"MY CHILDHOOD BESTFRIEND"

5:00 pm. Unordinary time of Sunset @Hiwaga Island Resort "Sir Zeon!" Tawag ng nanny ni Zeon "Nakung bata to nasaan na naman kaya, mapapagalitan na naman ako neto ni sir Fernando" -Pabulong na pag-aalala. ~[ZEON POINT OF VIEW]~ Finally, nakalabas na din ako ng white house, sobrang bored sa loob, wala akung makausap walang makalaro. The face of my nanny nakakasawa na. First time kung maglakad mag-isa dito sa Beach ng lolo ko and it's totally beautiful parang ang sarap ngang maligo ehh And I suddenly saw a boat not far away from my place, mabilis akung pumunta sa kinaroroonan ng maliit na sasakyan. I am really amazed sa itsura sobrang cute lang. Nung natanggal ko na yung pagkakatali mabilis akung sumakay, I do really wanted to try it lang and to explore on the sea while riding this kind of boat. The last time I remember I was in a big boat that time with lolo and planned to catch a fish, kaso hindi ko na matandaan kasi malaki yung sinakyan namin and sa malayo din kami noon nanghuli ng isda ng lolo ko. And just after about a minutes my boat started to tilt, and now I'm a little bit worried about myself because of the sea wave. I don't even know how to swim and what getting worst is that it's getting dark. I feel like I regret disobeying my Nanny's order to stay in my room. Habang lumalakas yung alon, nagmamadali narin akung makabalik sa pangpang, unti-unti narin akung natatakot hanggang sa... Bigla nalang akung nawalan ng balansi at tuluyang nahulog sa dagat "HEEEELPP!!!" I shout while starting on catching my breath. "NANNY HEEELP!!!" Sinusubukan kung abutin yung ilalim ng dagat but I feel like nasa malalim na parti pako. "HEELP" I am about to lose my strength at may naiinom narin ako na dagat and I was started to cough "Help!" I'm aware that my voice is getting low siguro ito na yung end ko. Nung nararamdaman ko na parang lulubog nako sa ilalim ng dagat, bigla nalang may humawak sa akin at pilit akung ina angat. "Hoy! gumising ka!" She said, and if I'm not totally mistaken sa tingin ko isang babae ang lumiligtas sakin. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 5:00 pm. Unordinary time of Sunset "JANDI!" Tawag nang lolo sakin "Lo! bakit po?." mabilis kung sagot kay lolo "Ijha, E check mo nga ulit sa pangpang kung natali ko ba yung sasakyan natin." "Lolo naman ihh, nakatali yon sigurado."-Paninigurado ko "Pano mo naman nalaman eh hindi mo pa nga Chini check eh." ~[JANDI's POV]~ Haist heto na namn tayo sa Sampung pagkakataon na pag do doublecheck. "Lolo, maniwala po kayo sakin."Sabay pakalma sa likod niya. "Nakatali po yon sigurado, sampung beses ko na nga halos araw-araw chini check yon at palagi naman po yon nakatali." Malambing kung paliwanag. "Eh pano kung hindi ko naitali ngayon yon? wala na tayong maipam bibili ng bagong sasakyan pan dagat, ano pa papanghanap buhay natin. puntahan mo na at e check mo ulit doon ang lapit-lapit lang eh." "Ohnapo." Hirap talaga makipag rason sa mga matatanda, ayaw patalo. Pero syempre, pinalaki parin naman ako ng lolo ko na masunurin kaya sinunod ko nalang yung utos niya. At nang makarating ako sa pangpang, hindi kalayuan sa nilalakaran ko, mabilis kung natanaw yung sasakyan ng lolo ko na medyo nasa kalayuan na. Mabilis ko naman yung tinakbo papalapit sa pangpang, sa takot na baka mas lalong lumayo yung sasakyan pan dagat namin. At doon, sunod ko ring natanaw yung isang batang nanghihina na humihingi parin ng tulong. Walang dalawang isip kung hinubad yung suot kung tsinelas at nilangoy ang dagat. Nang makalapit ako sa kanya mabilis ko siyang hinawakan at pilit na ina angat. "Hoy! gumising ka!" Mabilis kung sabi sa kanya nang mapansin kung parang pipikit na siya. Nang madala ko siya sa pangpang, pansin ko parin wala siyang malay kaya naman mabilis kung ginawa yung tinuro sakin ni lolo pero bigla ko na alala lalaki pala siya, ayokong humalik ng lalaki ewss, pero kung hindi ko rin gagawin hindi ko siya maliligtas. Kung hahanap pa ako ng ibang gagawa, baka mamatay pa siya dahil wala rin akung makitang taong naglalakad dito malapit sa pangpang. Ginawa ko paring e CPR siya kahit hindi ko mina mouth to mouth. Opo alam ko po ito kasi itinuro sakin ng lolo ko ito, dahil isa rin namang siyang rescuer dati kaya alam niya yung mga ganto. Mabilis din naman siyang nagkamalay pagkatapos ko siyang e CPR siguro dahil mabilis ko rin siyang narescue. (Cough) Nang magkamalay mabilis siyang napatingin sakin at ngumiti. "Thank you." he said "Thank you for saving my life." Sabi niya ulit at sunod na yumakap sakin. ♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡ "SIR ZEAN!!!" Rinig namin sa mga boses na tumatawag "ohh no, They're looking on me na" Pag aalala niyang sambit. "Tumakas ka no." "Shhhh." Mabilis niyang cover sa bibig ko. "SIR ZEAN!" Sabay lingon namin ng marinig ang malapit na boses. "Nanny." "Nakung bata ka San kaba nag susuot, nag aalala na kaming lahat sayo malilintikan kami sa lolo mo neto. Ano bang nangyari bakit ka basa?" "Eh pano po kasi muntik na siyang ma.." Bago pako matapos mabilis niyang tinakpan yung bibig ko. "Naligo lang kami ng dagat nanny and she's my new friend here." sabay titig niya sakin na para bang sinasabi niya na wag kung sabihin ang totoo. "Haist, halika na nga, hindi na ito ang oras para maglaro, maya-maya lang uuwi na ang lolo mo kaya halika na." Mabilis din naman siyang tinayo ng nanny niya at umalis. "Ano? pagkatapos kung iligtas ang buhay niya magsisinungaling siya, ganon ba siya magpasalamat kay papa God?." Nang makatayo ako sunod kung napansin yung sasakyan na hindi ko pa nadadala sa pangpang. At yon nga napilitan ulit akung bumalik ng dagat para kunin yung sasakyan. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ ▪︎KINABUKASAN▪︎ Kinabukasan, maaga akung nagising at agad na nag breakfast pagkatapos ay tumungo pabalik ng kwarto para mag laro ng video games. Sa totoo lang nakaka bored palaging ganito, hindi ko rin alam if hanggang kailan kami dito mag ste stay ni lolo since I see that he's still buzy attending the meetings. Habang naglalaro bigla ko nalang naalala yung nangyari sakin kahapon it was like totally a nightmare I was so close to death that time Akala ko end ko na, halos hindi pa ako nakatulog ng maayos kagabi kakaisip doon sa nangyari sa akin. Sunod non Bigla ko ring naalala yung girl, If it wasn't her sigurado baka wala na ako ngayon. I wonder if anong pangalan niya since nakalimutan kung mag ask kahapon sa kanya. I wonder what she's name and what she do where she live I think I want her to be my friends. Since I am totally bored now why not try to meet her again so that I can have someone to talk to. When I'm done preparing myself sunod akung nagpaalam ky nanny at umalis without hearing any words from her, for sure 50-50 lang yun sa pag payag sakin. I don't want her to worry more about me I just think that I am now on my age that I can handle myself as a kid I'm 10 years old anyway. Maybe it's gonna be a lil hard for me to take care myself when it comes on sea since I have no skills on swimming. Nang makaalis ako, mabilis kung pinuntahan yung place kung saan ko na meet yung babaeng nagligtas sakin and heto nga mukhang napaaga rin ata ang Punta ko dahil wala pa naman akung nakikitang kahit na sino dito. I turned my eyes right and left until I saw again the boat the thing who almost lead me to death. Mabilis ko rin naman yung nilapitan. "Yeah, it was you! who almost lead me to death!" Sabay sipa ko doon sa bangka. "Ouch!" hawak ko sa paa ko na ginamit ko pansipa "HOY!" After hearing someone shout, mabilis din akung napalingon and yeah it's her again. Habang unti-unti siyang lumalapit sakin napansin ko rin yung mga dala niyang tools and aside from it napansin ko rin yung cuteness niya.♡♡♡ Mabilis kung tinuwid yung pagkakatayo ko and give a genuine smile at her. "Sira kaba?!" Sigaw niya sakin "Tutuluyan mo pang sirain yung bangka namin" "Ah.. so ikaw pala ang may-ari ng bangkang to? alam mo ba ng dahil sa bangkang to muntik narin akung malunod." Depensa ko sa sarili ko. "Ahh so ikaw pala ang dahilan kung bakit napunta sa dagat yung sasakyan namin, sinakyan mo! tapos ngayon sisisihin mo dahil sa muntik kanang malunod" "No... what I mean is... yeah! its my fault but I didn't mean to use your boat I just thought na lolo ko ang may-ari and anyway for that I owe you a lot for saving my life." "Parang pinagsisisihan ko na nga yung ginawa kung pagtulong sayo ehh." "What?" "Umalis kana! bago pa dumilim yung paningin ko sayo at anong magawa ko." Pagtataray niyang sabi. Sabay talikod din sakin at sinimulang ayusin yung bangka niya. "Why would I leave? My lolo own this place. Looks, to be honest I'm not here to argue with you but I want to be your friends." "Hindi ako nakikipag kaibigan sa lalaki" Pataboy niyang pagsasambit "I'm not a bad guy." "Mabait kaman o masama!" Sabay tayo niya ulit at harap sakin ng malapitan. "Wala akung pakialam, hindi ako interesado makipag kaibigan sayo! at pwede ba tumigil kana sa kaka English English mo!" "Jandi?!" Sabay namin lingon doon sa boses ng isang matandang nagsalita. "Lolo?" "Bakit mo ba sinisigawan itong kaibigan mo?" "Hindi ko siya kaibigan." sabay balik niya sa trabaho. "But I want to be her friends po." "O yon naman pala mukhang mabait naman itong bata na ito, bakit hindi mo nalang kaibiganin isa pa mas mabuti na yung marami kang kaibigan kesa marami kang kaaway." "Yeah, your lolo is right it's better to have more friends than to have enemy." "Tumigil ka!" Sigaw niya sakin "Jandi..." "No lolo its okay, I still owe her a lot, and may I help you guys? kasi mukhang isa ako sa dahilan kung bakit me mga nasira sa bangka niyo po lolo." Hinayaan naman ako ni lolo na tumulong mag ayos ng bangka nila, at kung meron man akung hindi alam, si Jandi ang tinatanong ko kahit minsan mataray kung magsalita. Makalipas ang ilang oras, natapos nadin namin yung pag aayos sa bangka ng lolo ni Jandi. Wala talaga akung alam sa mga gantong bagay pero atleast kahit papano nakatulong ako. Pagkatapos nilang maligpit yung mga gamit nila, Jandi's lolo invite me na doon na sa kanila mag lunch and without any hesitant I accept it. Nang makarating kami sa kanilang bahay it's really really simple like what life they had ganon din yung sa bahay nila. Pagkatapos magluto ng lolo ni Jandi we started to eat narin. Since kumakain naman ako ng isda its fine. Habang kumakain hindi ko maiwasan itanong kung nasaan ang parents ni Jandi kung bakit sila lang dalawa ang magkasama. Her lolo said na yung papa niya is nasa Manila while yung mama niya naman hindi na bumalik sa kanina. I look Jandi face and she seems extremely sad about it. I guess it was really hard to have a broken family for her young age. At habang patuloy parin sa pagkain yung lolo niya naman yung nag tanong sakin about my parents. "Yung papa ko nasa state siya he's the one managing our company and about my mother naman she died already." Malungkot kung pagkakasabi sa kanya. "I'm so sorry, ikinalulungkot ko yung nangyari " "No its fine. like Jandi I still have father and lolo." Sabay smile sa kanila. "Sorry." Sambit ni Jandi sa akin himala at hindi ako sinigawan. Nang matapos kaming kumain si Jandi narin yung nagligpit nang kinainan namin and while waiting bigla niya rin akung tinawag. "WHAT?! you want me to wash the dishes?" "Hindi ka namin bisita dito kaya natural lang na tutulong kadin sa pagligpit ng kinainan." Haist, akala ko pa naman kung bumabait na sakin yon pala hindi " How can I wash the dishes I don't even know how to do it, I'm not used to it Jandi." "So hindi tayo pwedeng maging magkaibigan kung wala kang alam na mga gawain." "No! I mean, I think I can do it just guide me." At yon nga sinimulan niya akung turuan and its really really hard they don't even have a proper diswashing area you have to sit and the water I have to get it out on the bucket using the bowl. Matapos ang halos isang oras na paghuhugas I'm finally done. Mabilis kung pinunasan yung mga kamay ko ng towel except sa pants and shirt ko na nabasa. "How was your experienced Mr. English man." Pangamusta niya sakin sabay killersmile. "I think you're crazy. But still I enjoyed it." killer smile back ko sa kanya sabay taray niya ulit at walk out. Pagkatapos kung maghugas ay nagpaalam narin ako kanila, kailangan ko na kasing bumalik sa white house dahil pahapon na nanny is totally worried now sabi ko na babalik nalang rin ulit ako bukas. Ininvite din naman ako nang lolo niya na if ever I wanted to go on fishing with them and then I said yes naman agad since I guess its gonna be fun dahil yon din yung ginagawa namin ng lolo ko eversince. Nang makabalik ako sa white house I saw nanny running on me she ask me kung bakit ako inabot ng hapon at kung bakit basa na naman ako. She thought na baka naligo ulit ako ng dagat. But I told her na hindi. Hindi ko rin naman pwedeng sabihin na nabasa ako through washing dishes papagalitan ako neto. "I enjoyed my day nanny." Sabi ko sa kanya habang unti-unting naglalakad papasok ng kwarto. Pagkatapos ng pag aalala niya mabilis na akung pumasok ng kwarto at humiga sa kama ko hanggang sa nakatulog nadin. ♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡ ●FAST FORWARD● ■KINABUKASAN■ ~[ JANDI's POV]~ Pagkagising ng maaga, araw-araw na routine lang kami ng lolo, pagkatapos magpainit eh didiretso na agad sa pangpang para manghuli nang isda. Lagi din naman ako sumasama kay lolo manghuli ng isda habang wala pang pasok at kada weekends. Nang matapos maghanda ng mga dadalhin mabilis din kaming tumungo sa pangpang at syempre mukhang magiging maganda yata ang araw nato dahil hindi na makakasama samin yung bubwit nayon. Habang papalapit ng pangpang, bigla nalang kami may narinig na boses na tumatawag samin ng lolo. At yon nga hindi kalayuan sa kinaruruunan namin yung Zeon na naman yung nakita namin. "LOLO!! JANDIII! I'M HERE!" Sigaw niya samin. Nang makalapit kami sa kanya mabilis siyang niyakap ng lolo ko at sunod non napansin din namin ang outfit niya bigla naman akung natawa kasi nga hindi ko naman inakala na pag hahandaan niya talaga ito. "Mabuti naman Zeon at nakapunta ka akala namin ni Jandi eh hindi kana makakasama." Mabilis na sabi sa kanya ng lolo. "Naku lo, pwede ba naman yon. Eh isa nga ito sa pinaka gusto ko mangyari ulit. Ang mamingwit." Habang nagkakatuwaan yung dalawa ako naman naaasar hindi ko maintindihan bakit asar na asar ako dito sa bubwit nato. Feeling ko tuloy siya pa yung mas apo saming dalawa. Makalipas ang ilang minuto, Tuluyan na kaming pumalaot habang namamangka tuloy sa pag kwento si Zeon sa nangyari sa kanyang muntik na pagkalunod at pinuri pa ako na ako daw ang nagligtas ng buhay niya. Hanggang sa nagsimula narin kaming mamingwit ng isda sa simula nakaka asar dahil wala akung mabingwit na isda Samantalang sila ni lolo ay nakakarami na pero hindi parin ako nawawalan ng pag asa patuloy parin ako. Hindi ata ako papayag na matalo nitong bubwit nato. Nang mapansin na kumakalam na yung mga tiyan namin agad din kaming tumungo sa pinapahingahan namin ng lolo at doon kumain at nagpahinga. Ganon parin kwentuhan, kwenento niya yung buhay niya sa state. Sobrang hirap daw siya makahanap ng matinong kaibigan doon at halos hindi nalang siya naghahanap ng kaibigan dahil nga halos lahat ng oras niya ay nandon sa pag-aaral, sinabi daw kasi ng lolo niya na kailangan niya yun matutunan dahil darating ang araw na siya na ang magpapatakbo ng negosyo nila. Makalipas ulit ang ilang oras bumalik kami sa pamimingwit hanggang sa oras na para umuwi. Inaasar pa ako dahil sa kakaunting nahuli ko, na kesho dapat daw nag outfit din ako para na attract yung mga isda tulad sa kanya na inlove sa kagwapuhan niya na ewws. Nang makauwi kami, naghanda narin ako para ederetso sa palengke yung mga isdang nahuli namin syempre doon namin ibebenta yon para naman me pambili din kami ng pagkain at bigas. Sumama parin naman itong si Zeon samin dahil gusto niya daw makapunta sa market. Nang mabenta yung mga huli naming isda agad ibinigay ni lolo sa kanya yung hati niya pero hindi niya yon tinanggap ang makasama siya sa pamimingwit samin ng lolo ay kuntento na daw siya doon. Syempre nag snack din kami pagkatapos magbenta nakasanayan na din narin namin ni lolo ang mag snack pagkatapos magbenta. Pagkatapos naming mag snack naisipan nadin naming umuwi na dahil sa pagabi narin at sunod na umuwi si Zeon sa white house nila.