"MY CHILDHOOD BESTFRIEND"

03. -You and I

[JANDI'S POINT OF VIEW]

Nang makabalik na ako sa bahay mabilis kung hinanap si lolo at kita parin sa mga mata niya ang pagkahina kaya naman mabilis ko siyang hinandaan ng pagkain yung binigay narin sakin ni Zeon at pagkatapos niyang kumain ay agad na pinainom ng gamot.

Hindi rin naman kami natuloy sa pamimingwit ngayon dahil narin sa sama ng pakiramdam ng lolo kaya minabuti ko nalamang na alagaan siya magdamag.

Dahil nagpapahinga lang naman ang lolo naisipan kung maglinis-linis narin ng bahay at di nga lang kalaunan ay nagulat ako ng makita ko si Zeon.

"Anong ginagawa mo dito?" Gulat kung pagkakatanong sa kanya.

"I'm here to help since I am already your bestfriend I should also help taking care of your lolo."

"Haist, kulit naman nitong lalaking to" Pabulong kung sambit.

"O siya sige bestfriend na tayo PERO hindi ko maipapangakong magiging mabuti akung bestfriend." Madiin kung pagkakasabi sa kanya.

"Fine." Sabay pasok niya sa loob ng bahay.

Nagulat naman ako ng biglaan niyang pagpasok sa loob ng bahay namin. Ano feeling close friend naba talaga siya sakin?

Mabilis niyang nilapitan si lolo at kinamusta ang pakiramdam nito pagkatapos binuksan niya ang dala niyang bag at kinuha ang temperature kit at inilagay sa kili-kili ng lolo.

"38.8 po ang temperature niyo lolo siguro kahapon pa po talaga hindi maganda ang pakiramdam niyo."

Sunod siyang kumuha ng isang lalagyan at nilagyan niya ng malamig na tubig at dala niyang gamit na may alcohol at inihalo sa malamig na tubig sunod niya ring inilabas ang malinis na towel at dahan-dahang binasa sa tubig na malamig at pinunas sa mukha hanggang sa buong katawan ng lolo.

Bata ba talaga tong nakikita ko? bat para siyang nurse sa ginagawa niya Ang astig lang masyado.

Pagkatapos niyang punasan ang lolo inulit niya ulit na e check ang temperature ni lolo at bumaba naman ito ng bahagya. Sunod niyang inilabas ang isang lunch box na may lamang mainit na chicken soup at sa amoy palang talaga nito mukhang masarap na.

"Sabi ni nanny maganda daw ito na kainin kapag may lagnat. Ito lagi ang inihahanda niya kay lolo kapag hindi maganda ang pakiramdam nito at bukod don maganda din na kumain siya ng prutas kaya nagdala narin ako."

"Ganon ba ang galing naman pala ng nanny mo."

"Syempre."

"Salamat dito ahh at uyy di siya nag English." Sabay sundot ko doon sa gilid ng balakang niya.

"Anyway, these fruits like orange, lemons and grapefruits it contain high levels of flavonoids and vitamin C. which may helps to decrease inflammation and boost immunity to help fight a fever."

"Haist, Nanti trip ka na naman ba?"

"Haha kunti." Mabilis ko naman siyang pinalo dahil sa pagka asar.

At patuloy kami sa pag-aalaga kay lolo hanggang sa unti-unti naring bumubuti ang pakiramdam ni lolo.

Sinamahan niya rin akung magbenta ng gulay sa Mercado dahil hindi kami nakapamingwit ngayon kaya sa taniman ng lolo ko nalang muna kami kumuha ng pwedeng ipangkita.

Habang binibinta ang isang natitirang gulay samin napansin ko ang isang matangkad na lalaki na may suot na shade na tumingin sa amin kasunod ko rin namang tinignan si Zeon at kita ko na nag eenjoy lang siya sa ginagawa niya.

"Ay naku magkano ba yang gulay niyo ijha ijho."

"It costs only 50 pesos po lola, bilhin niyo napo." Sabay ngisi niya doon sa lola.

"Naku, napaka cute mo naman at bagay na bagay din kayong dalawa."

"Talaga po lola?" Mabilis ko rin namang nahampas si Zeon sa sinabi niya.

"Ano ba sinasabi mo magkaibigan lang naman tayo."

Natawa naman si lola samin dalawa.

"Isa akung manghuhula, at nakikita ko sa inyong dalawa magiging close kayo sa isa't-isa ngunit nakikita ko rin hindi magiging madali ang lahat para sa inyo." Sunod naman siyang tumingin kay Zean.

"Ijho, masyadong makapangyarihan ang pamilya mo nakikita kung hindi magiging madali ang buhay mo, hindi mo madaling makukuha ang pinapangarap mo."

Sunod din naman siyang tumingin sa akin na mukhang malungkot na para bang may hindi magandang mangyayari at sunod na ibinalik ang tingin kay Zeon.

"Ano pong ibig niyong sabihin lola?."

"Nakikita kung isa ang pamilya mo sa hahadlang sa kaligayahan mo."

"Po?"

"Pero hula ko lang naman yon, wala yung kasiguraduhan kaya wag kayo masyadong mag alala." sabay smile niya sa amin pareho.

Nang maubos na ang paninda namin ni Zeon, dahan-dahan narin kaming naglakad pauwi dalawa at pansin ko sa kanya ang pagkabalisa.

"Uy! ayos kalang ba?" Tapik ko sa kanya.

"Iniisip ko yung sinabi ng lola sakin. bat parang seryuso siya don?"

"Haist ano kaba hula nga lang niya yon Diba, Wala yong kasiguraduhan at isa pa sino bang pamilya mo ang hahadlang sa kasiyahan mo? parang imposible naman ata yon wala naman atang pamilya na ganon no. Kaya wag kanang mamroblema diyan."

"Sabagay, tama ka naman lahat nga ng gusto ko binibigay sakin ng lolo ko eh saka ng daddy at sobrang saya ko kapag laging ganon." Sabay smile niya ulit sakin.

"Ohh yon naman pala ehh, kaya wag mo na masyadong isipin yon."

Nang makauwi kami nagpasya narin si Zean na umuwi since pagabi narin, okay narin naman ang pakiramdam ng lolo kaya lubos namang nagpasalamat sa kanya si lolo.

"Zeon apo, salamat sa pagtulong kay Jandi sa pag-aalaga sakin ahh at sa pagsama kay Jandi na magtinda sa lahat-lahat nakikita ko ang pagiging mabuti mong kaibigan sa kanya. Pinagkakatiwala ko sayo ang apo ko Zeon." Sabay hawak niya sa mga kamay nito.

"Lolo ano po ba yang sinasabi niyo ang magiging asawa ko lang ang may karapatang gumawa niyan no." Sigaw ko kay lolo.

"Okay po lolo, pinapangako ko po sa inyo na aalagaan at iingatan ko po si Jandi." Sabay smile niya rin dito.

"Hoy! isa kapa! umuwi ka na nga."Sabay hila ko kay Zeon palabas.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

F A S T F O R W A R D.........................

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

[ZEON'S POINT OF VIEW]

Habang naglalakad pauwi hindi parin mawala sa labi ko ang marka ng saya na kapag kasama si Jandi sobrang cool niya lang kasama eh kahit medyo mainitin yung ulo.

Merong times na mabait tapos bigla bigla nalang magsusungit hindi mo maintindihan minsan. Sobrang saya ko rin dahil ang bait sakin ng lolo ni Jandi talagang napapalapit na sila sakin na para bang pamilya narin ang turing ko sa kanila.

"Haist, sobrang dami ng nangyari ngayon araw nato." Sambit ko pagkapasok ko sa white house.

Nagulat naman ako ng sumabong sakin si lolo. Tama Lolo Fernando Suarez Santiago ang kabuuang pangalan niya. kasing tanda niya rin siguro ang lolo ni Jandi.

"Mabuti naman at nakauwi kana apo." Salubong niya sakin.

"Ay opo lolo." Sabay bless at halik ko sa kanya. "Galing po kasi ako sa kaibigan ko." Sunod smile.

"Ganon ba?, looks like I'm not aware of that."

" Sorry lolo I forgot to tell you."

"No its fine apo since I was a bit buzy attending meetings I only have a few times to chat with you and asking about your day. Can you tell about your friend? where she live what she's parent do and is she still studying?."

"Ows looks like you're so interested ahh"

"Why not, It's my grandchild friend."

"Well, her name is Jandi and she live with her lolo since her mom's gone and her dad is in Manila and yes she still studying but since its vacation she spent her time helping her lolo. I just met her in the shore and become friends that's it."

"It nice, that you had now friends here I am glad to see you enjoying your days since I don't have much time to spent with you. But be very careful okay you don't know them very well they might want something on you because most of them nowadays are not good."

"Don't worry lolo Jandi and her lolo are nice to me." Sabay smile ko sa kanya

"Okay, then you can bring her here sometimes to played."

"Really?" Seryuso kung tanong kay lolo.

"Why not? it's your friends and I don't see anything bad on it."

"Thank you." Sabay yakap ko sa kanya ng mahigpit.

Pagkatapos naming mag-usap dumiretso narin ako sa kusina para kumain at pagkatapos ay tumungo na ng kwarto.

At dahil nga kakatapos ko lang kumain naisipan kung maglaro na muna ng video games and pagkatapos ay humiga. Pero dahil hindi pa ako makatulog bigla lang akung nalungkot ng bigla kung maisip si mommy. I guess mommy would be very proud of me if she still alive.

Dahil napansin ko rin yung hairpin ng mommy ko na binigay niya sakin mabilis ko yung hinawakan at inalala ang mga panahong nabubuhay pa siya. Binigay niya sakin itong hairpin niya na sabi niya ingatan ko at ibigay sa babaeng balang araw ay mamahalin ko. Nagtataka pa qko dsti kung bakit sobrang aga ibigay sakin ni mommy ang mga gantong bagay and now I just realize na hindi pala talaga natin alam kung hanggang kailan tayo dito sa mundo, kaya siguro ibinigay na sa akin ito ng mommy.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

K I N A B U K A S A N................................

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Kinabukasan, maaga akung nagising buhat narin ng pagka excite dahil nga iimbitahan ko si Jandi dito sa white house na aprobahan naman din kami ng lolo ko na dalhin ko siya dito paminsan-minsan

Nang makalabas ako ng kwarto agad akong tumungo sa kusina at sinabihan si nanny na maghanda ng saktong pagkain para samin dalawa ni Jandi. Mahirap na baka mamaya magalit na naman yon sakin sa paghahanda ng maraming pagkain.

Katapos non ay sunod akung naghanda para makapunta sa bahay nila Jandi para imbitahan siya. at di nga lang kalaunan ay nakarating na ako sa kanila, sunod ko namang kinamusta ang lolo ni Jandi at mabuti naman at magaling na siya nagpasalamat sakin si Jandi gayon din ang lolo niya.

At yon di nako nagpaligoy ligoy pa at inimbitahan ko na si Jandy na pumunta sa white house ulit. Isa din sa kadahilanan ang bagay na gusto ko ipakita sa kanya.

"Ano ba papakita mo sakin?" Mariin niyang tanong.

"Basta, makikita mo pagdating natin don." Ngiti kong pagsagot sa kanya.

"Pero walang kasama si lolo sa pagtinda ng gulay."

"Ano kaba apo, okay naman narin ako at saka kunti lang itong ititinda ko at ibibigay ko lang rin to kay Stella yung nasa Mercado binili niya narin kasi."

"Sigurado kaba lolo?"

"Uu naman kaya wag kanang masyadong mag-alala sakin."

Pagkatapos pumayag ng lolo ni Jandi sunod na kinuha ni Jandi ang bag niya at umalis narin kami. Nangako naman kami na hindi gagabihin si Jandi ng uwi.

Nang makarating kami sa white house sunod kaming tumungo sa kusina para kumain.

"Aba, himala hindi naghanda ng marami."

"Well, I just learned it from you na hindi dapat magsayang ng pagkain and lutuin lang ang kayang maubos."

Mabilis naman siyang nag smile din sakin at sunod na tumapik sakin.

"Very well said."

Nagsimula narin kaming kumain at syempre pinasama niya narin samin sina nanny at manong aljo sa simula ayaw nila nanny pero kalaunan wala rin silang nagawa dahil sa kulit ni Jandi.

Pagkatapos naming kumain at sunod ko nang dinala si Jandi sa lugar na tinutukoy ko sa kanya. Pumasok kami sa sketch room ko kung saan nandoon lahat naka display ang mga sketch ko. Mabilis naman siyang na amaze ng makita ang lahat ng yon.

"WHAAA! ikaw ba gumawa lahat ng to Zeon?." Mabilis niyang tanong habang pinagmamasdan isa-isa ang mga sketch ko.

"Syempre naman ako sino pa nga ba." Pagmamayabang kung sagot.

"Ay hindi ako naniniwala, napaka imposible namang madrawing mo lahat ng to no tapos ganto pa kagaganda."

"Are insane? that's my works and I'm not lying to you."

"Pano ko malalaman na hindi ka nagsisinungaling?"

Titig niya sakin, hindi ko alam pero bigla nalang mabilis na tumibok ang puso ko ng magkalapit ang mga mukha naming dalawa.

"Fine!"Sabay atras ko sa kanya "Let me sketch you then."

"Ohws reeeaaallyy? Sure why not." excited niyang pagsagot.

Walang pagsasayang ng oras ko sinimulang e sketch siya. To be honest sketching is really one of my hobbies aside from playing video games and go out fishing with lolo. Playing piano is also part of it where I'm good at. And to prove her that I am not lying I'm gonna sketch her.

Nang makita kung umupo na siya sunod na din akung pumwesto at kinuha ang sketch pencil ko. Nang sisimulan ko na binalik ko ang tingin ko kay Jandi at sunod sunod naman siyang nag smile sakin. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko pero parang bigla nalang nabilis yung heartbeat ko.

"Hoy! ano na e sketch mo na ako nakakangalay mag smile." Sigaw niya sakin.

"Ahh hindi na! I'll do it next time nanginginig kamay ko eh."

"Ano?! haist ang sabihin mo hindi ka talaga marunong mag sketch, da dahilan pa eh."

"Sabing marunong nga ako."

"Hindi! kasi kung marunong ka e ske sketch mo ako."

"Next time nga, I'm not on fucos today para mag sketch."

"Haist,ohna kung ayaw mo!" Pataray niyang sagot sakin.

Medyo nakakaramdam narin ako ng kunting pagkailang sa kanya hindi ko maintindihan kung bakit pero ganon talaga ang pakiramdam ko ngayon.

Mabilis niya namang nilapitan yung Piano ko na nakatakip ng tela.

"Aba may piano din dito, sayo rin ba to?"

Pagtatanong niya.

"Yeah."

"So nag pe play karin ng Piano?"

"Yes"

"Hindi ako naniniwala, sisinungaling ka na naman." Sabay play niya sa piano.

Dahil talagang hindi ko narin napigilan ang sarili ko sa mga sinasabi niya sakin mabilis nadin akung lumapit sa kanya an pumwesto sa piano para makaipakita sa kanya na kaya ko mag patugtog.

~"You and I"~ music played....

Nang masimulan ko nang e play sa piano ang kanta, unti-unti ko ring naalala ang pagturo sakin neto ni mommy. Yes I learned playing piano from my mom, she was so amazing playing piano that times kaya naman sa kanya ko rin natutunan to.

Nang matapos ko na yung pag papatugtog agad din akung napatingin kay Jandi at yon nga tulala parin siguro sa pagkagulat akala niya siguro ay nagsisinungaling lang ako.

Sunod din naman siyang pumalakpak sakin habang may halo paring pagkatulala.

"What?" Tanong ko sa kanya.

"Sanaoll." Sagot niya sakin.

"What? what do you mean by that?"

"Sanaol, means sana lahat kaya yung ginawa mo."

"Seriously? madali lang namang mag piano ahh."

"Ganon ba? o siya sige tara turuan mo ako" Excited niyang pagkakasabi sakin.

"Sure why not."

Kita naman agad sa mukha niya ang pagka excite at saya mukhang gustong gusto niya talagang matuto rin kaya naman pinag bigyan ko na siya.

Mabilis din naman siyang tumabi sakin sa pagkakaupo at inihanda ang mga kamay niya. Pero bago yon tumingin muli siya sakin at ngumiti at heto na naman nga ulit itong pakiramdam ko na hindi ko maintindihan.

Mabilis ko namang tinanggal sa isip ko ang bagay na nabubuo. this is not right I should have be on fucos.

Sinimulan kung hawakan ang isa niyang kamay at sunod ang pangalawa kung kamay na dumapo sa likod niya para maabot ang isa pa niyang kamay. kaya naman parang nakayakap na ako sa kanya.

I don't want it pero sobrang kumakabog talaga yung puso ko siguro dahil kinakabahan lang akong magturo since this is my first time teaching and holding a girls hand.

Habang ako kinakabahan siya naman parang wala lang sayang saya pa siya. But I love it the way she smile I love being around her and I love the way she is.

...........................................................................