวลาแล้ว เรารีบไปกันเถอะ ห้องคุยงานอยู่บนโรงแรมนี้เอง” อรณีรีบคว้าเข้าที่มือของนะรินทิพย์ ดึงลากให้เดินมาตามทางจนถึงหน้าลิฟต์ “แต่บีไม่ได้เอาชุดมาเปลี่ยนด้วยนะคะ ชุดนี้คงไม่เหมาะ...” “ชุดนี้แหละดีแล้ว มิสเตอร์ลีโอนาร์ดเค้าชอบมองสาวๆสวยๆ บีก็อย่าไปถือสาเค้าล่ะ ก็อาจจะถูกลวนลามด้วยสายตาบ้างนิดๆหน่อยๆ โอเคไหม” คนใจร้อนรีบตัดบท ก่อนที่ยัยน้องสาวจะถามอะไรให้มากความไปกว่านี้ “แต่ว่าบี..” “เพื่อพี่กับคุณพ่อ แค่นี้บีทำได้ไหม” ประโยคเด็ดที่เธอมักจะใช้เพื่อขอความเห็นใจจากนะรินทิพย์เป็นประจำ “ก็ได้ค่ะ บีจะทำเพื่อพี่อรกับคุณพ่อ” และมันก็ได้ผลเมื่อนะรินทิพย์ตอบตกลง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องพักหมายเลข ‘019’ ตามที่ได้นัดหมายกับอีกฝ่ายเอาไว้ ​ ร่างบางก้าวผ่านเข้ามาในห้องพักสุดหรูหรา ที่ดูไม่ต่างจากคอนโดระดับพรีเมียม ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศกระทบผิวกายที่เปิดเปลือยแผ่นหลังไร้อาภรณ์ปกปิดทำให้นะรินทิพย์ถึงกับตัวสั่นด้วยความหนาวเหน็บ ความเงียบสงบเกินกว่าที่จะมีคนอยู่ในห้องนี้ได้ทำให้เธอนึกแปลกใจ สัมผัสได้ถึงแรงกดดันทั้งอำนาจและความหวาดกลัวทั้งๆที่มันเป็นเพียงแค่ห้องเปล่าๆเท่านั้น “สวัสดีดีครับ” เสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง ทำเอาหญิงสาวสะดุ้งตัวโหยง ก่อนจะหันร่างไปทางต้นเสียง เธอไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของชายผู้นี้แต่อย่างใด ถึงแม้จะรู้สึกแปลกใจ แต่เธอก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองยืนนิ่งอยู่นานเพราะมันจะเป็นการเสียมารยาทที่ร้ายแรงมาก “สวัสดีค่ะ ดิฉันมาพบมิสเตอร์ลีโอนาร์ด” นะรินทิพย์ยกมือขึ้นไหว้กล่าววาจาสุภาพ ผู้ชายในชุดสูทสีดำที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเธอเขาช่างดูน่าเกรงขาม “คุณไม่ใช่คนที่มิสเตอร์ลีโอนาร์ดนัดเอาไว้ คุณเป็นใคร เข้ามาในนี้ได้ยังไง” ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เริ่มซักถาม ใบหน้าคมคายที่ดูเรียบนิ่งทอดสายตามองหญิงสาวร่างบางด้วยความไม่ไว้วางใจ “ดิฉันเป็นน้องสาวของพี่อรค่ะ พี่อรติดธุระด่วนเลยให้ดิฉันมาพบแทนค่ะ” นะรินทิพย์ยืดไหล่ทำใจสู้ มันก็ไม่แปลกหากมิสเตอร์ลีโอนาร์ดจะมีลูกน้องที่บุคลิกโหดเหี้ยม เพราะฟังจากชื่อก็ไม่ต่างจากพวกมาเฟีย และเหมือนว่าสิ่งที่เธอคาดเดาเป็นจริง เมื่อมีผู้ชายสวมใส่ชุดสูทสีดำออกมาจากห้องทางฝั่งขวาอีกสามคน “ผมต้องขอเชิญคุณผู้หญิงออกไปจากห้องด้วยครับ” ชายชุดสูทสีดำคนเดียวพูดเสียงเรียบ “แต่ดิฉันยังไม่ได้คุยธุระสำคัญกับมิสเตอร์ลีโอนาร์ดเลยนะคะ” หากไม่ได้เรื่องกลับไป เธอคงต้องโดนอรณีโมโหใส่อีกตามเคย ยิ่งเป็นเรื่องธุรกิจของบริษัทด้วย “พวกนายเฝ้าไว้ก่อน” จากที่เธอสังเกตก็พอจะรู้ว่าผู้ชายที่คุยกับเธออยู่คงจะเป็นหัวหน้าของลูกน้องคนอื่นอีกที เพราะสามารถตัดสินใจและออกคำสั่งให้ชายฉกรรจ์ตัวใหญ่สามคนนี้มายืนอ้อมล้อมอยู่นอกตัวเธอ ก่อนที่คนสั่งจะเดินหายกลับเข้าไปข้างใน ที่ดูเหมือนจะเป็นห้องอะไรสักอย่าง มือบางกำเข้าหากันเพื่อเตรียมพร้อม หากเกิดการปะทะกันขึ้นเธอจะสามารถเอาตัวรอดได้จากการที่เรียนและฝึกฝนวิชาเทควันโดจนได้สายดำ และจากนั้นเพียงไม่นานชายคนนั้นก็เดินออกมา ก่อนจะพูดคำสั่งที่ทำให้เธอเบิกตากว้าง “นายสั่งให้พาผู้หญิงเข้าไป” ชายฉกรรจ์สามคนพุ่งเข้าไปหาหญิงสาวร่างบาง แต่กลับไม่ง่ายอย่างที่คิด เมื่อหญิงสาวตรงหน้ากลับเบี่ยงตัวหลบได้ทันและว่องไวไม่ต่างกับคนที่ถูกฝึกมาเป็นอย่างดี “อย่าเข้ามานะ” นะรินทิพย์ขยับร่างกายด้วยความยากลำบาก ทว่าเธอกำลังยืนทรงตัวอยู่บนรองเท้าส้นเข็มสูงถึงสี่นิ้ว “คุณคิดหรือว่าจะรอดพ้นไปได้” น้ำเสียงของคนพูดที่ฟังสุขุมนุ่มลึก เธอรู้สึกเกลียดรอยยิ้มกระตุกมุมปากของผู้ชายตรงหน้ายิ่งนัก และในจังหวะที่เธอมัวแต่พะวงกับคนตรงหน้าเกินไป จึงไม่ทันระวังตัวจากทางด้านหลัง “โอ๊ย! ปล่อยฉันนะ! ปล่อย!” ร่างบางถูกชายฉกรรจ์อีกสองคนเข้ามารวบตัวเอาไว้ และกดให้เธอคุกเข่าลงกับพื้น ก่อนจะถูกจับล็อคท่อนเอาไว้แน่น “หากคุณยอมทำตามที่ผมบอกตั้งแต่แรก เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น” ในมือของเขามีผ้าทางยาวสีแดงผืนหนา เพื่อนที่จะเตรียมมัดปิดตาให้หญิงสาวคนนี้ “จะทำอะไร นี่! ปล่อยฉันนะ” ถึงแม้เธอจะพยายามดิ้นรนแต่ก็สู้แรงของผู้ชายพวกนี้ไม่ได้ และต่อมาเพียงไม่กี่สินาทีดวงตาของเธอก็มองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากความมืดมิด “จะพาฉันไปไหน” คนพวกนี้มีแต่ความป่าเถื่อน คนแบบนี้น่ะหรือ ที่บิดาเลือกทำธุรกิจด้วย “โอ้ย! เจ็บนะ” เธอถูกผลักให้นั่งลงบนเก้ากี้ หลังจากที่โดนฉุดกระชากลากถูมาจนถึงในห้องอะไรสักอย่างที่เปิดแอร์ไว้เย็นมาก และมันก็เย็นกว่าข้างนอกหลายเท่า “เธอรู้หรือเปล่า ว่าการนัดเจอในครั้งนี้มันหมายความว่ายังไง” เสียงใคร! เสียงที่เธอได้ยิน มันไม่เสียงของผู้ชายคนที่ใส่ชุดสูทสีดำเมื่อกี้ หรือว่าจะเป็นมิสเตอร์ลีโอนาร์ด ไม่ใช่สิ เสียงนี้ฟังดูหนุ่มมาก ไม่น่าจะใช่เสียงของคนวัยห้าสิบได้ “ฉันไม่ชอบถามคำถามใครซ้ำสอง” “ขอโทษค่ะ คุณคือมิสเตอร์ลีโอนาร์ดใช่ไหมคะ ดิฉันนะรินทิพย์ค่ะ พอดีพี่อรไม่ว่าง เลยให้ฉันมาคุยกับคุณแทนค่ะ” ถึงแม้จะมองไม่เห็นแต่เธอก็รู้สึกถึงพลังอำนาจจากน้ำเสียงที่ได้ยิน ซึ่งหากฟังให้ดี... ทำไมเธอจึงรู้สึกคุ้นเสียงทุ้มนี้เหลือเกิน เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน “ฉันไม่สนใจว่าเธอจะเป็นใคร ชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร” เสียงของเขาหนักแน่นทุ่มต่ำแต่กลับก้องกังวานมีอำนาจ ชักอยากจะเห็นหน้าของมิสเตอร์ลีโอนาร์ดขึ้นมาแล้วสินะ “เราจะคุยกันแบบเปิดตาได้ไหมคะ” ถึงแม้จะรู้สึกกลัวเขาเพียงใด แต่มันก็ดีกว่าที่เธอจะยอมอยู่นิ่งๆโดยที่ไม่ทำอะไรเลย “หึ! เอาไปขังไว้ แล้วติดต่อกำพลให้ฉัน” ร่างใหญ่ขยับตัวจากเก้าอีก ก่อนจะหันไปออกคำสั่งดับลูกน้อง ไม่สนใจคำร้องขอของหญิงสาว “ครับนาย” รีบรับคำสั่งจากผู้เป็นนาย ก่อนจะเข้าประชิดตัวของหญิงสาว “ขัง? นี่คุณจะกักขังฉันไม่ได้นะ ฉันมาเพื่อคุยธุรกิจ โอ้ย! ปล่อยฉันนะ!” พูดไปก็เปล่าประโยชน์เมื่อร่างกายของเธอถูกฝ่ามือหยาบกร้านของพวกชายฉกรรจ์จับแขนเล็กดึงลากให้เดินตาม นะรินทิพย์พยายามให้กำลังที่มีอยู่เอาตัวรอด แต่ก็ไม่เป็นผล หึ่ยยยย! ไผ๋เป็นไผ๋ กันเนี้ย ??? อย่าลืมกดไลค์เพื่อติดตามการอัพเดทนิยาย ​เข้ามาพูดคุยกับหญิงแพรวได้ที่ Facebook (เพจ) พิมพ์ตรงช่องค้นหา >> อรภาวาสิริ หญิงแพรว